บทที่ 3

นางอดทนรอไม่ไหวที่จะโอ้อวดข้า

นางกระหยิ่มยิ้มหย่อง บอกว่าเซี่ยงยวนหมั้นหมายให้นางเป็นชายารอง ต่อให้ต้าโจวพ่ายศึก นางก็ยังคงเป็นกิ่งทองใบหยกอยู่วันยันค่ำ

ข้ารู้ว่านางก็แค่คนโง่เขลาฝันกลางวัน

ชาติที่แล้ว เซี่ยงยวนลุ่มหลงข้าหัวปักหัวปำ ถึงขั้นเคยสัญญาจะยกตำแหน่งชายาเอกให้ข้า

แต่นั่นก็เป็นเพียงคำโป้ปดเพื่อเอาใจข้าเท่านั้น

ประมุขของพวกอนารยชนป่วยหนักด้วยโรคเรื้อรัง ไม่รู้ว่าจะขาดใจวันใด หากเขาตาย ผู้ที่มีสิทธิ์สืบทอดตำแหน่งอ๋องมากที่สุดก็คือเซี่ยงยวน

ด้วยเหตุนี้ เหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่ที่จับจ้องตำแหน่งชายาเอกของเซี่ยงยวนจึงมีมากมายนับไม่ถ้วน

แล้วเซี่ยงยวนจะยอมให้องค์หญิงแคว้นล่มไร้ที่พึ่งพิงและไร้กำลังสนับสนุนอย่างข้าเป็นชายาเอกไปทำไมกันเล่า

สุดท้าย ข้าจึงถูกเขากักขังไว้ในตำหนักโดยไร้ซึ่งยศถาบรรดาศักดิ์ แบกรับความอัปยศอดสูทุกอย่าง

แต่ฉู่หลันกลับไม่เข้าใจถึงความวกวนซับซ้อนที่อยู่ในนั้น นางลำพองใจคิดว่าตนเองได้รับความรักความโปรดปรานมากกว่าข้า

เมื่อเห็นข้าไม่สะทกสะท้าน นางก็อับอายจนโมโห คว้าแส้จากคนข้างกายมาหวดใส่ร่างข้า

แผ่นหลังข้าปรากฏรอยแผลเลือดซึมออกมาในทันที

นางยังไม่สาแก่ใจ สะบัดแส้หวดซ้ำอีกหลายหน

เดิมทีนางคิดว่าองค์หญิงขี้ขลาดเช่นข้าจะเจ็บปวดจนร้องไห้หาบิดามารดา ทว่าข้าเพียงเรือนร่างโงนเงนไปมา แล้วกัดฟันอดทนไว้

ข้าเติบโตมาในตำหนักเย็น โดนข้ารับใช้กดขี่ทารุณ เคยโดนแส้หวดนับครั้งไม่ถ้วน ย่อมคุ้นชินไปนานแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ความเจ็บปวดนี้ยังไม่อาจเทียบได้กับตอนโดนตัดศีรษะแม้เพียงหนึ่งในหมื่นส่วนด้วยซ้ำ

"พอได้แล้ว!"

เสิ่นจู๋ชิงกุมข้อมือที่ยกขึ้นสูงของฉู่หลันไว้แน่น

"ฉู่หลัน! เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าตัวเองเป็นองค์หญิงแห่งต้าโจว!"

"เกี่ยวอะไรกับเจ้า! หากไม่ใช่เพราะพี่ชายเจ้าไร้ความสามารถ พวกเราจะต้องตกต่ำถึงเพียงนี้หรือ!"

ฉู่หลันจ้องหน้าเสิ่นจู๋ชิงอย่างแค้นเคือง

"องค์รัชทายาทเองก็ใช่ว่าจะเก่งกาจอะไรหรอก!" เสิ่นจู๋ชิงไม่ยอมอ่อนข้อเลยสักนิด

"เจ้า! เจ้ากล้ากล่าวถึงพี่ชายของข้าเช่นนี้หรือ! เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ!"

"เหตุใดข้าจะไม่กล้า องค์รัชทายาทตายไปนานแล้ว หรือว่าเจ้าเรียกเขาขึ้นมาจากปรโลกเพื่อลงโทษข้าได้เล่า"

เสิ่นจู๋ชิงฝีปากคมกริบ ทำฉู่หลันโมโหไม่เบา

เซี่ยงยวนควบม้าตรงเข้ามา

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น"

ฉู่หลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นน่าสงสารทันที นางตอบพร้อมขอบตาแดงระเรื่อ "ข้าเพียงเป็นห่วงน้องหญิง แต่

นางนอกจากจะไม่สำนึกบุญคุณ ยังด่าว่าข้าไร้ยางอายอีก!"

นางร้องไห้สะอึกสะอื้น คล้ายแบกรับความอยุติธรรมไว้เต็มอก

เซี่ยงยวนตกหลุมพรางละครฉากนี้ตามคาด ซักไซ้อย่างโมโหว่าเป็นใครกัน

ทันทีที่เห็นเซี่ยงยวน ข้าก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่ลำคอ

แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

"เป็นนาง!" ฉู่หลันชี้ตรงมาที่ข้า

เซี่ยงยวนชักกระบี่คู่กายออกมาทันที ใช้ปลายกระบี่เชิดคางข้าขึ้น

เมื่อมองเห็นเค้าหน้าของข้าชัดเจน เขาก็หรี่ตาลง

"รังแกอนุยอดรักของข้า เจ้าว่าข้าควรจะลงโทษเจ้าอย่างไรดี"

ฉู่หลันนึกว่าเซี่ยงยวนจะสังหารข้าทันที แต่เซี่ยงยวนกลับมองประเมินใบหน้าข้าด้วยความสนใจยิ่ง

นางหนังตากระตุกวูบ พลันนึกถึงภาพที่เซี่ยงยวนลุ่มหลงข้าในชาติที่แล้วขึ้นมาทันที

นางคิดจะขัดขวางแต่กลับไม่ทันเสียแล้ว เซี่ยงยวนฉุดรั้งตัวข้าขึ้นไปบนหลังม้าโดยตรง

"อายวน! ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้…"

เซี่ยงยวนกวาดมองด้วยสายตาเย็นชา ฉู่หลันพลันหุบปากไม่กล้าเอ่ยคำใดอีก ทำได้เพียงจ้องมองข้าด้วยความริษยาอาฆาต

ส่วนข้ากลับถูกนางทรมานจนตกเป็นที่สนใจของเซี่ยงยวนอีกครั้ง

หัวใจข้าเย็นวาบไปแล้วครึ่งดวง

แต่เซี่ยงยวนราวกับไม่อาจรอคอยได้แม้เพียงชั่วครู่เดียว สั่งการให้ตั้งค่ายหยุดพักที่นั่นทันที

ข้าถูกลากตัวเข้าไปภายในกระโจม

"แคว้นต้าโจวช่างเป็นดินแดนอุดมสมบูรณ์แท้ ๆ องค์หญิงทั้งสองล้วนเป็นหญิงงามที่หายาก..."

เขาฉีกรั้งเสื้อผ้าของข้าอย่างป่าเถื่อน รอยจุมพิตแผ่วเบาพรมลงทั่วร่าง

"การนำทัพบุกตีต้าโจว ช่างเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดของข้าจริง ๆ!"

การถูกศัตรูที่เคยสังหารตนกดทับไว้ใต้ร่าง ทำเอาข้าตัวสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ ในใจร้องครวญครางไม่หยุด

เดิมทีข้าขอเพียงปะปนไปจนถึงอนารยชนแดนใต้ก็จะได้หาโอกาสหลบหนี ทว่ายามนี้กลับถูกฉู่หลัน

ทำลายแผนการจนย่อยยับ

ในยามสิ้นหวัง นอกกระโจมพลันเกิดเสียงเอ็ดตะโรวุ่นวาย

......

มีคนบุกรุกเข้ามา

เซี่ยงยวนจำต้องหยุดการกระทำ แล้วหันไปมองคนที่มาด้วยความโมโห

บุรุษผู้นั้นรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม กางพัดภาพวาดหมึกจีนปิดบดริมฝีปากไว้ ท่วงท่าหล่อเหลาดั่งบัณฑิตสูงศักดิ์

"คนผู้นี้ ข้าจะรับไว้"

เซี่ยงยวนจ้องมองอย่างเดือดดาลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังฉุดข้าลงจากเตียงด้วยความหงุดหงิด

ข้าทรุดกายล้มลงบนพื้นอย่างแรง แต่กลับถอนหายใจอย่างโล่งอก

เซี่ยงยวนเผด็จการไม่เคยคำนึงถึงความคิดเห็นของผู้ใด

ผู้ที่สามารถยับยั้งเขาได้ เกรงว่าจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้น

ประมุขแห่งชนเผ่าอนารยชน เซี่ยงจี้ชิง

ข้าจึงเพิ่งได้รู้ว่า เซี่ยงจี้ชิงที่ป่วยออด ๆ แอด ๆ ถึงกับออกนำทัพด้วยตนเอง

เสื้อคลุมที่ยังคงหลงเหลือไออุ่นจากร่างกายตกลงบนตัวข้า มือที่ยื่นเข้ามาของเซี่ยงจี้ชิงขาวซีดผ่ายผอม ทว่ากลับพยุงตัวข้าขึ้นมาอย่างมั่นคง

ข้าแบกรับสายตาราวกับจะกินคนของเซี่ยงยวนแล้วเดินออกจากกระโจมไป

พอก้าวเข้าสู่สถานที่เงียบสงบไร้ผู้คน เซี่ยงจี้ชิงกลับยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยเจ้าเล่ห์ "รสชาติของการถูกตัดหัวสังเวยธงทัพเป็นอย่างไรบ้าง"

ข้าเงยหน้าขึ้นทันที

เขาก็กลับชาติมาเกิดใหม่ด้วยเช่นกัน!

"เจ้าคิดจะทำอะไร"

เขาโบกพัดไปมา "ย่อมต้องการให้เจ้าช่วยข้าแย่งชิงอำนาจอยู่แล้ว"

ข้าเพียงหลุบตาต่ำลงเอ่ย "ขออภัยที่สตรีตัวเล็ก ๆ ไร้ความสามารถ..."

"เลิกเสแสร้งได้แล้ว"

เซี่ยงจี้ชิงหลุดหัวเราะ "คนที่หวังจะขึ้นเป็นจักรพรรดินีอยู่รอมร่อ จะไร้ความสามารถได้อย่างไร"

หัวใจข้ากระตุกวูบ

เขารู้เรื่องราวในชาติที่สองของข้าด้วยจริง ๆ

สายลมเย็นพัดเข้ามาวูบหนึ่ง เขาถูกลมจนไอซ้ำ ๆ ไม่หยุด ป่วยหนักมากตามคำเล่าลือจริง ๆ

พอกลับมาสงบแล้ว เขาก็หยิบยื่นข้อเสนอให้ข้าอย่างอดทนรอไม่ไหว

"เจ้าช่วยข้ากำจัดเซี่ยงยวน ข้าช่วยเจ้ากอบกู้บ้านเมือง เจ้าจะได้เป็นจักรพรรดินีองค์แรกในประวัติศาสตร์ เป็นอย่างไร"

เป็นไปตามที่เซี่ยงจี้ชิงเฝ้ารอ ข้าตาลุกวาว "ตกลง"