บทที่ 1

น้ำเสียงของผู้ชายไม่ได้ดังนัก แต่กลับทำให้ห้องรับรองทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน

ผ่านไปนาน กว่าจะมีใครสักคนทำลายความอึดอัดนั้น “จิงอวี้ ล้อเล่นใช่ไหม”

“นายกับหลีชิงเป็นคู่รักชายหญิงที่โด่งดังที่สุดในมหาวิทยาลัย ตอนที่นายไปส่งหลีชิง นายแอบร้องไห้ลับหลังเธอเหมือนเด็กคนหนึ่ง ตลอดสามปีมานี้ก็ยังบินไปหาเธอที่ต่างประเทศไม่เคยขาด...”

เพื่อนหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงเกินจริง “จะเลิกรักได้ยังไง”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” เซี่ยจิงอวี้ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

คนที่สุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอด เวลานี้กลับเผยความสับสนออกมาเล็กน้อย “แค่รู้สึกว่า ตลอดสามปีมานี้ มันเหนื่อยมาก”

“ทุกครั้งที่หาเวลาไปเจอเธอ ถึงจะมีความสุข แต่สิ่งที่มีมากกว่าคือความโดดเดี่ยวและความเหนื่อยล้าระหว่างการเดินทางที่ใช้เวลาสิบกว่าชั่วโมง”

“แม้แต่การเลือกของขวัญให้เธอ ก็ต้องคิดหาวิธีใหม่อยู่ตลอด คิดว่าเธอจะชอบไหม ได้รับแล้วจะมีความสุขหรือเปล่า”

เซี่ยจิงอวี้ ผู้ที่จับมีดผ่าตัดมาตลอดทั้งปี ใช้นิ้วเรียวยาวที่ข้อกระดูกเด่นชัดกำแก้วน้ำไว้ มองแสงสีที่สะท้อนอยู่ในแก้ว ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “ฉันยังรักเธออยู่ แต่ความรักนี้ เหมือนกำลังจะหมดลงแล้ว”

เพื่อนสมัยเด็กมองหน้ากัน ก่อนฝืนเปลี่ยนเรื่องคุย

ส่วนเจียงหลีชิง สมองกลับว่างเปล่า มีเพียงเสียงอื้ออึงดังก้องอยู่ในหู

ทั้งที่ควรเป็นค่ำคืนแห่งความประหลาดใจ แต่เจียงหลีชิงกลับจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองย่องออกมาเงียบ ๆ ได้อย่างไร

เธอถึงกับคิดว่า ถ้าตัวเองไม่กลับมาก่อนเวลา ก็คงดี

อย่างน้อยก็ยังหลอกตัวเองได้ ว่าความรักของพวกเขายังคงสมบูรณ์เหมือนเดิม

แต่บนโลกนี้ไม่มีคำว่า "ถ้าหาก"

ระหว่างที่จิตใจเลื่อนลอย โทรศัพท์มือถือที่ปิดเสียงไว้ก็สั่นขึ้นกะทันหัน

เจียงหลีชิงเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเซี่ยจิงอวี้ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรว่าออกมายืนอยู่ตรงลานโล่ง เขาขมวดคิ้ว มองซ้ายมองขวาเหมือนกำลังตามหาใคร

หัวใจของเธอกระตุกวูบ รีบขยับตัวเข้าไปใต้เงาไม้ที่มืดกว่าเดิม มองหน้าจอโทรศัพท์นิ่งอยู่พักใหญ่ กว่าจะฝืนความตีบตันในลำคอรับสาย

เซี่ยจิงอวี้หายใจถี่เล็กน้อย “ที่รัก ฉันเพิ่งเห็นข้อความของเธอ เธอกลับมาก่อนเวลาเหรอ ตอนนี้อยู่ไหน มาหาฉันที่บาร์แล้วใช่ไหม”

เสียงคุ้นเคยของผู้ชายที่ปะปนกับเสียงรบกวนจากปลายสาย กระแทกเข้าสู่โสตประสาทของเจียงหลีชิง จนปลายจมูกแสบและร้อนผ่าวในทันที

เธออยากถามเขามากมายเหลือเกิน แต่สุดท้ายสิ่งที่หลุดออกจากปาก หลังจากกลั้นสะอื้นไว้สุดกำลัง กลับมีเพียง “ฉันเปลี่ยนใจชั่วคราว ก็เลยกลับบ้านก่อน...นายจะกลับเมื่อไร”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความร้อนรนบนใบหน้าของเซี่ยจิงอวี้จึงค่อย ๆ จางลง เขาพูดเสียงนุ่ม “จะกลับไปตอนนี้เลย...”

ยังไม่ทันพูดจบ เด็กสาวที่พันผ้าพันคอสีแดงก็วิ่งพุ่งเข้ามาชนอ้อมกอดของเซี่ยจิงอวี้

เจียงหลีชิงเห็นกับตาว่า สิ่งแรกที่เซี่ยจิงอวี้ทำคือใช้มือปิดไมโครโฟนของโทรศัพท์ จากนั้นรอยยิ้มก็แต้มอยู่ในดวงตา เขายกมือขยี้ผมหน้าม้าของเด็กสาวอย่างสนิทสนม

แล้วเปลี่ยนคำตอบทันที “ตอนนี้กำลังติดธุระเรื่องงาน รอฉันก่อน”

รอยแดงระเรื่อบนแก้มขาวของเด็กสาว สะท้อนเข้ามาในสายตาของเจียงหลีชิง

ในชั่วพริบตา โลกทั้งใบก็เหมือนหมุนคว้าง ราวกับตกลงไปในห้องน้ำแข็ง