All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 501 - Chapter 510

Hindi ako halos nakatulog nang maayos dahil sa tunog ng ulan sa labas at ang ideya na may isang Raz Jornales na hindi pa umaalis sa labas. Kaya naman kinaumagahan ay hirap na hirap ako sa pagbangon dahil sa bahagyang pananakit ng ibang parte ng katawan ko. Pagbukas ko ng pinto ng kuwarto ay sinalubong agad ako ng amoy ng masarap na sinangag at pritong tuyona alam kong nanggagaling sa maliit at tagpi-tagpi kong kusina. "Good morning, Veronica." Napaatras ako nang makita si Raz na nakatayo sa tabi ng kalan ko, suot pa rin ang masikip na t-shirt na ibinigay ko kagabi. May hawak siyang sandok at nakangiti siya sa akin, isang klase ng ngiti na akala mo'y hindi siya nanggaling sa matinding ginaw at ulan ilang oras lang ang nakalilipas. "Anong ginagawa mo? At bakit... bakit ang dami niyan?" lito kong tanong ko habang nakatingin sa mesa na may nakahandang almusal at isang pitsel ng sariwang buko juice. "I prepared breakfast. And I already boiled some water for your bath. It's in the buc

Matagal-tagal din akong nanatili sa likod ng kurtina, pinagmamasdan ang bawat galaw niya sa labas. Akala ko nga ay susuko siya kapag natanto niyang wala siyang mapapala, pero halos maghahatinggabi na’t nandoon pa rin siya. Grabeng katigasan naman ng ulo niyan! Tsk! Napabuntong-hininga ako at mariing naipikit ang mga mata. Sinasabi ko sa’yo, Veronica, huwag kang marupok! Ikaw na si Anna kaya hayaan mo siyang mabulok sa labas! Pumasok na lang ako sa kuwarto at piniling matulog na. Pero sadyang mapaglaro ang tadhana. Saktong alas tres na nang makarinig ako ng sunod-sunod na pag-ubo mula sa labas. Dahil sa kuryosidad at namumuong kaba, muli akong sumilip. At doon nakita ko siyang nakaupo na sa lupa sa tabi ng gulong ng kaniyang sasakyan, nakahawak sa dibdib at parang nanginginig. Sumikbo ang matinding kaba sa dibdib ko kaya dali-dali akong tumakbo palabas. "Raz? Raz, anong nangyayari sa 'yo?" nag-aalala kong tanong habang lumalapit. Dahan-dahan ang pag-angat niya ng tingin sa akin k

Napailing na lang ako habang pinapanood silang dalawa sa may poso. Si Lando ay seryosong tinuturuan si Raz kung paano ang tamang pag-pump, habang si Raz naman ay nakatitig sa bakal na hawakan na para bang isa itong makalumang makina na ngayon lang niya nakita sa buong buhay niya. "Sabing dito mo hahawakan, e! Diinan mo kasi ang pagbaba para lumabas ang tubig," inis na utos ni Lando. Nakita ko ang pag-igting ng panga ni Raz, marahil dahil sa inis. Sa suot niyang masikip na t-shirt na hiram sa akin ay bakas rin ang bawat galaw ng kaniyang balikat. Humawak siya sa poso at nagsimulang mag-bomba. Noong una ay mahina, pero nang makita ang nang-aasar na ngisi ni Lando ay binuhos na niya ang lahat ng lakas niya. "Easy lang, anak mayaman. Baka mabali mo 'yung bakal. Hindi 'yan kasing-lambot ng gym equipment mo sa Maynila," pang-aasar pa ni Lando habang sinasalok ang tubig sa balde. "I can handle this, Mr. Baker. Just make sure your bucket is ready," sagot ni Raz, bakas ang panginginig ng b

"A-Ah... kayo po pala, Mo—Mrs. and Mr. Jornales. Uhm, tuloy po kayo," nauutal kong bati. Muntik ko na siyang matawag na ‘Mommy’ tulad ng dati, kung hindi ko pa nakita ang malamig niyang ekspresyon. "Hindi na. We're not here for small talk," malamig niyang tugon. She looks so different that my heart hammering against my ribs. The woman who used to treat me as her own 'daughter' and greet me with the warmest hugs is gone. Now, she looks at me like I’m a stain on their family’s reputation."Nandito ba ang anak ko?" dugtong pa niya.Sa halip na magsalita pa ako ay nilakihan ko na lang ang pagkakabukas ng pinto. Doon, bumungad sa kanila si Raz, nakahubad pa rin ang pang-itaas, magulo ang buhok, at pawisan ang katawan habang nakasandal sa papag. Nanlaki ang mga mata ni Mrs. Mitch at mabilis siyang pumasok sa loob."Raz! Oh my God, what happened to you?!" bulalas niya nang makalapit na siya sa anak.Naiwan naman sa tabi ko ang Daddy ni Raz, si Mr. Renzo Jornales. Nang balingan ko ito ay ba

"I love you, Veronica. I love you so much," pag-uulit niya, sa pagkakataong ito ay mas buo at mas matatag na ang boses niya kahit bakas ang matinding panghihina. "Every single day since you disappeared, I've lived in regret. Pinagsisihan ko na hinayaan kitang mawala nang hindi mo man lang naririnig ang mga salitang ito. I was so arrogant, so consumed by my pride, that I let the most important person in my life slip through my fingers." Napaawang ang labi ko, pilit na humihinga pero tila may nakabara na sa lalamunan ko. Ang mga salitang binibitawan niya ngayon ay tila mga bombang sumasabog sa loob ng dibdib ko. All those years, ito ang pinangarap kong marinig. Pero bakit ngayon pa? Bakit kung kelan okay na ako? Pero okay nga ba talaga ako? "I'm sorry, Veronica," pagpapatuloy niya, habang mas lalong humihigpit ang hawak niya sa nanginginig ko ng kamay. "I’m so sorry for being so mean to you before. For firing you over a stupid typo, for treating you like you were replaceable... I’m