บทที่ 4

ไม่สนิท

เพียงสองคำสั้น ๆ ก็ราวกับดาบคมกริบที่แทงทะลุกลางหัวใจของเจียงหลีชิง จนเลือดไหลนองและบอบช้ำไปทั้งร่าง

จู่ ๆ เธอก็หัวเราะออกมา

ใช่ ไม่สนิท

ก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันมาสิบปี และเคยสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันไปจนแก่เฒ่าเท่านั้น

แต่ถงชูฉิงที่ได้รับคำตอบเดียวกันกลับดีใจอย่างมาก ดวงตาสดใสซ่อนทั้งความผูกพันและความเขินอายของหญิงสาวเอาไว้

เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นเบา ๆ แล้วประทับริมฝีปากแดงเรื่อที่มีกลิ่นหอมเข้าไปหาเซี่ยจิงอวี้

เจียงหลีชิงเห็นทุกอย่างอย่างชัดเจน

ทั้งที่เซี่ยจิงอวี้ไม่จำเป็นต้องถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว แค่เอียงหน้าเพียงเล็กน้อย ก็สามารถปฏิเสธอย่างสุภาพได้

แต่เขาไม่ทำ

ริมฝีปากของหญิงสาวแตะลงบนแนวกรามอันคมชัดของชายหนุ่ม

อ่อนหวานและคลุมเครือ

ราวกับเครื่องบดเนื้อที่บดขยี้เลือดเนื้อของเจียงหลีชิง จนไม่เหลือแม้แต่ซาก แล้วผลักเธอลงสู่นรก

เธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองลงมาถึงชั้นล่างได้อย่างไร

กระทั่งได้รับสายจากเซี่ยจิงอวี้ น้ำเสียงของเขาแห้งผากอย่างที่หาได้ยาก “เธอถึงหรือยัง เมื่อกี้คงไม่ได้เห็นอะไรใช่ไหม”

“นายกำลังกลัวว่าฉันจะเห็นอะไรเหรอ”

เจียงหลีชิงถามกลับเบา ๆ พร้อมกับที่น้ำตาไหลเข้ามุมปาก

เค็มและขม เป็นรสชาติที่เธอเกลียดที่สุด

เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ว่า เซี่ยจิงอวี้ยังแคร์เธออยู่เหรอ ถ้าเป็นอย่างนั้น แล้วทำไมถึงเลือกทรยศเธอ

“แน่นอนว่าไม่มี”

เซี่ยจิงอวี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะความรู้สึกผิดและความลนลาน เขาจึงไม่ทันสังเกตว่าน้ำเสียงของหญิงสาวไร้ความรู้สึกราวกับผืนน้ำที่ตายแล้ว ก่อนพูดอย่างสบายใจ “งั้นรีบขึ้นมา เธอบอกว่ายังมีเรื่องจะคุยกับฉันไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ไปแล้ว” ลมหายใจสีขาวลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับคำพูด เจียงหลีชิงพึมพำอย่างเลื่อนลอย “สำหรับนาย เรื่องนั้นคงไม่สำคัญอีกแล้ว”

พูดจบ เธอก็ตัดสายทันที โดยไม่สนใจเสียงตกใจและโกรธเกรี้ยวของผู้ชาย

......

ความสัมพันธ์ที่ยาวนานถึงสิบปี ต้องใช้เวลามากกว่าจะเก็บกวาดจนหมด

แค่เครื่องประดับล้ำค่า เสื้อผ้าคู่รัก รวมถึงกล้องโพลารอยด์ ก็เก็บใส่กล่องได้ถึงสองใบใหญ่

สิ่งของที่เธอขนกลับมาจากต่างประเทศด้วยความคาดหวังว่าจะจัดวางไว้ในบ้าน บัดนี้ถูกนำไปบริจาคให้มูลนิธิการกุศลทั้งหมด

หลังจากส่งเจ้าหน้าที่รับบริจาคที่ยิ้มแย้มกลับไป เจียงหลีชิงก็เปิดตู้กระจก

กระจกสะอาดไร้ฝุ่นแม้แต่น้อย มองออกเลยว่าเจ้าของดูแลมันเป็นอย่างดี

เธอค่อย ๆ หยิบตั๋วเครื่องบินที่อยู่ข้างในออกมา

ใบแรก เป็นวันที่หก มีนาคม ปี 2023

เป็นการจากกันครั้งแรกที่ทำให้การกลับมาเจอกันหวานชื่นยิ่งกว่าคู่แต่งงานใหม่ และในคืนนั้นเอง ภายในอพาร์ตเมนต์ต่างแดนที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแปลกใหม่ เธอกับเซี่ยจิงอวี้ก็ได้มอบความรักให้กันเป็นครั้งแรก

ร่างกายของชายหนุ่มร้อนผ่าว ทั้งที่ต้องอดกลั้นจนเหงื่อเต็มหน้าผาก แต่ก็ยังพยายามควบคุมความปรารถนาของตัวเอง คอยปลอบโยนเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไม่หยุด

ใบที่สิบ เป็นวันที่เจ็ด เมษายน ปี 2023

ห่างกันเพียงหนึ่งเดือน เซี่ยจิงอวี้บินมาหาเธอถึงสิบครั้ง เพราะตอนนั้นเธอปรับตัวกับสภาพอากาศไม่ได้จนเป็นหวัด เขาเป็นห่วงแทบแย่ ถึงกับสลับเวรกับเพื่อนร่วมงาน แล้วบินไปต่างประเทศบ่อยครั้ง

ช่วงเวลานั้น คนที่รักความสะอาดอย่างเขามีหนวดเคราขึ้นที่คาง ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง แต่ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยแม้แต่คำเดียว

ใบที่ 450 เป็นวันที่หนึ่ง กุมภาพันธ์ ปี 2024

เป็นปีใหม่ครั้งแรกที่พวกเขาใช้ร่วมกันในต่างประเทศ

คืนวันสิ้นปี ด้านนอกหิมะโปรยปราย ด้านในเตาผิงลุกโชน นอกหน้าต่างมีดอกไม้ไฟส่องสว่าง ส่วนภายในห้องมีพวกเขาที่รักกันอย่างแนบแน่น

ใบที่ 700...

ภาพความทรงจำค่อย ๆ ผุดขึ้นมาตรงหน้า เจียงหลีชิงเพิ่งตระหนักว่า ตัวเองไม่เคยลืมรายละเอียดแม้แต่น้อย

สิบปี มันฝังลึกลงในหัวใจและจิตวิญญาณของเธอมานานแล้ว แต่ในเวลานี้ เธอกลับต้องฝืนดึงมันออกมาทีละนิด ทีละส่วน ราวกับฉีกเลือดเนื้อของตัวเอง

กระดาษที่เป็นตัวแทนของกาลเวลาถูกโยนลงในกองไฟ

ไม่นาน เปลวไฟก็มอดดับ ไออุ่นก็ค่อย ๆ หายไปพร้อมกัน

เจียงหลีชิงมองกองเถ้าถ่านบนพื้น ยังพอมองเห็นชื่อของสองเมืองที่เคยอยู่บนตั๋วเครื่องบิน

เมือง A ประเทศ M

ระยะห่างระหว่างฟ้ากับดิน

หัวใจของเจียงหลีชิงเหมือนถูกคว้านหายไปกว่าครึ่ง ลำคอราวกับถูกอุดด้วยปุยนุ่นที่พองตัว เธอมีความเจ็บปวดนับพันนับหมื่นที่อยากตะโกนออกมา

แต่กลับเปล่งเสียงไม่ได้เลย

เซี่ยจิงอวี้

ระหว่างฉันกับนายมันจบกันอย่างสิ้นเชิง ไม่มีใครติดค้างใครอีกแล้ว