All Chapters of Nine Months To Say Goodbye : Chapter 41 - Chapter 50

Dire-diretso ako sa kwarto ko at padabog na isinarado ang pintō. Simula sa araw na iyon, sinubukan ko ulit siyang iwasan sa abot ng kinaya ko. Pinatunayan ko talaga ang inis ko sa kaniya. Sa natitirang dalawang linggo ng bakasyon, hindi ko sinasagot ang mga tawag niya at puro isang salita lang ang reply ko sa mga chat niya—kapag trip ko lang mag-reply. Araw-araw pa rin siyang pumupunta sa bahay pero sinasadya ko talagang hindi siya siputin. May pagkakataon pa na inaya niya ang mga kaibigan ko sa galaan para lang siputin ko siya pero nagdahilan lang ako na masama ang pakiramdam ko. Lagi-lagi din siyang nagpapadala ng paborito kong milk tea o pastries dito sa bahay pero si Mama lang ang nakakatanggap. Oo, kinakain ko naman pero hanggang doon lang. Hindi na talaga ako nagpakita sa kaniya. Ewan ko pero mabuti na lang at hindi ako nakatanggap ng sermon mula kay Mama tungkol doon. Dahil sa pag-iwas kong iyon, kahit papaano'y tiwala akong naibalik ko ang matibay kong pader sa pagitan nam

Nalaglag ang panga ko at parang natuyuan ako ng laway sa sinabi niya.Matagal na niyang alam?“A-Anong...” napalunok ako. “Matagal mo nang alam?”Bumuntong-hininga siya bago dahan-dahang lumapit sa akin. Huminto siya nang may kalahating hakbang na lang ang distansya sa pagitan namin. Kalmado ang kaniyang mukha habang titig na titig sa akin. “Kaya nga ilang ulit kong tinatanong sa'yo dati kung may hindi ka inaamin sa akin, 'di ba?” mahinahon niyang sabi, ang boses ay napakalambing na tila umaalalay sa nagpapanic kong sistema. “Kasi gusto ko, ikaw mismo ang umamin para mapag-usapan natin 'yun nang maayos.”Mariin kong naipikit ang mga mata ko sabay iniyuko pa lalo ang ulo ko. Hindi ko kayang salubungin ang mga mata niya. Nasasaktan ako.“Kaya pala... kaya pala ganiyan ka sa akin...” halos hindi na dinig kong sabi.“Cleah, tingnan mo 'ko,” pakiusap niya. Naramdaman ko ang marahang paghawak niya sa baba ko para bahagyang iangat ang mukha ko. “Dati pa man, ramdam ko na 'yung nararamdaman

Nakasandal lang ang ulo ko sa bintana ng kotse habang pinapanood ang mabilis na pagdaan ng mga puno at poste sa kalsada. Sa likod, panay ang kwento ni Brittany kay Cliff tungkol sa naging prof niya sa major subject nila.Paminsan-minsan ay sumasagot si Cliff sa kaniya, ngunit karamihan sa mga tugon nito ay simpleng tango o maikling pag-sang-ayon lang.“Babe, alam mo bang halos kalahati ng klase namin ang pinalabas kanina? Nakakatakot talaga si Doc Santos,” kwento pa ni Brittany.“Strict talaga 'yun,” sagot ni Cliff at kahit hindi ko siya sulyapan ay ramdam ko ang kanina pa niya paminsan-minsang pagsulyap sa akin mula sa rearview mirror. “Cleah, gusto mo bang lakasan ko ang aircon? Para kasing mainit sa pwesto mo.”“A-Ah, hindi. Ayos lang naman ako dito,” mabilis kong sagot nang hindi lumilingon sa kaniya.Pagkalipas ng ilang minuto, huminto din ang sasakyan sa tapat ng lobby ng condo building ni Brittany.“Thank you sa paghatid, babe!” masayang wika ni Brittany sabay abot ng gamit niy

Sa tulong ng mga ka-grupo ni Cliff na kasama kong pumunta sa bar, naisampa namin siya sa kotse at naiuwi sa bahay nila. Pareho kaming hindi nakadalo sa final defense namin. At pareho din kaming hindi naka-graduate sa tamang oras. Kahit pa naisalba ni Banjo at ng grupo namin ang presentation, ibinagsak ako ng panel sa individual evaluation. Naka-marka akong 'Incomplete' at kinailangan kong iretake ang subject na iyon sa kasunod na semester. Ganoon din ang nangyari sa case ni Cliff.---Apat na buwan ang lumipas at ngayon ang araw ng Graduation Ceremony ng aming unibersidad. Nakatayo ako sa gilid ng grandstand, suot ang simpleng cream dress habang pinapanood mula sa malayo ang mga estudyanteng nakasuot ng itim na toga. Masayang-masaya ako para kay Banjo na kabilang sa mga nagmartsa ngayong araw, pero hindi ko maiwasang makaramdam ng kaunting inggit at panghihinayang habang nakatitig sa entablado.Dapat kasama nila ako.“Cleah, kape mo.”Nalipat ang tingin ko sa gilid ko nang iabot sa a

Mabilis na lumipas ang mga linggo at tuluyan nang nagsimula ang retake semester namin. Dahil iisang subject na lang ang kailangan naming tapusin para sa aming graduation, mas maluwag ang schedule namin kumpara noong regular semester. Pero kahit kaunti lang ang pasok namin sa isang linggo, tila naging instant attraction kami sa buong campus sa tuwing papasok kami.“Dito na 'yung room mo, 'di ba?” tanong ni Cliff habang nakatayo kami sa tapat ng pinto ng Business Administration lecture hall.Nakasabit sa kaniyang balikat ang shoulder bag ko habang ang kaniyang isang kamay ay mahigpit na nakahawak sa mga daliri ko. Nakasimpleng white shirt at dark jeans lang siya pero litaw na litaw pa rin ang kakisigan niya. “Oo, dito na,” ngiti ko. “Akin na bag ko. Baka malate ka pa sa consultation mo. Malayo pa naman dito building niyo.”Pero imbes na ibigay ang bag ko, bahagya siyang yumuko saka ako hinalikan sa labi. Wala naman kaso sa'kin 'tong ginawa niya kasi araw-araw naman siyang ganito sa ak