Mag-log inShare
บทที่ 5
Pinakabagong kabanata
อดีตปลิวหายไปพร้อมสายลมและหิมะ บทที่ 21
“คุณไปเถอะ”ผ่านไปนานมาก ในที่สุดเซี่ยจิงอวี้ก็หลับตาลงแน่น กดเสียงต่ำพูดกับเจียงหลีชิง “ไปตอนนี้เลย”เจียงหลีชิงไม่มีความลังเล เธอลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินออกไป ประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้งตามคำสั่งของเซี่ยจิงอวี้ก่อนที่เจียงหลีชิงจะเดินออกไปจากสายตาของเซี่ยจิงอวี้อย่างสมบูรณ์ ชายหนุ่มเอ่ยถามเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเสียงแผ่วเบา “พวกเราจะไม่มีทางเป็นไปได้จริง ๆ แล้วเหรอ”ลำคอที่ผ่านฤทธิ์แอลกอฮอล์มานั้นแหบพร่าและต่ำลึก ยิ่งขับให้ชายหนุ่มดูโดดเดี่ยวและเศร้าสร้อยมากขึ้นเจียงหลีชิงไม่ได้ตอบแต่เซี่ยจิงอวี้ก็ได้รับคำตอบแล้วไม่รู้ว่าเป็นการเยาะเย้ยตัวเองหรือเพราะเจ็บปวดจนถึงที่สุด เขากลับหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนตะโกนไปยังแผ่นหลังของเจียงหลีชิง “เจียงหลีชิง อย่าลืมฉัน...และอย่าเกลียดฉันนะ”เจียงหลีชิงเดินออกจากโรงแรมท้องฟ้าปกคลุมด้วยเมฆดำหนาทึบ บรรยากาศมืดครึ้มอย่างหนัก ลมหนาวพัดพาหมอกเข้ามาปะทะใบหน้า นำพาความเย็นชื้นเข้ามาเป็นสภาพอากาศที่ไม่ดีเลยเธอปล่อยให้สมองว่างเปล่า นิ้วเลื่อนสลับไปมาระหว่างแอปพลิเคชันในโทรศัพท์อย่างไร้จุดหมายเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็พบว่ามีรถตู้เก
อดีตปลิวหายไปพร้อมสายลมและหิมะ บทที่ 20
คืนนั้นมาถึงอย่างรวดเร็วสถานที่ที่นัดหมายกันอยู่ในห้องส่วนตัว ทันทีที่เจียงหลีชิงเดินเข้าไป เธอก็ตกตะลึงกับตู้เซฟหลายใบที่เปิดอ้าอยู่บนโต๊ะด้านในเต็มไปด้วยธนบัตรกองแล้วกองเล่า เมื่อลองคำนวณคร่าว ๆ ก็มีมูลค่าถึงหนึ่งสิบล้านจริง ๆแต่สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้เจียงหลีชิงดีใจ กลับทำให้เธอรู้สึกว่ามันผิดปกติอย่างมาก เธอหยุดฝีเท้าและกำลังจะหันหลังเดินออกไปโดยไม่รู้ตัวแต่ไม่ทันแล้วประตูถูกคนนอกปิดลง พร้อมเสียงคลิกที่บอกว่าถูกล็อกเจียงหลีชิงเบิกตากว้าง รีบเดินเข้าไปจับลูกบิดประตู แต่ไม่ว่าจะกดอย่างไรก็เปิดไม่ออก“หลีชิง...”เสียงคุ้นเคยที่เป็นของเซี่ยจิงอวี้ดังขึ้นจากด้านหลัง เจียงหลีชิงไม่อาจระงับความโกรธที่ปะทุขึ้นมาได้ เธอเบื่อหน่ายกับการตามตื๊อของเขาจนถึงที่สุด “เซี่ยจิงอวี้ คุณต้องการอะไรกันแน่”“คุณฟังภาษาคนไม่เข้าใจหรือ ความรักที่มาช้าก็ไร้ค่า ตอนนี้ฉันเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว”เซี่ยจิงอวี้มองเธอด้วยสายตาดำมืด ราวกับคนที่ได้รับความเจ็บปวดที่สุดคือตัวเขาเอง “หลีชิง คุณลืมแล้วเหรอ วันนี้เป็นวันเกิดของผม เราเคยสัญญากันว่าจะไม่ขาดวันเกิดของกันและกัน”“คุณเห็นเงินสดบนโต๊ะไหม ผมขายโรงพย
อดีตปลิวหายไปพร้อมสายลมและหิมะ บทที่ 19
กู้เยี่ยนชวนหากเซี่ยจิงอวี้เป็นคุณชายแห่งแวดวงสังคมชั้นสูงที่ใคร ๆ ต่างอิจฉา การมีอยู่ของกู้เยี่ยนชวนก็เรียกได้ว่าเป็นตระกูลมหาเศรษฐีที่ไม่มีใครสามารถเอื้อมถึงได้อย่างแท้จริงเขาเติบโตในต่างประเทศมาตั้งแต่เด็ก แต่ในประเทศก็ยังมีข่าวลือเกี่ยวกับเขาอยู่ไม่น้อย หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นเรื่องราวราวกับตำนานความฉลาดล้ำเลิศคือข้อดีที่ธรรมดาที่สุดของเขา สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ ตอนอายุสิบห้าปี เขาก่อตั้งบริษัทด้วยตัวเอง และภายในเวลาเพียงหนึ่งปีก็กลายเป็นบริษัทชั้นนำทั้งในและต่างประเทศตอนนี้เขายังคงอยู่ในสถานะนักเรียน แต่ทรัพย์สินภายใต้ชื่อของเขามีมากมายมหาศาล เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกอย่างไม่ต้องสงสัย“คุณหลอกใครกัน”เซี่ยจิงอวี้พูดออกมาโดยไม่ทันคิด เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเจียงหลีชิงจะมีความสัมพันธ์กับกู้เยี่ยนชวนเพียงคิดว่าเจียงหลีชิงได้พบคนที่ดีกว่าเขาหลายร้อยเท่า และตัวเองไม่มีทางเอาชนะได้ ความอึดอัดก็ถาโถมเข้ามาในอกจนแทบหายใจไม่ออกกู้เยี่ยนชวนไม่ได้เสียเวลาอธิบายเพื่อพิสูจน์ตัวเอง แต่กลับเตือนเซี่ยจิงอวี้ด้วยสายตาเย็นชา “พูดจาให้มันดีหน่อย”“หลีชิงไม่เหมือนคุณ ที่นอกใจโดยไม
อดีตปลิวหายไปพร้อมสายลมและหิมะ บทที่ 18
อัลบั้มรูปในมือเย็นเฉียบ ความเย็นนั้นแผ่ซ่านไปถึงฝ่ามือ แม้แต่ขอบมุมก็ยังทิ่มแทงจนรู้สึกเจ็บเขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เดินเข้าไปไม่กี่ก้าวก่อนจะดึงเจียงหลีชิงเข้ามาหาตัวเองเขารู้ว่าตัวเองออกแรงมากเกินไปเล็กน้อย แต่ก็เป็นผลจากการอดกลั้นแล้วพระเจ้ารู้ดีว่า ตอนที่เขาเห็นว่าข้างกายเจียงหลีชิงมีผู้ชายอีกคนปรากฏตัวขึ้น ความหึงหวงและความต้องการครอบครองก็พุ่งทะลักเข้ามาในร่างกายอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังจะระเบิดออกมา“หลีชิง ฉันมีของขวัญจะให้เธอ” เขาเอ่ยเสียงต่ำเดิมทีเขาคิดว่า หลังจากที่หายไปโดยไม่พูดอะไรสองวัน เจียงหลีชิงจะต้องเป็นห่วงและถามว่าเขาไปไหนมาแต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า ประโยคแรกที่เจียงหลีชิงพูดหลังจากเห็นเขาจะเป็น “คุณไม่ได้ไปแล้วเหรอ แล้วทำไมยังอยู่ที่นี่”ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยจิงอวี้แทบจะรักษาไว้ไม่ได้ เขาหัวเราะแห้ง ๆ ด้วยสีหน้าฝืน ๆ สองครั้ง “ที่รัก ฉันจะไปได้ยังไง”เขาพยายามไม่สนใจผู้ชายที่ขวางหูขวางตา ก่อนจะยื่นอัลบั้มรูปไปตรงหน้าเจียงหลีชิง พร้อมพูดอย่างจริงใจ “หลีชิง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไป ฉันแค่กำลังคิดว่าจะทำยังไงถึงจะรั้งเธอกลับมาได้ และทำให้เธ
อดีตปลิวหายไปพร้อมสายลมและหิมะ บทที่ 17
เซี่ยจิงอวี้ลืมไปแล้วว่าตัวเองถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไล่ออกมาได้อย่างไรเหมือนว่าเขาไม่ได้รู้สึกอับอายหรือโกรธแค้น มีเพียงความไม่อยากเชื่ออย่างเต็มหัวใจเจียงหลีชิงไม่เคยพูดคำตัดขาดแบบนี้กับเขามาก่อน ต่อหน้าเขา เธอมักอ่อนโยนและให้อภัยเสมอเป็นเขาเองที่ทำเธอหลุดมือไปแต่เขาไม่ยอมแพ้ไปแบบนี้ เจียงหลีชิงคือคนที่เขาอยากจับมือเดินไปด้วยกันจนถึงบั้นปลายชีวิต เขายอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ ขอแค่เธอยอมให้อภัยเขาดังนั้น เซี่ยจิงอวี้จึงรออยู่นานมาก รอจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า และในที่สุดเจียงหลีชิงก็เดินออกมาจากห้องประชุมข้างกายเธอยังมีเพื่อนร่วมชั้นหลายคนล้อมอยู่ ทุกคนต่างยิ้มและชื่นชมเธอเป็นภาษาอังกฤษว่าเจียงหลีชิงเก่งมาก เงินทุนที่ระดมได้เกินกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้ส่วนเจียงหลีชิงเพียงส่ายหน้าอย่างถ่อมตัว “นี่เป็นผลงานของทุกคน”เซี่ยจิงอวี้ที่ยืนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ไกลออกไป ยกมุมปากขึ้นนี่คือเจียงหลีชิงที่เขาชอบหลังจากเพื่อนร่วมชั้นแยกย้ายกันไป เซี่ยจิงอวี้เดิมคิดจะเดินเข้าไปคว้าตัวเธอไว้แต่หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขากลับคิดว่าจะตามเจียงหลีชิงกลับไปที่พัก เขาอยากรู้ว่าเธอพักอย
อดีตปลิวหายไปพร้อมสายลมและหิมะ บทที่ 18
บางทีสวรรค์อาจยังเข้าข้างในที่สุด เซี่ยจิงอวี้ก็ได้พบเจียงหลีชิงเขายืนอยู่ในที่นั่งผู้ชมอันมืดสลัว ขณะที่เจียงหลีชิงอยู่กลางเวที เปล่งประกายเจิดจ้าแสงไฟสาดลงบนตัวเธอ ราวกับเคลือบเธอด้วยรัศมีอันงดงามชุดที่เธอสวมเป็นสูทกระโปรงสั้น ดูสุภาพและสง่างาม ผมที่รวบขึ้นยิ่งขับให้เธอดูคล่องแคล่วสะอาดตา เส้นผมเล็ก ๆ ที่หลุดลงมาข้างหน้าผากทำให้เธอดูสง่างามยิ่งขึ้นทุกสีหน้าและรอยยิ้ม ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอใช้ภาษาอังกฤษอธิบายโครงการธุรกิจอย่างคล่องแคล่ว น้ำเสียงและสำเนียงเต็มไปด้วยเสน่ห์เจียงหลีชิงเปลี่ยนไปมาก เซี่ยจิงอวี้ยืนมองเธออยู่ด้านล่างด้วยความหลงใหล คิดเช่นนั้นไม่สิ ควรพูดว่า เจียงหลีชิงเหมือนได้กลับไปเป็นตัวเธอในตอนที่เซี่ยจิงอวี้เพิ่งพบเธอครั้งแรกเขายังจำได้เลือนราง ตอนที่เขาตามจีบเธอ เธอเป็นแบบนี้เอง สดใสราวกับดวงอาทิตย์ที่ส่องเข้ามาในหัวใจของเขา มอบความอบอุ่นให้กับเขา...เป็นเขาเองที่ทำให้เธอกลายเป็นคนวิตกกังวล สูญเสียความมั่นใจ และเปราะบาง อดถามเขาครั้งแล้วครั้งเล่าว่าแท้จริงแล้วเธอมีความหมายอะไรในใจของเขาขณะที่เซี่ยจิงอวี้กำลังย้อนนึกถึงอดีตราวกับ
Maaari mong magustuhan
หลังถูกเมิน ฉันยอมหย่า
หลากอารมณ์14.0K viewsสิบสองปีที่สายลมพัดผ่าน
ไม่ได้ฝันกลางวัน6.6K viewsคืนที่ฉันคลอดยาก เขาอุ้มรักแรกจากไป
มู่เหอ24.2K viewsยามหิมะร่วงโรย
นิจนิรันดร์13.5K viewsโลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว
เจี่ยวซี814 viewsราตรีสวัสดิ์ครั้งสุดท้าย
ขนมเค้ก1112.7K viewsจดหมายรักกลายเป็นกล่องสุ่ม ฉันถอยเขากลับคลั่ง
ลั่วหู1.9K viewsคุณอินบทบาทจนคิดจริง ส่วนฉันขอถอนตัว
บัวลอยเศรษฐี419 views
