บทที่ 2

ในเมื่อพี่สาวทนรอไม่ไหว อยากรนหาที่ตายแทนข้า เช่นนั้นข้าก็จะสงเคราะห์ให้นางสมปรารถนาแล้วกัน

......

พวกอนารยชนชนะศึก กวาดปล้นสะดมทรัพย์สินในตำหนักจนเกลี้ยง ก่อนจะออกเดินทางกลับด้วยความยินดีปรีดา

ฉู่หลัน พี่สาวของข้าขี่ม้าตัวเดียวกันกับเซี่ยงยวน เยื้องย่างอย่างสำราญใจอยู่หน้าสุดของขบวน

ส่วนเชลยศึกอย่างพวกเรา กลับถูกแส้กวาดต้อนให้เดินตามหลังสุดของขบวน

เหล่าสตรีชนชั้นสูงส่วนใหญ่ล้วนเป็นดั่งกิ่งทองใบยก เคยพบเจอความยากลำบากเช่นนี้ที่ไหนกัน

ต่อให้ฝ่าเท้าบวมห้อเลือด ก็ไม่กล้าเฉื่อยชาแม้เพียงครึ่งก้าว

มีทหารคอยเฝ้าต้อนพวกเรา ขอเพียงเดินช้านิดเดียว แส้ก็หวดสะบัดลงมาทันที

บุตรีของเจ้ากรมคลังร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก เห็นเพียงนางใบหน้าซีดเผือด โซเซทรุดลงกับพื้น

เสียง "เพี้ยะ!" ดังสนั่น อนารยชนตวัดแส้ลงมาอย่างไร้ความปรานี นางถูกหวดจนหนังฉีก ท้ายที่สุดก็สลบไป

เหล่าทหารเห็นเป็นเรื่องปกติเสียแล้ว โยนร่างนางทิ้งไว้ข้างทางอย่างไม่ใส่ใจ

ข้างทางมีร่างไร้วิญญาณนอนเกลื่อนกลาด ทุกศพล้วนตายอย่างน่าอนาถยิ่งนัก

ในขบวนมีคนสะอื้นไห้เบา ๆ เพราะเห็นจุดจบของนางแล้วนึกถึงอนาคตตัวเอง

ขบวนอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรเคลื่อนไปข้างหน้าอยู่นานมาก ในที่สุดท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงทีละน้อย เซี่ยงยวนจึงสั่งให้ตั้งค่ายพักแรมที่นี่

ด้านหน้ามีกระโจมกางไว้หลายหลัง เพื่อให้เหล่าแม่ทัพนายกองได้พักผ่อน

ส่วนเชลยศึกอย่างพวกเรา ทำได้เพียงนอนกลางดินกินกลางทราย

ดึกสงัด สายลมเย็นยะเยือกพัดมา ข้าสะดุ้งตื่น กลับพบเห็นร่างคนผู้หนึ่งทับอยู่บนร่างของ หวงอิง บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนโหวที่อยู่ข้างกายข้า

เป็นทหารนายหนึ่ง เขานึกว่าตัวเองลงมือได้แนบเนียน คิดจะลวนลามหวงอิง

อาศัยแสงจันทร์ ข้ามองเห็นหวงอิงหลับตาแน่น ตัวสั่นสะท้านด้วยความกลัว

นางกลัวจะก่อเรื่องก่อราว ทำได้เพียงอดทนและแสร้งหลับ

ข้ากำปิ่นทองที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อแน่น

กำลังจะลงมือ กลับเห็นเงาร่างหนึ่งค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง พุ่งตรงเข้าหาทหารนายนั้น

เป็นบุตรีของจวนแม่ทัพ เสิ่นจู๋ชิง

นางยกมีดแล้วแทงลงมา มีดปักเข้าที่ลำคอของทหารนายนั้น

ทหารนายนั้นไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง ก็สิ้นลมหายใจไปเสียแล้ว

หวงอิงที่รอดมาได้หอบหายใจเฮือกใหญ่ ร่วมมือกับเสิ่นจู๋ชิงลากศพออกไป

เสิ่นจู๋ชิงชำเลืองมือที่กำปิ่นทองแน่นของข้าแวบหนึ่ง แล้วหลุดหัวเราะออกมา คล้ายกำลังเย้ยหยันในความขี้ขลาดของข้า

"ทำอย่างไรดี หากพวกอนารยชนพบศพเข้า ต้องสงสัยแน่!" หวงอิงเอ่ยอย่างตื่นตระหนก

เสิ่นจู๋ชิงเองก็หมดหนทางเช่นกัน

นางลงมือไม่เคยคิดถึงผลที่ตามมา ย่อมไม่รู้วิธีกลบเกลื่อน

ข้าลุกขึ้น ถอดเสื้อผ้าของทหารนายนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วนำเสื้อผ้านั้นไปซุกไว้ใต้ศพข้างทาง ปกปิดไว้อย่างมิดชิด

ส่วนศพถูกพวกเราลากไปทิ้งไว้ข้างทางส่งเดช ปะปนกับศพอื่นจนไม่เป็นที่สังเกต

พวกอนารยชนคนเถื่อนรีบเร่งเดินทาง ย่อมไม่ได้ตรวจนับจำนวนคน พวกเขาย่อมไม่พบว่าขาดทหารไปหนึ่งนาย

หวงอิงมองข้าด้วยความเลื่อมใส แต่แววตาเสิ่นจู๋ชิงกลับเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

"ดีแต่เล่นลูกไม้ตื้น ๆ ก็เพราะมีองค์หญิงขลาดกลัวเช่นเจ้า ต้าโจวถึงต้องล่มสลาย"

ข้าทำเป็นหูทวนลม

เสิ่นจู๋ชิงติดตามบิดาไปออกทัพจับศึกแต่เยาว์วัย สร้างความดีความชอบไว้มากมาย

น่าเสียดายที่แม่ทัพเสิ่นตั้งใจดันบุตรชายคนโตผู้ไร้ความสามารถอย่างเดียว ไม่เคยแยแสเสิ่นจู๋ชิงผู้ปรีชาเลยสักนิด

ชาติที่สอง ข้าอาศัยช่องโหว่นี้ หวังจะดึงเสิ่นจู๋ชิงมาเป็นพวกพ้อง

แต่เสิ่นจู๋ชิงกลับกล่าวหาว่าข้ากบฏต่อแผ่นดิน ร่วมมือกับตระกูลเสิ่นปกป้ององค์รัชทายาท

ข้าต้องใช้กำลังความคิดไปมาก ถึงกวาดล้างศัตรูตัวฉกาจอย่างตระกูลเสิ่นลงได้

แต่ในสองชาตินั้น องค์รัชทายาทได้ขึ้นครองบัลลังก์อย่างราบรื่น เขาโง่เขลาไร้ความสามารถ เชื่อฟังคำของแม่ทัพเสิ่น ส่งพี่ชายของเสิ่นจู๋ชิงนำทัพออกศึก

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าผลเป็นอย่างไร พวกเขาถูกอนารยชนตีจนแตกพ่ายกระเจิดกระเจิง ต้าโจวแตกแล้ว

ส่วนเสิ่นจู๋ชิง ยินยอมสนับสนุนพี่ชายและองค์รัชทายาทผู้ไร้ความสามารถ แต่กลับไม่กล้าลุกขึ้นแข็งข้อ

นั่นก็เป็นความขี้ขลาดอ่อนแอเหมือนกันไม่ใช่หรอกหรือ

......

พวกอนารยชนไม่ได้ค้นพบว่าขาดทหารไปหนึ่งนายจริงๆ

พวกเราถูกปลุกแต่เช้าตรู่เพื่อออกเดินทาง เดินติดต่อกันหลายชั่วยาม ล้าจนแทบยกขาไม่ออก

แต่ฉู่หลันกลับถ่อมาหัวเราะเยาะข้าอย่างสบายอารมณ์

บัดนี้ฐานะเราสลับสับเปลี่ยน นางกลายเป็นคนโปรดข้างกายเซี่ยงยวน ส่วนข้ากลับตกอับเป็นเชลยศึก ให้ผู้อื่นเชือดเฉือนตามใจชอบ