Todos los capítulos de Nine Months To Say Goodbye : Capítulo 71 - Capítulo 80

MITCH'S POV:Reckless. Flirt. Troublemaker.Ilan lang iyan sa mga naging palayaw ko sa ibang tao. At sa totoo lang, hindi ako nagagalit. May katotohanan din naman kasi ang mga ‘yan. May mas malala pa nga d’yan, e.Walking p*rnhub, kapatid ni Mia Khalifa, future biggest p*rn star.Naaapektuhan ba ako? Hindi rin. Siguro noong una, oo. Nakikipagsapakan pa nga ako, e. Sanayan na lang talaga.Ang ginagawa ko, nilalandi ko ang boyfriend ng kung sinumang tumatawag sa akin ng kung anu-ano, para mapatunayan na totoo naman talaga ang mga tinatawag nila sa akin. Mālandi.Sa paraan na ‘yun, bigla silang tumitigil. Paano, e, naging kabilang na mga jowa nila sa mga nagtatanggol sa akin.Alam ko, masamang mang-agaw ng boyfriend, pero ano bang pakialam ko?Rules? I break them.Expectations? I ignore them.Consequences? I’ll deal with them when they come.Ganoon ko tingnan ang buhay. I live fast, play hard, and take what I want, with no apologies, no regrets.At least, that’s how it used to be.And ton

Flashback (Their First Meet)Inanggulo ko ng mabuti ang camera ng aking phone sa tapat mismo ng aking full length mirror. Kuhang kuha ang kabuoan ko kaya minabuti kong ipatong ang isa ko pang kamay sa aking hita.Bahagya kong pinilig ang aking ulo, ganoon din ang bahagyang pag-awang ng bibig ko. Nang ma-satisfied ako sa aking pose, pinindot ko na agad ang capture button.Napangiti ako sa resulta.Hindi pa ako nakontento at kumuha pa ako ng sunod-sunod na shot. For the last, I turned over my shoulder, letting the camera catch my favorite look, mysterious, unapproachable.“What an effortlessly séductive look,” papuri ko sa sarili ko.Binaba ko saglit ang cellphone upang tingnan ang sariling repleksyon sa salamin. I love how the black dress hugged my body in all the right places. Si Azi ang pumili nito para sa akin. Siya ang human ATM ko nitong nakaraan, mag-iisang buwan na.Nakakainis sya minsan dahil sa sobrang pagiging seloso nya at territorial, pero sa parte na paganito nya, yung ala

"You're seriously asking me how old I am?" Tumuwid sya ng tayo at binulsa ulit ang kamay. Halos isumpa ko na ang tangkad niya sa akin gayung nagmumukha akong duwende sa harap nya. Isama mo pa ang brusko nyang pangangatawan."This is a mistake, young lady. I'm twenty two, not some kid. Whatever you're thinking, you better rethink it."Oh, e, twenty two lang pala, e. Six years gap, hindi na masama!Humalukipkip ako at mataman ko syang tiningnan. Nakataas na ang baba ko, patunay na mas lalong tumaas ang kompiyansa ko sa sarili."Does age even matter? I asked you a question first, so you should be the one answering. Don't you find me attractive?"Marahas syang suminghap, tila naubos ko ang kakaunti nyang pasensya sa akin. Inilingan niya ako pagkatapos. But his expression? It was the look of a man questioning his life choices, like he couldn't believe he was even having this conversation."Why would I be attracted to a kid?"What the—A kid?Agad sumiklab ang matinding galit sa ulo ko. Ma

Hindi nagtagal ang naging byahe namin. Siguro mga isang oras din bago nag-slow down ang kotse at tumigil mismo sa tapat ng isang napakalaking bahay. Mali. Sa harap namin, hindi lang tipikal na malaking bahay. It was a massive mansion. Palasyo kung titingnan, oh Lord!Ilang segundo akong napatitig, ayaw pa rin mag-sink in sa akin ang laki nito. Sinong mag-aakala na nand'yan lang sa loob si Ate. For real?Teka nga lang. Paano kung tama nga ang hinala ni Mama na baka nagkakamali lang itong Riel at hindi naman talaga ang Ate ko ang gusto nitong pakasalan? Na namali ng bahay ang napuntahan?Kasi naman, e! Pagmamay-ari talaga ‘to ng magiging asawa ni Ate Alina? Like, seryoso talaga?!Tiwala naman talaga ako na sobrang ganda ni Ate, na hindi imposible na may magkagusto sa kanya na ubod ng yaman... pero, hindi ba nasobrahan naman ata sa yaman ang Riel na ito?Patay na talaga kapag wala pala d'yan si Ate. Paano kami niyan uuwi ni Mama?Paulit-ulit kong iniling ang ulo, winaksi ang mga negatibo

Nanatili akong nakatitig sa kanya. His tone reminded me of my mother everytime she lectured me.Inalis niya ang pagkakaakbay sa akin at tumayo ng tuwid sa harap ko, hinarangan ang tuloy pa rin sa pagyugyog na kotse, para mawala sa paningin ko.Bahagyang nakataas ang kanyang baba, ganoon din ang isa nyang kilay. Na para bang hinahamon ako sa hindi ko matukoy na bagay.Napasuri ang mata ko sa kabuuan nya. He was wearing black suit, perfectly tailored. The kind of effortless, expensive look that only a man like him could pull off.Medyo maluwag ang pagkakatali ng kanyang necktie. Napansin ko rin na hindi sya 'yung tipo na nasa ayos na ayos ang estilo ng buhok. His hair was slightly tousled, just enough to make him look a little too good for my peace of mind.Bumalik ang tingin ko sa kanyang mukha nang ngumiti sya."Wala kang kuya at tatay para idisiplina ka, 'di ba?" His voice was maddeningly calm. "Ako na ang gagawa nun."Agad nagsalubong ang kilay ko."What the hell—"Hindi na niya ako