All Chapters of คืนรักร้อนอ้อนผีหื่น: Chapter 71 - Chapter 80

‘วะ...ว่าน พี่เองนะ พี่วุฒิ’‘พะ...พี่ ฮึก พี่เป็นบ้าอะไร! ทะ...ทำไมหายไปเลย ไลน์ไปก็ไม่อ่านไม่ตอบ โทรไปก็ไม่ติด รู้ไหมว่าว่านเป็นห่วงพี่จนจะบ้าตายอยู่แล้ว ไอ้พี่บ้า ไอ้พี่นิสัยไม่ดี อะ..ไอ้ ไอ้พี่ไม่มีมารยาทกับน้องกับนุ่ง ฮืออ’ฝั่งหนึ่งละล่ำละลักรัวเร็วจนลิ้นแทบพันกัน สะอื้นไห้ออกมาอย่างสุดกลั้นเพราะความเป็นห่วงมันล้นปรี่ อีกฝั่งกลับเปล่งเสียงหัวเราะร่วนสลับกับไอโขลก‘พี่สบายดี’‘ถามไปตั้งเยอะแยะ ตอบอะไรมาแค่นี้ แล้วสบายดีบ้าอะไรก่อนเสียงแหบยิ่งกว่าไอ้ด่างที่บ้านลุงจงอีก!’‘ปากร้ายจังวะ’‘ก็พี่อยากทำตัวน่าด่าทำไมเล่า! แล้วตกลงพี่อยู่ไหน หนีเจ้าหนี้เหรอหรืออะไร’‘อืม ก็ประมาณนั้น เอาเป็นว่าไม่ต้องห่วงพี่’‘ไอจนปอดโยก จนคอจะหลุดขนาดนั้น ไม่ให้ห่วงยังไงไหววะพี่วุฒิ!’‘เออน่า เดี๋ยวพี่ต้องไปแล้ว จำไว้นะว่าน อย่าบอกใครว่าได้คุยกับพี่ ถ้าใครมาถามมายุ่งก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรซะ’ถึงแม้มันจะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงแค่ไม่กี่นาที แต่กลับทำเธอสุขใจจนไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ หากแต่อีกครึ่งของใจก็เต็มไปด้วยความห่วงหาอาทร เพราะไม่รู้ว่าป่านนี้พี่ชายเพียงคนเดียวของเธอกำลังไปตกระกำลำบากอยู่ตร

วรัชญาและวิญญาณหนุ่มง่วนกับการพยายามติดต่อวรวุฒิผู้เป็นพี่ชาย ควบคู่ไปกับการตามหาเบาะแสโดยกลับไปที่คลับเป็นหนที่สอง หากว่างก็นั่งไล่ลิสรายชื่อบุคคลที่คาดว่าอาจจะยังติดต่อกับพี่ชายจวบจนถึงปัจจุบันแต่แล้วไม่ว่าทางใดก็คว้าน้ำเหลว กระทั่งถึงวันที่วรัชญาต้องเริ่มทำงานประจำทั้งสองจึงจำต้องยอมวางมือชั่วคราววันนี้เธอตั้งใจมาถึงตึกก่อนเวลาเข้างานครึ่งชั่วโมง ทว่าผ่านไปสิบนาทีแล้วเธอก็ยังถูกกักตัวอยู่ตรงมุมตึกที่เคยใช้เป็นที่นั่งปรับทุกข์เมื่อครั้งมาสอบสัมภาษณ์ เพราะดันมีใครบางคนไม่รักษาคำพูด“อื้อ พอเลยค่ะ ปล่อยว่านได้แล้ว นี่จะเก้าโมงแล้วนะ เดี๋ยวได้ไปทำงานวันแรกสายพอดี”ใบหน้าแดงจัดเบี่ยงหลบ สองมือก็พยายามดันผีหื่นให้ถอยออกห่าง แต่นอกจากจะไม่ได้ผลแล้วยังเป็นการเปิดทางให้ใบหน้าคมมุดเข้าซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเนื้ออ่อนเรียกเสียงครางแผ่ว ๆ และความชื้นแฉะที่ส่วนอ่อนไหว“ฮื่อ พะ...พี่เลย์ ถ้ายังไม่หยุด ว่านจะโกรธแล้วนะ”วรัชญาพยายามทำเข้ม แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นช่างสั่นเครือและแหบพร่า ชวนให้วิญญาณหนุ่มยิ่งเกิดความกระสัน ขบเม้มลำคอเธอแรงขึ้น คลุกเคล้าคลอเคลียกระทั่งมีมือโจมตีสีข้างจนเจ็บ

เนื่องจากช่วงเที่ยงรุจีอาสาเป็นเจ้ามือเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ของทีมทำให้วรัชญาไม่สามารถหาเวลาปลีกตัวไปหากำลังใจส่วนตัวได้เพราะชั้นของศูนย์อาหารนั้นอยู่ในตัวตึก สิ่งที่ทำได้จึงมีเพียงแอบเมียงมองผ่านกระจกตึกลงมาทุกครั้งที่มีโอกาสขณะที่วิญญาณหนุ่มเองก็แหงนหน้ามองขึ้นไปบนยอดตึกในทุกครั้งที่ภาพใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวผุดขึ้นในหัวเช่นกัน เขาทั้งคิดถึง ทั้งไม่คุ้นชินที่เธอห่างหายออกจากขอบเขตสายตาทว่าเพราะไม่อาจแหกกฎระเบียบอันแข็งแกร่งของที่นี่ได้ ช่วงที่เธอทำงานจึงได้แต่เตร็ดเตร่อยู่บริเวณหน้าตึก นับถอยหลังให้ถึงเวลาเลิกงานไว ๆอีกแค่ชั่วโมงเดียว สู้โว้ย~ฉับพลันหัวคิ้วก็ขมวดมุ่นแน่น ชะงักทุกการเคลื่อนไหวเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นชายคนที่ยืนหลบอยู่หลังเสา สวมเสื้อคลุมมีฮู้ดไม่พอยังใส่แมสปิดบังหน้าตากว่าครึ่ง ท่าทีลุกลี้ลุกลนแปลก ๆคงไม่ใช่ว่า ...ความสงสัยระคนใคร่รู้ผลักให้วิญญาณหนุ่มลอยตัวเข้าไปใกล้ ข้อสันนิษฐานแรกที่ผุดขึ้นในใจคือนั่นอาจเป็นพี่ชายของแฟนสาวที่กำลังพยายามตามหาตัวกันให้ควั่กส่วนข้อสันนิษฐานที่สองกรณีข้อแรกไม่ใช่ คือกลัวว่ามันจะเป็นพวกแอบสะกดรอยตาม เพราะพักหลัง ๆ มานี้มีหลายครั้งท

เพราะต้องการคิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นให้ถี่ถ้วน หนนี้วรัชญาจึงเลือกนั่งรถประจำทางมาเรื่อย ๆ กว่าจะฝ่าการจราจรที่แสนติดขัดและต่อวินรับจ้างกลับมาถึงห้องพักได้เข็มของนาฬิกาก็ล่วงเข้าสู่วันใหม่เป็นที่เรียบร้อยแล้วแกร่กแอดด~หลังยืนทำใจอยู่นานสองนาน ในที่สุดวรัชญาก็กลั้นใจไขประตูห้อง มุมปากยกตัวขึ้นเผยรอยยิ้มขมขื่นทันทีที่ความมืดคือสิ่งแรกที่พบหลังผลักประตูห้อง“พี่เลย์~”“....”“พี่ ฮึก ทะ...ทำอะไรอยู่ ทำไมไม่เปิดไฟเนี้ย”วรัชญาทำบ่นแม้ใจจะพอรู้คำตอบ กระนั้นเธอก็ยังอยากหลอกตัวเองจนถึงวินาทีสุดท้าย แต่ดูเหมือนว่าวันนี้โชคจะไม่เข้าข้างเธอเลยเมื่อไร้เสียงขานรับมือเรียวจึงเอื้อมไปกดเปิดไฟ อึดใจต่อมาความเงียบและว่างเปล่าก็ผลักให้หยาดน้ำตาระลอกใหม่ล้นทะลัก ชะล้างเอาความหวังเสี้ยวสุดท้ายออกไปจากหัวใจหายไปไหนของพี่ บอกจะรอก็ไม่รอ แถมห้องก็ไม่กลับอีกฉับพลันหัวใจดวงน้อยก็กระตุกวูบ หน้าถอดสีซีดเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้อีกทางคงไม่ใช่ว่า ... พี่เลย์ไปเกิดใหม่แล้วหรอกนะ!“พะ..พ่อ ต้องถามพ่อ”สองมือลนลานรื้อกระเป๋าหาโทรศัพท์ ครั้นพอคว้าได้ก็ตั้งท่าจะต่อสายหาผู้รู้เพื่อสอบถาม ตัวเลขบนมุมขวาขอหน้าตา

นับจากวันที่วิญญาณหนุ่มหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย วันนี้คือวันครบรอบหนึ่งเดือนพอดี ปลายนิ้วเรียวลูบไล้แหวนวงน้อยที่สวมติดนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองในทุกครั้งที่เผลอนึกถึงใบหน้าคมคายของเขามันเกิดอะไรขึ้นนะ แต่ละคนถึงค่อย ๆ ห่างหายออกไปจากชีวิตของเธอ หากแต่ด้วยคนละสาเหตุคนหนึ่งหนีเจ้าหนี้ ส่วนอีกตนนั้น ... เดาว่าคงไปเกิดใหม่“เฮ้อ~”นี่เขาไปจากเธอแล้วจริง ๆ เหรอเป็นคำถามที่ผุดขึ้นในหัวของเธอซ้ำ ๆ วันละหลายรอบ หนำซ้ำยังไร้ซึ่งคำตอบวรัชญาพรูลมหายใจอย่างทดท้อ แม้ที่ผ่านมาเธอจะยังดำเนินชีวิตเป็นปกติ ตื่นเช้า นั่งรถมาถึงบริษัทคนแรก และกลับเกือบเป็นคนสุดท้ายเธอตั้งใจเรียนรู้งานทุกอย่างให้มากที่สุด ใครสั่งให้ทำอะไร ให้ไปไหน เธอทำหมด ไม่เกี่ยงสักอย่าง ซึ่งในสายตาคนอื่นอาจมองว่าเธอขยัน ไฟแรงตามประสาเด็กเพิ่งจบแต่ใครเลยจะรู้ว่าอีกหนึ่งจุดประสงค์ที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้มาตลอดหนึ่งเดือน นอกจากต้องการพัฒนาตัวเองให้เป็นงานโดยไวและลบคำสบประมาทว่าเป็นเด็กเส้นกวยจั๊บ คือเธอไม่อยากให้ตัวเองมีเวลาว่างพอให้คิดฟุ้งซ่านกระนั้นเธอก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้เลยว่าตอนนี้หัวใจมันแสนชอกช้ำ ทรมานกับการใช้ชีวิตคนเดียวจนสุ