All Chapters of รักนี้มีอัคนี #7Days (sun): Chapter 31 - Chapter 40

ซีอิ๊วพาอัคนีกลับมาที่บ้านเหตุทุกอย่างในวันนี้ถึงได้สงบลง เหล่าเพื่อน ๆ ของอัคนีเองก็ตามมาดูแลเขาอยู่ไม่ห่าง ซีอิ๊วถึงได้รู้ความเป็นมา ก่อนหน้าอัคนีนั่งดื่มกับพวกเพื่อน ๆ เห็นเรย์กิเล่าให้ฟังว่าเฮิร์ตชุดใหญ่ นั่งกินเหล้าเปิดเพลงเศร้าแถมยังน้ำตาซึมอีกต่างหาก ปากก็เอาแต่พร่ำเพ้อเรียกหาแต่ชื่อของเธอ ในตอนที่ทั้งอาคิและเรย์กิเผลอ กลับเข้ามาในห้องอีกทีอัคนีก็หนีออกไปเสียแล้ว“มันเมามาก พอเมาแล้วก็เรื้อนตลอด” เสียงของเรย์กิเอ่ย เขายืนกอดอกอยู่ที่ปลายเตียงนอนใหญ่ พลางทอดสายตามองมาที่ร่างของอัคนีที่นอนหลับอยู่บนเตียง เรย์กิมองร่างของซีอิ๊วที่นั่งเฝ้าเพื่อนสนิทของตนเองอยู่ตลอดเวลา สายตาของซีอิ๊วไม่ได้ดูเฉยชาเท่าที่ควร กลับกันเรย์กิกลับรู้สึกว่าสายตาของน้องดูห่วงหาเพื่อนของตัวเองมากเสียอีก ก็เห็นอัคนีชอบบ่นว่าซีอิ๊วมักจะผลักไสตน แต่ทำไมสายตาของน้องถึงไม่ได้ดูผลักไสเพื่อนเขาเลย“พี่ขอถามตรง ๆ ได้มั้ยซีอิ๊ว พี่ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังมากหรอกนะ แต่ไอ้อัค..มันรอแค่น้องนะ” เรย์กิกล่าว ซีอิ๊วนั่งนิ่งมองมาที่ร่างของอัคนี ก่อนเธอจะค่อย ๆ เอี้ยวใบหน้าหันสายตากลับมาสบกับสายตาของเรย์กิแทน เรย์กิเองก็คุ้น

อัคนีโดนคุมกำเนิดอย่างรุนแรง ตอนนี้เขากำลังถูกซีอิ๊วควบคุมตัวกลับมาที่บ้านเพื่อสอบปากคำ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนเขาไม่ทันได้ตั้งตัว ตอนที่ซีอิ๊วพุ่งตัวเข้ามาแล้วจับคอเสื้อเขาแน่น ผู้หญิงที่มาขอชนแก้วก็หายไปจากตรงนั้นแล้ว หนำซ้ำไอ้เพื่อนสองตัวนั่นก็วิ่งหนีแตกกระเจิงคนละทิศคนละทาง เหลือเพียงเขาผู้เดียวที่นั่งหน้าซีดอยู่ตรงนั้น กลัวสายตาดุ ๆ ของซีอิ๊วก็กลัว กลัวไอ้ไม้ในมือที่น้องถือมาด้วยก็กลัว อัคนีไม่กล้าดื้ออีกต่อไปแล้วมือเล็กจูงมือใหญ่ของคนพี่เดินตามตัวเองขึ้นมาบนห้อง ซีอิ๊วยอมรับว่าตอนนี้เธอโกรธมาก โกรธที่อัคนีทำตัวไร้เหตุผล แต่ก็คงจะโกรธได้ไม่มาก เพราะที่ผ่านมาเธอก็ทำตัวแบบนั้นกับเขาตลอด พึ่งมาเข้าใจความรู้สึกเขาก็คราวนี้“นั่ง” ซีอิ๊วชี้นิ้วลงที่ปลายเตียงนอน ก่อนออกคำสั่งให้คนดื้อตัวใหญ่ อัคนีหน้าหงอทำคอตกลง“ค..ครับ” เขาหย่อนก้นนั่งลงตามคำสั่งของคนรัก นี่สินะ ที่เขาว่าคับที่อยู่ได้แต่ถ้าครับเมียจะอยู่รอด ทำแบบนี้ตั้งนานก็สิ้นเรื่อง ไม่น่าอยากลองของเลย อัคนีคิดซีอิ๊วยืนอยู่ด้านหน้าของเขา เธอยืนเท้าสะเอวมองเขาตาแข็ง ตอนเธอทำหน้าดุก็น่ากลัวไม่น้อย น่ากลัวจนอัคนีไม่กล้าจะเงยหน้

“รูป? รูปงั้นเหรอ?” อัคนีนั่งฟังซีอิ๊วเล่าอยู่นาน เขามีความสงสัยมากมายอยู่ในหัว เขาค่อนข้างประติดประต่อเรื่องราวได้แล้ว ถ้าหากรูปที่ว่ามันใช่รูปเดียวกันกับที่เขาเจออยู่ในมือถือของนานาเมื่อหลายปีก่อน ซีอิ๊วช้อนดวงตาหมองเศร้ามองมายังใบหน้าของอัคนี ก่อนฝ่ายของอัคนีจะเป็นคนเล่าบ้างซีอิ๊วย้ายไปเรียนม.สามใหม่ที่ลพบุรีบ้านเกิดแม่ของเธอ ยังดีที่มีกีรติติดสอยห้อยตามหลังเธอไปด้วย พออัคนีรู้เรื่อง เขาก็ไม่รอช้า เขาตามไปง้อตามไปตื้อซีอิ๊วถึงหน้าบ้าน แต่ต่อให้เขาจะพยายามมากแค่ไหน ซีอิ๊วก็ไม่มีวันออกมาเจอเขา เด็กผู้หญิงตัวเล็กนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ที่มุมห้องคนเดียว ซีอิ๊วเป็นเพียงแค่เด็ก เธอจะอึดอัดมากแค่ไหนกับเรื่องที่เธอกำลังแบกอยู่ แถมเรื่องที่เธอกำลังเก็บงำมัน เธอก็ไม่สามารถเล่าหรือแบ่งปันความทุกข์นี้ให้ผู้อื่นได้รู้เลย อีกอย่างถ้าหากว่าเธอบอกกับคนอื่นไป เธอก็กลัวว่าเรื่องนี้มันจะไปถึงหูของนานา กลัวว่านานาจะกระทำเรื่องไม่ดีที่นานาข่มขู่เธอเอาไว้จริง ๆ ช่วงนั้นซีอิ๊วเลยค่อนข้างที่จะเศร้ามาก อัคนีก็ไม่ต่างกัน..อัคนีกลับมาบ้านด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยความเศร้า วันนี้เขาก็ยังไม่สามารถจะพูดให้ซีอิ

หลายวันต่อมา..เกียวบางพระเป็นที่รู้จักในนามของแก๊งอัธพาล แต่ความเป็นจริงเธอไม่ได้มีใจนักเลงขนาดนั้น แม้บางครั้งเธอก็มีเรื่องอยู่บ้าง แต่เธอทำไปเพื่อปกป้องตัวเองและผองเพื่อน เรื่องที่เธอเคยทะเลาะกับกลุ่มของซีอิ๊ว คราวนั้นมันเป็นเพราะความเข้าใจผิดล้วน ๆ แม้พี่สาวของเธออย่างเกี๊ยวจะเคยทำเรื่องไม่ดีกับกลุ่มของเธอเอาไว้ แต่เกียวผู้เป็นน้องสาวไม่คิดที่จะเกลียดชังเธอเลย อีกอย่างเธอรู้ว่าพี่สาวของเธอก็ไม่ได้อยากทำเรื่องในคราวนั้นเหมือนกัน แต่เพราะ..เกียวกำลังยืนอยู่ท่ามกลางร้านขนาดใหญ่ เธอหันใบหน้ามองรอบ ๆ ร้านเหมือนกับกำลังหาอะไรสักอย่าง“สวัสดีครับ มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ” พนักงานชายท่านหนึ่งเดินเข้ามาถามไถ่กับเธอ เกียวหันหน้ามามองก่อนเธอจะเอ่ยสิ่งที่เธอประสงค์“พอดีหาโซนรูมเมทค่ะ แต่ไม่รู้ว่าไปทางไหน อ่า..เป็นรูทเมทห้องสี่ศูนย์สี่ค่ะ”“ครับ เชิญทางนี้ได้เลยครับคุณผู้หญิง” เกียวโชคดีที่พนักงานที่นี่ใส่ใจลูกค้า ร้านแห่งนี้ใหญ่เกินไป แถมยังมีโซนอะไรไม่รู้เยอะแยะมากมาย เกียวเดินตามพนักงานชายคนนั้นขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นสี่สิบ ชั้นนี้สูงมากแล้วก็วิวดีมากไม่ต่าง เธอถูกเขาเดินนำมาส่งที่ห้องดังกล่าว

นานาคับแค้นใจอย่างหนัก เธอนั่งกองอยู่กับพื้น มือข้างหนึ่งของเธอยื่นเข้ามาจับกุมข้างแก้มที่โดนตบอยู่ตลอด ส่วนสายตาของเธอก็ฉายมองด้วยความแข็งกร้าว เธอโกรธที่ครั้งนี้ซีอิ๊วเป็นคนตบเธอ นานาจ้องใบหน้าของซีอิ๊วตาไม่กระพริบก่อนที่เธอจะยันตัวลุกขึ้นมาเพื่อเผชิญหน้ากับซีอิ๊วต่อ“มึงกล้าตบกูเหรอ อีอิ๊ว!”“ทำไม ทำไมกูจะตบมึงไม่ได้” นานาชี้นิ้วใส่ใบหน้าของคนที่ตัวเล็กกกว่า แต่ซีอิ๊วกลับไม่สะทกสะท้าน ซีอิ๊วดันเดินหน้าเข้ามาหาเธอใกล้ขึ้นมากกว่าเดิมเสียอีก สองสายตาของทั้งคู่ต่างฟาดฟัดกันไม่ต่างจากฝีปากที่เอ่ยประชันกัน“มึงลืมไปแล้วเหรอ กูเคยบอกอะไรกับมึงไว้”“ไม่เห็นจะจำได้เลยว่ะ ไหนมึงลองเตือนความจำกูหน่อยสิ” ซีอิ๊วไม่ปล่อยให้นานาได้พูดจบประโยคเสียด้วยซ้ำ เธอฉอดคำขึ้นมาว่าสวนทันที แถมยังท้าทายเอ่ยให้นานามาประลองฝีมือกัน แต่นานาดันไม่กล้า เธอไม่กล้ามากพอ แม้ตัวซีอิ๊วจะเล็กกว่า แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะเสี่ยง“กูมาหาอัค ไม่ได้มาหามึง แล้วข่าวที่ลง ฝีมือมึงใช่มั้ยอีอิ๊ว!!!” นานาเฉไฉเอ่ยเรื่องอื่น ใบหน้าของซีอิ๊วเชิดขึ้นฟ้าพร้อมกับเสียงหัวเราะชอบใจที่ดังออกมาจนก้องห้องทำงานขนาดใหญ่“อ๋อ ไอ้ข่าวแต่งงานอ่ะนะ