Lahat ng Kabanata ng Nine Months To Say Goodbye: Kabanata 51 - Kabanata 60

Araw ng graduation ko pero imbes na masaya ako, matinding kabigatan sa dibdib ang nararamdaman ko. Nanatili lang akong nakatayo kung saan ako iniwan ni Cliff, nakatanaw sa kaniya na ngayon ay nakayakap kay Brittany.Gusto kong paniwalain ang sarili ko na panaginip lang ito. Na hindi totoo ang anumang nakikita ko ngayon. Pumikit pa ako ng matagal bago ko pagmasdan muli ang gawi nila, umaasang ibang imahe na ang bubungad sa akin. Pero iyon pa rin. Nakayakap pa rin si Cliff kay Brittany. At sa paraan ng pagkakayakap niya, halatang namiss niya ito ng sobra. Baka nga sa pagkakataong ito ay nakalimutan niya ang presensya ko, ang kaniyang fiancée. Hindi naman nagtagal ang eksenang iyon dahil mabilis ding bumitaw si Brittany. May sinabi din siya kay Cliff at pagkatapos nun ay basta na lang siya umalis saka sumakay sa isang kotse na kanina pa nakaparada sa labas. Tanaw ko si Cliff na nakatanaw din sa umalis na kotse. Nandoon lang siya at kahit hindi ko nakikita ang mukha niya, alam kong tu

Natuloy ang kasal namin ilang buwan lang matapos ang graduation. Isang simpleng garden wedding na dinaluhan ng mga pamilya at malalapit naming kaibigan. Sa loob ng tatlong taon naming buhay mag-asawa, ginawa ko ang lahat para maging mabuting asawa sa kaniya.Paggising sa umaga, handa na ang kape at almusal niya. Handang-handa na rin ang damit na isusuot niya sa trabaho, at sinisigurado kong maayos ang lahat bago siya umalis. Ganoon din siya sa akin. Siya ang tipo ng asawa na hindi ka pababayaan. Hatid-sundo niya ako sa trabaho ko, binibilhan ng paborito kong pagkain kapag stressed ako, at alagang-alaga niya ako tuwing magkakasakit ako.Sa panlabas na anyo, mukha kaming perpektong mag-asawa. Sweet siya, maalaga, at ramdam ko ang pagpapahalaga niya sa akin. Kaya sa loob ng tatlong taon naming kasal, umasa ako. Naniwala ako na baka sa wakas, natutunan na rin niya akong mahalin nang buong-buo. Na baka nakalimutan na niya si Brittany.Pero nagkamali ako.Isang gabi, dalawang buwan bago ang

Buong hapon hanggang gabi ay hindi ako mapakali sa bahay. Paulit-ulit kong sinisilip ang maliit na gift box na naglalaman ng tatlong positive pregnancy test kit. Nagluto pa ako ng paborito niyang ulam at nag-ayos ng hapag-kainan. Gusto kong maging espesyal ang gabing ito dahil ito ang magiging panimula ng bagong kabanata ng buhay namin bilang mag-asawa.Alas-otso ng gabi ang usapan naming uwi niya mula sa trabaho, pero lumipas ang alas-nuebe, alas-diyes, at alas-onse ay wala pa rin siya. Sinubukan ko siyang tawagan pero hindi niya sinasagot ang kaniyang cellphone.Halos mag-a-alas-kwatro na ng madaling-araw nang marinig ko ang tunog ng kotse niya sa labas. Sa excitement ko ay mabilis akong bumangon mula sa sofa para buksan ang pinto. Pero ang excitement kong iyon ay agad nawala nang sumalubong sa akin ay ang lasing na lasing kong asawa. “Cliff...” alalay ko agad sa kaniya nang muntik na siyang matumba sa may pintuan.Ang bigat niya pero matagumpay ko naman siyang naipasok sa kuwarto

At gaya nga ng naisip ko, sinubukan kong solohin ang doctor pagkatapos akong kunin ng kung anu-anong test pero hindi talaga nagbigay ng lugar si Cliff. Kada tayo ko sa ibinigay sa aking pwesto ay agad siyang susunod sa akin. Tuloy, tahimik na lang akong nanalangin na sana ay madelay nang madelay ang resulta kahit sobrang imposible nun. Hanggang sa…“Mrs. Jornales, I'm sorry to tell you this... pero walang sanggol sa loob ng tiyan mo.”Iyan ang unang salitang sinabi sa amin ng OB-GYN nang hawak na niya ang resulta. Tila natigil lahat ng pulso ko sa buong katawan habang si Cliff naman ay napatayo nang wala sa oras. “D-Doc... paanong walang baby?” nauutal kong tanong, hindi makapaniwala sa narinig. “Imposible po 'yan. Tatlong beses akong nagpa-pregnancy test at malinaw na dalawang linya ang lumabas sa lahat ng 'yun! Nagsusuka rin ako tuwing umaga at dalawang linggo na akong delayed sa regla ko. Lahat po ng sintomas ng buntis ay nararamdaman ko.”Ipinatong ng doktor ang kaniyang mga kama

“W-What are you saying?!” Pumiyok na ang boses ni Cliff habang umiiling-iling siya, tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha sa kaniyang mga mata. Mas lalo pa niya hinigpitan ang pagkakahawak sa kamay ko kahit sinusubukan ko itong ilayo sa kaniya. “Hindi... hindi ako papayag sa sinabi mo,” halos pabulong na sabi niya, desperado ang boses. “You never cheated, okay? I-I’m sorry kung nakapagsalita ako ng hindi mo gusto p-pero please… Cleah, hindi ako naniniwala na may nangyari sa inyo ni Banjo. Alam kong sinasabi mo lang 'to para itulak ako pabalik kay Brittany... para hindi na ako mahirapan. Pero pakiusap naman, huwag mo namang gawin sa akin 'to.”Napakagat ako sa aking ibabang labi dahil konti na lang ay mapapahagulgol na ako. Mariin kong ipinikit muli ang mga mata ko dahil ayaw kong makita niya ang pagpatak ng mga luhang kanina ko pa pinipigil.“Totoo ang sinasabi ko, Cliff,” pilit kong pinatigas ang boses ko kahit na nanginginig pa rin ang buo kong katawan. “Totoong niloko kita… totoong si