บททั้งหมดของ ทะลุมิติยุค 70 ยัยลูกชังสายเหลี่ยมกับระบบหน้าเลือด: บทที่ 61 - บทที่ 70

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ซูอวี้หลันกำลังนั่งนับเงินหยวนที่เก็บสะสมมาได้จากการค้าขายหลายรอบ เสียงระฆังจากศาลาประชาคมกลางหมู่บ้านก็ดังกังวานขึ้น ตามด้วยเสียงประกาศของผู้ใหญ่บ้านเฉินที่ลอยมาตามลม​"อีกสิบห้าวันจะถึงวันตรุษจีนแล้ว! ทุกครัวเรือนเตรียมตัวรับตั๋วปันส่วนพิเศษได้ที่ศาลาประชาคมตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป!"​ซูอวี้หลันหูผึ่งทันที หล่อนวางเหรียญเงินในมือลงแล้วรีบวิ่งไปเรียกจ้าวฉือที่กำลังผ่าฟืนอยู่หลังบ้าน​"พี่ใหญ่จ้าว! ได้ยินไหมจ๊ะ อีกสิบห้าวันจะตรุษจีนแล้ว! นี่แหละโอกาสทองของพวกเราเลย!"​จ้าวฉือวางขวานลง เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก "ตรุษจีนแต่ละปี ราคาของในตลาดมืดจะพุ่งสูงกว่าปกติหลายเท่า เพราะทุกบ้านอยากมีของกินดีๆ ไว้ไหว้บรรพบุรุษ"​"แถมปีนี้หิมะตกหนักกว่าทุกปี เสบียงในเมืองก็ยิ่งขาดแคลนหนักกว่าเดิมด้วย" เขาเสริมพลางมองไปยังกองหิมะที่ยังเหลืออยู่ประปราย​"ถูกต้องจ้ะ!" ซูอวี้หลันดีดนิ้วดังเป๊าะ "งั้นเราต้องเตรียมของให้พร้อมที่สุดเลย ทั้งลูกพี่เฮยและป้าอิ๋งต้องอยากได้ของเพิ่มขึ้นแน่ๆ พี่ไปเตรียมรถเข็นกับเชือกมัดของไว้ก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวฉันไปดูของในห้องเก็บของก่อน"​ว่าแล้วหล่อนก็รีบเดินกลับเข้า

เช้าวันแรกของปีใหม่ ซูอวี้หลันตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกกระวนกระวายที่อธิบายไม่ถูก คำพูดของจ้าวฉือเมื่อคืนก่อนยังคงก้องอยู่ในหัว "ปีนี้เราคงต้องคุยเรื่องนี้กันจริงจังแล้ว"​หล่อนลุกจากเตียง แต่งตัวอย่างพิถีพิถันกว่าปกติ หวีผมจนเรียบเนียนและเลือกเสื้อผ้าสีสดใสกว่าที่เคยใส่ ก่อนจะเดินออกจากห้องด้วยหัวใจเต้นตึกตัก ทว่าเมื่อเปิดประตูออกมา กลับพบว่าจ้าวฉือยืนรออยู่หน้าห้องพอดี ในชุดที่ดูเรียบร้อยกว่าปกติเช่นกัน ทั้งสองสบตากันเงียบๆ ราวกับต่างฝ่ายต่างซ้อมคำพูดมาทั้งคืน​"เอ่อ... อวี้หลัน ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย" จ้าวฉือเอ่ยขึ้นก่อน สีหน้าจริงจังผิดปกติ มือใหญ่ของเขากำแน่นอยู่ข้างลำตัวราวกับกำลังฝืนความประหม่าเอาไว้​"พี่ใหญ่จ้าว ฉันก็เหมือนกันจ้ะ" ซูอวี้หลันพยักหน้า ใจเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะ หล่อนไม่เคยเห็นเขาแสดงท่าทีประหม่าแบบนี้มาก่อนเลยตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ยิ่งทำให้หัวใจเต้นรัวหนักขึ้นไปอีก​ทั้งสองเดินตามกันมานั่งที่โต๊ะข้างเตาผิง บรรยากาศเงียบสงัดราวกับรอฟังคำประกาศสำคัญบางอย่าง ไฟในเตาผิงแตกเปาะแปะเบาๆ เป็นเสียงเดียวที่ดังอยู่ในห้อง จ้าวฉืออ้าปากจะพูด นิ้วมือขยับกุมถ้วยชาที่วางอยู

เช้าวันถัดมา ซูอวี้หลันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเบาสบายผิดปกติ ราวกับมีก้อนหินหนักอึ้งที่แบกไว้ในใจมานานถูกยกออกไปจนหมดสิ้น แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาทาบทาบนใบหน้าดูอบอุ่นกว่าทุกวันที่ผ่านมา หล่อนยิ้มให้ตัวเองในกระจกบานเล็กก่อนจะเดินออกจากห้องด้วยฝีเท้าเบาหวิว​จ้าวฉือยืนรออยู่ที่ลานบ้านพร้อมรถเข็นที่เตรียมไว้แล้ว เมื่อเห็นเธอเดินออกมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นยิ้มอ่อนโยนทันที ต่างจากสีหน้าขรึมที่เคยเป็นอย่างเห็นได้ชัด​"หลับสบายไหม" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติ พร้อมกับเดินเข้ามาช่วยจัดผ้าพันคอให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ​"สบายมากจ้ะ" ซูอวี้หลันยิ้มรับ ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวเมื่อรู้สึกถึงความใกล้ชิดที่มากขึ้นกว่าทุกครั้ง​"วันนี้พี่ดูสดใสผิดปกตินะจ๊ะ" หล่อนแหย่เล่นด้วยรอยยิ้มกวนๆ​"ก็เธอเองก็ดูสดใสไม่แพ้กันนี่" จ้าวฉือย้อนกลับทันควัน ทำเอาทั้งคู่หัวเราะกันเบาๆ ก่อนจะออกเดินทาง​ทั้งสองออกเดินทางไปยังจุดนัดพบตามปกติ ทว่าครั้งนี้ระยะห่างระหว่างกันดูจะน้อยลงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด มือของจ้าวฉือแอบเอื้อมมาจับมือเธอไว้เบาๆ ระหว่างเดิน ทำเอาซูอวี้หลันต้องกัดริมฝี

เช้าวันถัดมา ซูอวี้หลันตื่นขึ้นมาพร้อมกำไลหยกสีเขียวอ่อนที่ซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อ ตั้งใจว่าจะหาจังหวะมอบให้จ้าวฉือในเร็ววัน ทว่าเมื่อเดินออกมาที่ลานบ้าน กลับพบว่าห้องของเขาว่างเปล่า รถเข็นที่เคยจอดอยู่ก็หายไปเช่นกัน​"พี่ใหญ่จ้าว?" หล่อนเรียกหาแต่ไม่มีเสียงตอบรับ​ลุงหลี่ที่เดินผ่านมาพอดีเห็นสีหน้าสงสัยของเธอ จึงเอ่ยขึ้น "หนุ่มจ้าวออกไปตั้งแต่ก่อนฟ้าสางแล้วนะ บอกว่าจะเข้าป่าไปหาของสักอย่าง หน้าตาจริงจังผิดปกติเชียว"​ซูอวี้หลันขมวดคิ้วด้วยความกังวล 'เข้าป่าคนเดียวแบบนี้ อันตรายไม่ใช่หรือไง' หล่อนได้แต่รอคอยอย่างกระวนกระวายตลอดทั้งวัน แอบเป็นห่วงจนแทบทำอะไรไม่ถูก ลองหาข้ออ้างไปเดินดูปากทางเข้าป่าอยู่หลายรอบ แต่ก็ไม่กล้าตามเข้าไปจริงๆ เพราะกลัวจะทำลายสิ่งที่เขาตั้งใจไว้​ระหว่างรอคอย หล่อนแอบปิดประตูห้องกระซิบเรียกอาเป่าออกมาปรึกษาด้วยความเป็นห่วง​"อาเป่า พี่ใหญ่จ้าวหายเข้าป่าไปทั้งวันแล้วย่ะ ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมว่าเขาปลอดภัยดีอยู่รึเปล่า"​[ขอโทษครับโฮสต์ ความสามารถของระบบตรวจจับได้แค่ในระยะรอบมิติเท่านั้น ไม่สามารถสอดส่องคนนอกในระยะไกลขนาดนั้นได้] อาเป่าตอบอย่างขอโทษ [แต่จากที่โฮสต์เ

หลังจากตัดสินใจหยุดการเดินทางไปมาชั่วคราว ซูอวี้หลันกับจ้าวฉือก็ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นการปิดม่านหน้าต่างให้สนิทมากกว่าเดิม หรือคอยฟังเสียงความเคลื่อนไหวรอบบ้านอยู่ตลอดเวลา ทว่าความระวังตัวที่มากเกินไปก็เริ่มกลายเป็นเรื่องชวนหัวโดยไม่ตั้งใจ​เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ซูอวี้หลันกำลังตากผ้าอยู่หน้าบ้าน เสียงฝีเท้าแปลกหน้าดังขึ้นจากปลายซอย หล่อนสะดุ้งโหยงทันที รีบวิ่งเข้าไปกระซิบเรียกจ้าวฉือที่กำลังผ่าฟืนอยู่หลังบ้าน​"พี่ใหญ่จ้าว! มีคนแปลกหน้าเดินเข้ามา!"​จ้าวฉือทิ้งขวานทันที รีบวิ่งมายืนขวางหน้าเธอไว้อย่างระแวดระวัง สายตาสีนิลจับจ้องไปที่เงาร่างที่กำลังเดินเข้ามาใกล้​ทว่าเมื่อเงาร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้พอจะเห็นหน้าชัดเจน ทั้งสองก็ถึงกับอึ้งไปพร้อมกัน เป็นเพียงชายขายเต้าหู้เร่ที่เดินผ่านมาขายของตามหมู่บ้านตามปกติทุกสัปดาห์​"ซื้อเต้าหู้ไหมจ๊ะน้องสาว วันนี้ทำสดใหม่..." ชายขายเต้าหู้เอ่ยเชื้อเชิญ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของทั้งคู่ "เอ๊ะ เป็นอะไรกันไปนะ หน้าซีดไปเลย"​ซูอวี้หลันรีบยิ้มแหยๆ กลบเกลื่อน "ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ ตกใจแมวที่วิ่งผ่านหน้าบ