บทที่ 2

เด็กสาวคนนั้นชื่อถงชูฉิง เป็นแพทย์ฝึกงานภายใต้การดูแลของเซี่ยจิงอวี้

ในตอนแรก เวลาที่เซี่ยจิงอวี้พูดถึงเธอต่อหน้าเจียงหลีชิง มักเป็นคำบ่นว่าเด็กสาวทั้งซุ่มซ่ามทั้งขี้กลัว แถมยังจ่ายยาผิดให้คนไข้อยู่บ่อยครั้ง

ต่อมา เซี่ยจิงอวี้บินไปต่างประเทศเพื่อฉลองวันเกิดกับเจียงหลีชิง แต่คืนนั้นกลับใช้เวลาทั้งคืนถกเถียงเรื่องเคสผู้ป่วยกับถงชูฉิง

จนกระทั่งวางสาย เซี่ยจิงอวี้ก็ยังยิ้มพลางชื่นชมต่อหน้าเจียงหลีชิงว่า เด็กสาวคนนี้ใฝ่เรียนรู้ พัฒนาตัวเองเร็ว นิสัยก็น่ารักและน่าสนใจ

เจียงหลีชิงมองเทียนที่ดับมอดแล้ว ก่อนเอ่ยเบา ๆ ว่าเลิกพูดได้ไหม

เซี่ยจิงอวี้หุบรอยยิ้มทันที เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ ว่า ได้

หลังจากนั้น เมื่อเจียงหลีชิงถามถึงโดยไม่ตั้งใจ เซี่ยจิงอวี้กลับบอกว่าเขาไม่ได้ติดต่อกับถงชูฉิงอีกแล้ว

แต่เห็นได้ชัดว่า เขาโกหกเธอ

หิมะบาง ๆ โปรยลงมาในยามค่ำคืน เจียงหลีชิงกลับถึงบ้าน เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบติดลำตัว

เธอใส่รหัสผ่านที่จำขึ้นใจ เป็นวันที่เธอคบกับเซี่ยจิงอวี้

เขาไม่ได้เปลี่ยนรหัส ประตูก็เปิดออกทันที

ภายในบ้านอบอุ่นด้วยระบบทำความร้อนใต้พื้น เจียงหลีชิงหันไปมองตู้กระจกกลางห้องนั่งเล่น

เธอยืนนิ่งจ้องอยู่นาน หัวใจบีบรัดแน่น ก่อนน้ำตาจะไหลพรั่งพรูออกมา

ภายในตู้กระจกมีแสงไฟสีเหลืองนวล ส่องลงบนกองตั๋วเครื่องบินไปกลับที่วางซ้อนกันหนา

ทุกใบมีหมายเลขกำกับไว้ รวมทั้งหมด 988 ใบ

เซี่ยจิงอวี้เคยถ่ายรูปเก็บไว้ด้วยความภาคภูมิใจ พร้อมบอกว่านี่คือหลักฐานแห่งความรักที่เขามีต่อเธอ

เขายังเคยบอกอีกว่า เมื่อสะสมตั๋วครบหนึ่งพันใบ ตอนนั้นเธอก็คงกลับประเทศแล้ว เขาจะขอเธอแต่งงานทันที เพื่อให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกันตลอดชีวิต และไม่มีวันต้องแยกจากกันอีก

เสียงหัวใจเต้นดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เจียงหลีชิงนึกถึงทุกคืนวันในต่างแดนด้วยความเจ็บปวด

เพื่อเรียนให้จบก่อนกำหนด เธอแทบใช้ชีวิตอยู่ในห้องสมุดตลอดเวลา

เธอไม่มีเวลาสร้างมิตรภาพ เพื่อนร่วมชั้นหลายคนเคยหัวเราะเยาะว่าเธอน่าเบื่อ แต่เธอไม่เคยใส่ใจ เพราะคิดเพียงว่าอยากกลับไปอยู่ข้างเซี่ยจิงอวี้ให้เร็วที่สุด

ระหว่างทำวิทยานิพนธ์ เธอเคยป่วยเป็นไข้เพราะโหมงานหนัก แต่กลับปิดบังไว้ ไม่ยอมบอกเขา เพียงกินยาลดไข้แทนข้าว แล้วฝืนยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บอกเซี่ยจิงอวี้ว่า เธอก็คิดถึงเขา คิดถึงมาก มากเหลือเกิน

แต่เมื่อในที่สุดเธอก็ได้กลับมายังบ้านเกิดอย่างที่หวัง ความจริงกลับบอกเธอว่า ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว

ความรักของเซี่ยจิงอวี้ สุดท้ายก็เปลี่ยนไปแล้ว

......

เมื่อเซี่ยจิงอวี้กลับถึงบ้าน ก็เห็นเจียงหลีชิงร้องไห้จนตัวสั่น คุกเข่าลงกับพื้น

เขาขมวดคิ้วทันที รีบเดินเข้าไปจะกอดเธอ พร้อมถามอย่างร้อนรนว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่กลับถูกเจียงหลีชิงผลักออก

เจียงหลีชิงหลับตาลง เล็บจิกฝ่ามือแน่น พยายามรักษาสติไว้ ก่อนพูดว่า “เมื่อกี้ตอนคุยโทรศัพท์ ฉันเหมือนได้ยินเสียงของถงชูฉิง”

เพียงไม่กี่คำนี้ ก็เหมือนใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอ กว่าเธอจะสูดหายใจสั่น ๆ สองสามครั้งแล้วพูดต่อได้ “ดึกขนาดนี้ ทำไมนายถึงยังอยู่กับเธอ”

พูดจบ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำของเซี่ยจิงอวี้

ที่นั่นมีทั้งความเย็นชา ความห่างเหินที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน รวมถึงความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ

“เธอจำเป็นต้องพูดเรื่องนี้ตอนนี้จริง ๆ เหรอ”

เซี่ยจิงอวี้ยืดตัวตรง เว้นระยะห่างจากเจียงหลีชิงไม่ใกล้ไม่ไกล น้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย “แค่บังเอิญเจอกัน ฉันกับเธอเป็นแค่เพื่อนร่วมงานธรรมดา ไม่ใช่ความสัมพันธ์สกปรกอย่างที่เธอคิด”

ถ้าเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน แล้วทำไมถึงกอดกันแน่นขนาดนั้น

แต่ยังไม่ทันที่เจียงหลีชิงจะได้พูดออกมา เซี่ยจิงอวี้ก็ขยับตัวหลบ เผยให้เห็นกล่องเครื่องประดับด้านหลัง รวมถึงเค้กที่บรรจุอยู่ในกล่องกำมะหยี่อย่างสวยงาม

เป็นของที่เขาฝ่าหิมะออกไปรับมาด้วยตัวเอง

เจียงหลีชิงพูดไม่ออก หัวใจเหมือนถูกกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งความซาบซึ้งและความขมขื่นพรั่งพรูขึ้นมาพร้อมกัน

แต่แล้วเสียงของผู้ชายก็ดังขึ้น ทั้งเย็นชาและแข็งกระด้าง

“ชูฉิงเป็นผู้หญิงที่ดี เธอไม่ควรคิดร้ายแบบนี้นะ”

“เธอพึ่งพาตัวเองได้ อยู่ในห้องทดลองทั้งวันก็ไม่บ่น ไม่เหมือนเธอ เรียนเหนื่อยนิดหน่อยก็ต้องมาระบายกับฉัน”

“เธอมีเหตุผล ไม่เคยเอาอารมณ์ส่วนตัวมาปะปนกับงาน ไม่เหมือนเธอ ที่พออ้าปากก็เอาแต่ตั้งคำถามเพราะไม่ไว้ใจฉัน”

“ฉันกับเธอทำงานเข้าขากันมาก บนโต๊ะผ่าตัด เธอเข้าใจและประสานงานกับฉันได้อย่างสมบูรณ์แบบ”

สุดท้าย เซี่ยจิงอวี้เม้มริมฝีปากแน่น “เจียงหลีชิง ตอนนี้ฉันยังรักเธออยู่ แต่ถ้าเธอยังเอาแต่หาเรื่องไม่เลิก ฉันก็เป็นคนเหมือนกัน ฉันก็รำคาญเป็น”

เขาโยนของขวัญทั้งหมดลงถังขยะ

เค้กครีมสีขาวราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย ถูกกระแทกจนเละไม่เหลือรูปทรง

ไม่ต่างอะไรจากความรักของพวกเขา ที่พังยับเยินจนไม่เหลือชิ้นดี