LOGINShare
บทที่ 1
Latest chapter
เกิดใหม่ครั้งที่ห้า องค์หญิงฆ่าไม่เลี้ยง บทที่ 11
"เขาบอกว่าสตรีผมยาวปัญญาสั้น ดูถูกตำราศึกของข้า ทั้งยังรังเกียจว่าหวงอิงอ้อนแอ้น เกรงว่าจะกลายเป็นตัวถ่วง จึงคิดจะทิ้งนางไว้กลางทาง ก่อนทิ้งไป ยังคิดจะส่งนางไปเป็นหญิงคณิกาประจำกองทัพอีกด้วย ข้าจึงสังหารเขาเสีย เจ้าเองก็เคยบอกไว้ ว่าจะหลับหูหลับตาจงรักภักดีไม่ได้"หวงอิงมองข้าอย่างตกใจ กลัวว่าข้าจะบันดาลโทสะแต่ข้ากลับเผยยิ้มออกมา"ทำได้ดีมาก! สมเป็นคนที่ข้าไว้วางใจจริง ๆ!"ข้ายังไม่ลืมเรื่องที่องค์ชายรองเคยแทงข้างหลังข้า เสิ่นจู๋ชิงถือว่าบังเอิญช่วยข้าล้างแค้นแล้วเสิ่นจู๋ชิงภายนอกวางท่าเรียบเฉย แต่หูแดงจบเลือดแทบหยดออกมา"รอจนกลับถึงต้าโจว พวกเราจะสนับสนุนเจ้าขึ้นเป็นจักรพรรดินี" นางว่าข้าเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "ใครอยากเป็นก็เป็นไปเถิด ข้าไม่เป็นหรอก"นางถึงกับตะลึง "เจ้าไม่อยากเป็นจักรพรรดินีหรือ เช่นนั้นเจ้าวางแผนการทั้งหมดนี้ไปเพื่ออะไร""แก้แค้นเฉย ๆ ไม่ได้หรือ"ข้าชี้ขาดเรื่องนี้"ข้าเห็นว่าเจ้ากับหวงอิงก็ไม่เลวนะ พวกเจ้าสองคนใครจะเป็นก็ย่อมได้ แต่ห้ามมาหาข้าเด็ดขาด"…...หนึ่งปีให้หลังข้านอนตากแดดอุ่น ๆ บนเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ สะลึมสะลือจวนจะหลับ ข้างกายมีเด็ก
เกิดใหม่ครั้งที่ห้า องค์หญิงฆ่าไม่เลี้ยง บทที่ 10
แสงเพลิงพวยพุ่งท้องฟ้า เซี่ยงยวนนำกำลังทหารบุกสังหารเข้าเมืองโดยตรงหลังจากเข่นฆ่ากันสามวันสามคืน ในที่สุดเซี่ยงยวนก็ปลิดชีพเซี่ยงจี้ชิงด้วยกระบี่เดียวนับแต่นั้นเป็นต้นมา เซี่ยงยวนจึงได้ขึ้นเป็นอ๋องคนใหม่ในคืนนั้นเอง ข้าก็ได้รับจดหมายลับจากเซี่ยงยวนเขาไม่อาจซ่อนเร้นความยินดีปรีดาในจดหมาย ถามถึงตัวตนแท้จริงของข้า บอกว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความดีความชอบของข้า จะแต่งตั้งข้าเป็นขุนนางข้ามองดูเปลวเทียนเผาไหม้แผ่นกระดาษจดหมายจนมอด นี่ย่อมเป็นความดีความชอบของข้าอยู่แล้วหากไม่ใช่เพราะข้าบอกเขา ว่าเซี่ยงจี้ชิงล่วงรู้ถึงเจตนากบฏของเขา มีหรือที่เขาจะสั่งการให้เหล่าทหารเร่งเดินทางทั้งกลางวันกลางคืน ควบม้าเร็วจนรุดหน้ามาถึงไม่ปล่อยข่าวเท็จด้วยเช่นกัน ให้เซี่ยงจี้ชิงเข้าใจผิดคิดว่าพวกเขาจะมาถึงในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า จนบุกสังหารเซี่ยงจี้ชิงโดยไม่ให้ตั้งตัวข้ารู้นานแล้วว่าเซี่ยงจี้ชิงไม่คู่ควรให้ไว้วางใจเพราะเขาไร้ความสามารถเขามาเกิดใหม่ตั้งหลายครั้งแต่ยังกำจัดเซี่ยงยวนไม่ได้เลย เพียงพอจะพิสูจน์ได้แล้วว่าเขาโง่เขลาเพียงใดเซี่ยงยวนเหมาะสมจะเป็นผู้ปกครองกว่าเขาแต่นี่ก็ไม่ได้หมายค
เกิดใหม่ครั้งที่ห้า องค์หญิงฆ่าไม่เลี้ยง บทที่ 9
นางเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจในเหตุผล ไม่รู้สึกว่าตัวเองทำผิดแต่น้อยข้าเอ่ยอย่างสงบนิ่ง "แคว้นล่มบ้านแตก แต่เจ้ากลับคิดเพียงว่าจะทำอย่างไรให้ตัวเองสบายใจขึ้นเท่านั้นหรือ"ฉู่หลันหน้าแดงเถือกในชั่วพริบตาเดียวข้าปิดประตูส่งแขก"เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาดูถูกข้า!" นางหงุดหงิดข้าเพียงเอ่ยว่า "หากต้องการให้ผู้อื่นให้เกียรติ ก็อย่าทำเรื่องเช่นนี้อีก"ครึ่งเดือนผ่านไป บรรยากาศภายในเมืองยิ่งทวีความอึดอัด เซี่ยงจี้ชิงเดินทางมาพบข้าอีกครั้งทันทีที่เขาเข้ามา เขาก็โยนถุงเงินตุง ๆ ใบหนึ่งลงตรงหน้าข้า"เซี่ยงยวนสมคบคิดกับหลีซานอ๋องและพวก แอบซุ่มรวบรวมไพร่พล ไม่เกินครึ่งเดือนก็ยกทัพมาถึงเมือง หมากกระดานนี้ควรจะแก้อย่างไร"ข้าชั่งน้ำหนักถุงเงินในมือ แล้วเอ่ยว่า "ไม่ต้องแก้""ไม่ต้องแก้?"เซี่ยงจี้ชิงหัวเราะ นัยน์ตาเยียบเย็นดั่งอสรพิษ "เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ หากข้านิ่งดูดาย ชิงอำนาจกับเขา พี่รองของเจ้าย่อมฉวยโอกาสบุกเข้าโจมตี ชุบมือเปิบเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ไป"แต่ข้ากลับเอ่ยอย่างใจเย็น "เช่นนั้นท่านมีหนทางยับยั้งเซี่ยงยวนหรือไม่เล่า หากท่านบอกเขาว่ากองกำลังที่เหลือของต้าโจวกำลังจะบุกมา บอกเขาไม่ให
เกิดใหม่ครั้งที่ห้า องค์หญิงฆ่าไม่เลี้ยง บทที่ 8
ผู้คนหัวเราะลั่นจนท้องแข็ง หัวเราะเยาะในความขี้ขลาดของชายคนนั้น ที่เพียงแค่ดูผู้อื่นร่ายรำกระบี่ก็หวาดกลัวจนถึงเพียงนี้ข้าปิดประตูและหันหลังกลับ แต่กลับชนเข้ากับอ้อมอกของคนผู้หนึ่งชายผู้นั้นสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลา ยามแย้มยิ้มแฝงกลิ่นอายหนุ่มน้อยเขาพูดหยอก "สมกับเป็นองค์หญิง เชี่ยวชาญมากความสามารถ ฉลาดน่ารักยิ่งนัก!"เขาสวมชุดผ้าไหมสีดำ สง่าราศีไม่ธรรมดา ย่อมไม่ใช่คนสามัญทั่วไปเป็นแน่เมื่อสบกับสายตาอันหวาดระแวงของข้า เขาจึงเอ่ยอธิบายว่า "องค์หญิงอย่าได้กังวลไป ข้าน้อยชื่นชมองค์หญิงมานานแล้ว ยามนี้เพียงต้องการชมโฉมหน้าขององค์หญิงสักครา อาจจะเสียกิริยาไปบ้าง ข้าน้อยมีนามว่าโจวอวี๋ บิดาของข้าน้อยคือเศรษฐีโจวกั๋วหลง"ข้าหลุบตาลงเพื่อซ่อนสายตาเย้ยหยัน เป็นบุตรชายเศรษฐีใหญ่แท้ ๆ แต่กลับตัดใจจ่ายสามร้อยตำลึงไม่ลง เลือกที่จะปีนหน้าต่างเข้ามาพบข้าแทนข้าหัวเราะเบา ๆ "ที่แท้ก็คือคุณชายโจว ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว รูปงามเจ้าสำราญดั่งคำร่ำลือ"ข้าเคยได้ยินเรื่องของเขามาจริง ๆแต่ทุกคนต่างบอกว่าเขานิสัยดื้อรั้น เข้าออกสถานที่เริงรมย์เป็นนิจ และเกลือกกลั้วอยู่กับสตรีตลอดทั้งวันแต่
เกิดใหม่ครั้งที่ห้า องค์หญิงฆ่าไม่เลี้ยง บทที่ 7
"ข้าได้ยินมาว่าหลีซานอ๋องเฝ้าประจำการอยู่ชายแดนมาตลอด ยามนี้กลับเดินทางกลับเข้าเมืองมาได้ ท่านว่าเพราะเหตุใดกัน"เซี่ยงจี้ชิงย่อมเข้าใจความหมายอีกชั้นที่ซ่อนอยู่ เขาบีบถ้วยชาในมือจนแตกละเอียด ยิ้มเยาะอย่างเยียบเย็น"เสียนคังอ๋องช่างรีบร้อนยิ่งนัก ถึงขั้นเรียกตัวเขากลับมาด้วย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็อยู่ที่นี่ต่อไปเถิด"เขาลุกพรวดทำท่าจะเดินจากไป แต่ข้ากลับรั้งตัวเขาไว้"ข่าวสารสำคัญขนาดนี้ ท่านไม่คิดจะมอบรางวัลตอบแทนแก่ข้าสักหน่อยหรือ"เขามองข้าด้วยสายตานึกสนุก "ลองว่ามา""เสิ่นจู๋ชิงกับหวงอิงที่ถูกจับตัวมาพร้อมกับข้า ข้าได้ยินมาว่าพวกนางทำงานเป็นสาวใช้แรงงานอยู่ในจวนของท่าน จงปล่อยพวกนางเสีย"ข้าพูดจาโกหกเหลวไหลโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน "พวกนางเติบโตมาพร้อมกับข้า เป็นคุณหนูที่ถูกทะนุถนอม ข้าทนเห็นพวกนางลำบากไม่ได้"เซี่ยงจี้ชิงเผยสีหน้าฉงนเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดว่าข้าจะเอ่ยปากขอแก้วแหวนเงินทอง แต่ข้ากลับต้องการเพียงคนสองคนเขาจึงยอมตอบรับอย่างรวดเร็วในกายของเขาไหลเวียนด้วยสายเลือดเดียวกับเซี่ยงยวน อวดดีไม่ต่างกันด้วย คิดว่าเพียงสตรีสองนางย่อมไม่อาจสร้างภัยคุกคามต่อเขาได้แต่
เกิดใหม่ครั้งที่ห้า องค์หญิงฆ่าไม่เลี้ยง บทที่ 6
เจ้าขี้โรคย่อมหมายถึงเซี่ยงจี้ชิงเซี่ยงยวนจ้องมองข้า โทสะในดวงตาทวีความรุนแรงเขาตบหน้าข้าฉาดใหญ่"ก็แค่หญิงเหลือเดนที่โดนเขาทิ้ง ใครมอบความกล้าให้เจ้า ถึงบังอาจมาสามหาวต่อต้านข้า!"แต่ข้ากลับไม่ขุ่นเคือง"ในเมื่อเป็นเพียงหญิงเหลือเดน ท่านยังรั้นจะสวมอยู่อีกหรือ"เซี่ยงยวนหัวเราะอย่างเย็นเยียบชั่วร้าย "ฝีปากกล้ายิ่งนัก...""ใครก็ได้! ลากตัวนางทาสชั้นต่ำนี่ไปโยนให้สุนัขกิน!"ในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน ฉู่หลันกลับเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า: "ไม่สู้ส่งนางไปหอจุ้ยฮวา เพื่อดัดสันดานจองหองของนางหน่อยเล่า!"นางตาแดงฉาน จ้องมองข้าด้วยความเค้นพยาบาทเซี่ยงยวนเปลี่ยนท่าทีอันเย็นชาเมื่อครู่นี้แล้ว เขาพยุงฉู่หลันขึ้นมาด้วยความอ่อนโยน"เอาตามที่อนุยอดรักว่าแล้วกัน ให้คนนับพันร่วมหลับนอน ให้คนนับหมื่นกดร่าง กลายเป็นคณิกาชั้นต่ำที่สุด!"ระหว่างที่ทั้งสองหัวร่อต่อกระซิกกัน ก็กำหนดจุดจบของข้าได้อย่างง่ายดายข้าถอนหายใจอย่างโล่งอกเงียบ ๆหมากกระดานนี้แม้อันตราย แต่โอกาสชนะกลับสูงยิ่งนักฉู่หลันผูกจิตเคียดแค้นข้าจริง ๆ ไม่ยินยอมให้ข้าตายง่ายเกินไปนางต้องการให้ข้าตกต่ำเป็นคณิกา และสิ้นชีพบนเตียงเหมื
