Todos los capítulos de Nine Months To Say Goodbye : Capítulo 61 - Capítulo 70

Naging mabilis ang mga sumunod na araw matapos ang gabing 'yun. Napagkasunduan namin ni Cliff na patulan na ang pagkechemo. Inayos din niya agad ang kaniyang leave sa kaniyang trabaho, pati na ‘yung akin. Inilipat niya sa kaniyang assistant ang halos lahat ng kaniyang hawak na proyekto para daw maibuhos niya sa akin ang buo niyang oras.Oo, nagiging selfish na naman ako. Pero kahit naman gusto kong kumawala para palayain na siya, hindi siya pumapayag. Kahit saan daw ako pumunta o magtago, hahanapin niya ako at ipapagamot. Kaysa makipagtalo pa ako sa kaniya sa bagay na iyon, hinayaan ko siyang alagaan ako.Nagsimula ang panibagong yugto ng buhay namin sa ospital.Lunes ng umaga nang simulan ang unang cycle ng aking chemotherapy. Nakaupo ako sa malambot na recliner chair sa isang pribadong kwarto ng infusion center habang dahan-dahang pumapatak ang gamot mula sa IV bag patungo sa aking mga ugat.Nakatayo si Cliff sa tabi ko, mahigpit na nakahawak sa kabilang kamay ko habang pinagmamasda

Lumipas ang dalawa pang buwan at pumasok na kami sa ikalimang buwan mula nang malaman namin ang kondisyon ko.Naging mas mabilis ang pagbagsak ng aking katawan. Kahit na patuloy ang ginagawa naming mga gamutan para maibsan ang sakit, ramdam na ramdam ko pa rin at kapansin-pansin pa rin ang dahan-dahang pagkawala ng lakas ko. Mas madalas na akong nakahiga sa kama at mabilis mapagod kahit sa simpleng paglalakad lang patungo sa banyo.Pero sa kabila ng lahat ng 'yun, hindi kailanman nagbago si Cliff. Sa katunayan, sa akin na niya talaga binuhos lahat ng Oras niya.Hindi na talaga siya bumalik sa trabaho. Kumuha siya ng tuluyang indefinite leave at inilaan ang buo niyang buhay sa pag-aalaga sa akin. Siya ang nagpapaligo sa akin, siya ang nagpapalit ng damit ko, at siya ang nagbabasa ng mga nobela para sa akin kapag hindi ko na kayang idilat ang aking mga mata dahil sa matinding pagod.Isang hapon, habang nakahiga ako sa kama at nakatitig sa liwanag ng araw na pumapasok sa bintana, pumasok

Nasa ikapitong buwan na kami at dito ko na mas lalong naramdaman ang mabilis na pagbagsak ng aking katawan.Hirap na hirap na talaga akong makatayo dahil sa matinding pagkahilo at panghihina ng mga binti ko. Kahit ang simpleng paglipat mula sa kama patungo sa banyo ay nangangailangan na ng buong alalay ni Cliff. Mas madalas na rin akong nakakatulog sa tanghali dahil sa matinding pagod na nararamdaman ng katawan ko kahit wala naman akong ginagawa.Pero sa kabila ng lahat ng 'yun, hindi ako pinabayaan ni Cliff na maging malungkot.Dahil hindi na ako pwedeng lumabas ng bahay para mamasyal dahil sa weakened immune system ko, nagpasya siya na dalhin ang pasyalan sa loob ng aming bahay.Isang Biyernes ng hapon, pagkagising ko mula sa dalawang oras na pagtulog sa may sofa, nagulat ako nang makitang nagbago ang ayos ng aming sala. Inilipat ni Cliff ang malaking sofa sa gilid at naglagay ng maraming malalambot na unan at kumot sa gitna ng sahig. May mga isinabit din siyang warm fairy lights sa

Matapos ang huling salitang iyon na nabitawan ko, kusa na akong sinakop ng dilim. Narinig ko pa ang malakas na pagtawag ni Cliff sa pangalan ko pero hindi ko na talaga naibuka ang mga mata ko. Hindi ko alam kung ilang oras o araw akong nakatulog dahil nang magising ako ay parang madami ng nangyari. Basta ang sinabi lang sa'kin ay nawalan na pala ako nun ng malay, hindi pala ako simpleng nakatulog lang. Kaya pala noong tulog na ako, may pakiramdam ako na para akong lumulutang sa isang napakatahimik at malamig na lugar. Pero kahit na ganoon ay parang paulit-ulit ko pa ring naririnig ang boses ni Cliff na tinatawag ako. At nang maidilat ko na ang mga mata ko, hindi na ang kwarto namin sa bahay ang bumungad sa akin. Nasa isang pamilyar na Intensive Care Unit ng ospital ang kinaroroonan ko na. May mga panibagong swero na rin nakakabit sa kamay ko, at mas malaki na ang mask na nakatakip sa ilong at bibig ko. Sa tabi ng higaan ko, doon ko na nakita si Cliff na nakatayo. Pero hindi siya ma

CLEAH'S POVIsang buwan na ang mabilis na lumipas matapos ang makasaysayang araw na iyon sa ICU.Ngayong araw na ang opisyal na discharge day ko mula sa ospital. Sa loob ng apat na linggo ng recovery at physical therapy ko, mabilis na nagbalik ang lakas ng katawan ko. Nakakapanibago lang dahil wala na ang matinding pagkahilo at pagsusuka ko. Parang hindi ako sanay. Nakakakain na rin ako nang maayos at nakakalakad na nang hindi na nangangailangan ng wheelchair.Habang iniimpake na ni Cliff ang mga gamit namin sa kwarto ng ospital, pinagmamasdan ko ang sarili ko sa harap ng salamin.Wala na rin ang pamumutla sa mukha ko. May kaunting kulay na ang mga pisngi ko at ang pinakamaganda sa lahat, may dahan-dahan nang tumutubong maliliit at maiikling buhok sa ulo ko.Mayamaya pa ay nalingunan ko sa salamin ang paglapit ni Cliff sa likod ko, sunod ay hinawakan niya ako sa bewang sabay isinandal ang kaniyang baba sa balikat ko habang nakatingin din sa repleksyon namin sa salamin.“Ang ganda-gand