บททั้งหมดของ ทะลุมิติยุค 70 ยัยลูกชังสายเหลี่ยมกับระบบหน้าเลือด: บทที่ 71 - บทที่ 75

ห้าวันผ่านไปอย่างหนักอึ้ง ซูอวี้หลันกับจ้าวฉือใช้ชีวิตด้วยความระมัดระวังสุดขีด ทุกเสียงฝีเท้าแปลกหน้า ทุกเงาที่เคลื่อนไหวผิดสังเกต ล้วนทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นแรงขึ้นทุกครั้ง แม้แต่เสียงกระดิ่งจักรยานของบุรุษไปรษณีย์ที่ผ่านมาตามปกติทุกเช้า ก็ยังทำให้ทั้งสองผวาตื่นจนแทบทำอะไรไม่ถูก​ในหมู่บ้าน บรรยากาศความเงียบและความระแวดระวังไม่ได้มีแค่ในบ้านของพวกเขาเท่านั้น หลายครัวเรือนก็เริ่มพูดคุยกันเบาลงเมื่อเห็นคนแปลกหน้าเดินผ่าน บ้างก็รีบปิดประตูหน้าต่างเมื่อได้ยินข่าวลือเรื่องเจ้าหน้าที่มาตรวจตรา ราวกับทุกคนต่างแบกความกังวลคล้ายๆ กันไว้อย่างเงียบๆ โดยไม่ได้พูดออกมาตรงๆ​บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ซูอวี้หลันกำลังซักผ้าอยู่ริมบ่อน้ำหลังบ้าน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง หล่อนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตึงเครียด และพบว่าชายชุดสูทจีนสีเทาเข้มคนเดิมกำลังเดินตรงเข้ามา​"พี่ใหญ่จ้าว! เขามาอีกแล้ว!" หล่อนร้องเรียกทันที​คราวนี้จ้าวฉือไม่ได้วิ่งมาขวางหน้าอย่างเกรี้ยวกราดเหมือนครั้งก่อน เพียงแต่เดินมายืนข้างเธออย่างสงบนิ่ง ราวกับได้เตรียมใจรับมือไว้แล้ว​"วันนี้ผมมาคุยด้วยเรื่องอื่นครับ" ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น

​สามวันหลังจากป้าข้างบ้านแอบมากระซิบเรื่องลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่ไปเดินสืบข่าวที่สำนักงานคอมมูน ซูอวี้หลันก็ไม่ต้องรอนานนักให้ 'พายุ' ลูกใหญ่พัดมาถึงหน้าบ้านอิฐแดง​ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!​เสียงไม้เท้าไม้ไผ่กระแทกพื้นดังเป็นจังหวะคุ้นหู ตามด้วยเสียงแหบพร่าที่หล่อนจำได้แม่นยิ่งกว่าเสียงระฆังเรียกออกงานเสียอีก​"นังอวี้หลัน! ออกมาเดี๋ยวนี้! ข้ารู้ทุกอย่างแล้ว!"​ซูอวี้หลันที่กำลังนั่งปักผ้าอยู่ริมหน้าต่างถอนหายใจเฮือก ในความทรงจำของร่างเดิม เสียงนี้เคยทำให้เด็กสาวตัวสั่นงันงกมาตลอดสิบห้าปี แต่ตอนนี้มันแค่ทำให้เซลส์สาวรู้สึกเหมือนโดนลูกค้าที่ชอบขอส่วนลดโทรมาตามหนี้​'มาแล้วสินะ กองทัพมหาภัยตระกูลซู หายหัวไปตั้งหลายเดือน นึกว่าถูกส่งไปนอนคอกหมูคอมมูนถาวรเสียแล้ว'​หล่อนวางผ้าปัก เดินออกไปเปิดประตูบานใหญ่ ภาพที่เห็นคือขบวนครบชุดเหมือนวันก่อสร้างไม่มีผิด แม่เฒ่าซูยืนเท้าไม้เท้าอยู่หน้าสุด ลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่ยืนขนาบซ้ายขวาราวกับองครักษ์ แม่ซูยืนหลบอยู่มุมหนึ่งด้วยสีหน้าถมึงทึง มือบิดชายเสื้อตัวเองไปมา ส่วนซูเยว่เล่ออยู่หลังสุด ผมเผ้าหวีเรียบแปล้ ทำหน้าเศร้าสร้อยเหมือนเดินตามขบวนศพ ทั้งที่มุมปาก

​ค่ำวันนั้น ลานกว้างหน้าที่ทำการคอมมูนสือหลินอัดแน่นไปด้วยผู้คน ชาวบ้านทุกครัวเรือนต่างพากันมานั่งเรียงแถวบนพื้นดินอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางแสงจากคบเพลิงและตะเกียงน้ำมันก๊าดที่ส่องสว่าง บางคนหอบเมล็ดทานตะวันคั่วมาแทะรอดูมหรสพกันอย่างสบายอารมณ์​ซูอวี้หลันกับจ้าวฉือนั่งอยู่แถวหน้าสุด ผู้ใหญ่บ้านเฉินเป็นคนจัดที่นั่งให้ด้วยตัวเอง ด้วยเหตุผลว่า 'ผู้เสียหายและครอบครัวของอดีตทหารผ่านศึกควรได้รับการคุ้มครองเกียรติ'​บนเวทีดินอัดที่ยกสูงจากพื้นเพียงหนึ่งคืบ สมาชิกตระกูลซูทั้งหกคน... แม่เฒ่าซู ลุงใหญ่ ป้าสะใภ้ใหญ่ พ่อซู แม่ซู และซูเยว่เล่อ ยืนเรียงแถวหน้าตาโรยราเหมือนผักที่ถูกตากแดดมาทั้งวัน ทุกคนก้มหน้างุด หลบสายตาเหยียดหยามของชาวบ้านนับร้อยที่จ้องมองมา​"เริ่มการประชุมวิพากษ์ได้!" ผู้ใหญ่บ้านเฉินประกาศเสียงก้อง ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้นักบัญชีหวัง "สหายหวัง ในเมื่อพวกบ้านซูมันไม่รู้หนังสือ เอ็งช่วยอ่าน 'รายงานสรุปความผิด' ให้พวกมันฟังหน่อย แล้วให้พวกมันพูดสารภาพความผิดตามเอ็งทีละประโยค! ต้องพูดให้ดังจนกว่าประชาชนทุกคนจะได้ยิน!"​แม่เฒ่าซูหน้าซีดเป็นไก่ต้ม การถูกบังคับให้ตะโกนด่าตัวเองต่อหน้าค