All Chapters of รักนี้มีอัคนี #7Days (sun): Chapter 1 - Chapter 10

ในคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้า นักศึกษาชั้นปีที่สี่หลายคนกำลังนั่งรวมตัวกันอยู่ในห้องเรียนภาคปฏิบัติ ภายในห้องนั้นที่นั่งรวมกันอยู่มีราว ๆ สิบกว่าชีวิต บ้างก็นั่งพูดคุยโอ้อวดเรื่องของตนเสียงดัง หรือบ้างก็นั่งใช้ผ้าซับเลือดที่มุมปากเล็กของตัวเอง“ไม่น่าพลาด อีกนิดเดียวกูจะได้สอยหน้าไอ้ห่ายักษ์นั่นแล้ว” เสียงเอ่ยพูดอย่างนึกเสียดายปนอารมณ์เสียหน่อย ๆ ได้ดังขึ้นมาจากร่างของสาวทอมผมสั้นสุดห้าวอย่าง บิวตี้ หลังเธอเอ่ยจบใบหน้าของเพื่อนคนอื่น ๆ ที่นั่งรวมกันอยู่ก็หันมามองเธอในทันที“พูดให้ได้หอยอะไรขึ้นมา ไม่ทันละ อีอิ๊วโดนมันแหกหน้ามาละเนี่ย” คำพูดฉอดกลับต่อมาเอ่ยมาจากหญิงสาวผมยาวหยิกที่นั่งไขว้ขาทำสีหน้าเอือมระอาอยู่อย่าง ซูซาน พอว่าจบหล่อนและเพื่อนคนอื่น ๆ ก็หันหน้ามามองทางร่างของคนที่ซูซานพึ่งกล่าวถึง สายตาหลายคู่ทอดมองร่างของหญิงตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เธอคนนั้นหันสายตามองออกไปที่นอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ซ้ำแผลที่มุมปากที่เธอได้มายังรู้สึกว่ามันเจ็บจี๊ดอยู่ตลอดเวลาอีกด้วย ความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนจดจ้องจากสายตาหลายคู่ จึงทำให้เจ้าของร่างนั้นค่อย ๆ เอี้ยวใบหน้าหันกลับม

อัคนีในวัยยี่สิบห้าปี ชายที่เกิดมาพร้อมกองเงินกองทองและความสุขสบาย ด้วยรูปร่างหน้าตาที่ดีราวกับพระเจ้าสร้าง ทุกอย่างมันก็ยิ่งดูลงตัวไปหมด เสียแต่เรื่องเดียว คงจะเป็นเรื่องความรักที่มันยังไม่ดีพอ..บ้านของซีอิ๊วและบ้านของอัคนี รุ่นปู่รุ่นตาเป็นคู่ค้ากัน จนลากมาถึงรุ่นพ่อรุ่นแม่ พ่อของซีอิ๊วและพ่อของอัคนีต้องเกื้อหนุนกันเพราะต่างฝ่ายก็ต่างได้ผลประโยชน์ที่ลงตัว อัคนีและซีอิ๊วเลยรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก และค่อนข้างสนิทกันมากพอควร แต่มันคืออดีต มันเป็นอดีตไปแล้วพ่อของซีอิ๊วเป็นท่านนายพลใหญ่ ส่วนพ่อของอัคนีเป็นประธานาธิบดีที่ประเทศจีน ผลประโยชน์เรื่องอื่น ๆ ไม่ต้องสาธยายเสียให้ยาก ในตัวของอัคนีมีเชื้อจีนแต่แม่ของเขาอยากให้ลูกชายได้สัญชาติไทย ทุกอย่างเลยเป็นไปอย่างที่เห็น คนที่เกิดมาพร้อมทุกอย่างเหมือนซีอิ๊วกับอัคนีย่อมมีหนทางสว่างอยู่เสมอ กับอัคนีเขาคนนี้ประสบความสำเร็จตั้งแต่เด็ก หน้าที่การงานมั่นคงมากแล้ว แต่แค่ช่วงที่ผ่าน ๆ มาเขามักมีปัญหาในเรื่องสุขภาพบ่อย ไหนจะสุขภาพใจที่ต้องห่างหายจากซีอิ๊วมาตั้งหลายปีอีก ไม่ต้องพูดถึงว่าสภาพก่อนหน้านี้อัคนีจะแย่ขนาดไหนไร้เสียงพูดคุยของคนทั้งคู่ ตัวรถ

ไม่ทันที่กีรติจะมีสติ เสียงรถของบุคคลใหม่ก็ขี่เข้ามาจอดเทียบข้าง ๆ รถของกีรติแล้ว ทั้งกีรติและซีอิ๊วเอี้ยวใบหน้าหันมามองรถคันดังกล่าว และเมื่อซีอิ๊วได้เห็นเพียงแค่ตัวรถ เธอก็แหงนใบหน้าเหนื่อยขึ้นฟ้าพลางถอนหายใจทิ้ง เห็นแค่รถเธอก็จำได้แล้วว่ารถคันนี้มันเป็นรถของใคร เพราะเมื่อวานก็รถคันเดิมนี่แหละที่ขับมาส่งเธอเจ้าของรถคันใหม่ขมวดคิ้วเครียดจนหัวคิ้วปลิงมันแทบจะชนกัน เมื่ออัคนีเห็นว่าซีอิ๊วกำลังยืนคุยกับหนุ่มหล่อที่ไหนก็ไม่รู้ แต่ดูท่าน่าจะสนิทสนมกันพอควร ระบบสมองของการคิดเองเออเองของอัคนีเริ่มทำงาน จนเขาก็เริ่มจะคิดไปไกลและเริ่มจะรู้สึกหึงหวงไปไกล ชายหนุ่มรีบลงมาจากรถ เขาปิดประตูรถเสียงดังตามอารมณ์ที่กำลังโมโหอยู่ อัคนีสาวเท้าเดินเข้ามาหาสองคนอย่างซีอิ๊วและกีรติที่ยืนอยู่ด้วยกัน“ขึ้นรถ พี่จะไปส่ง” เดินมาถึงอัคนีก็ยื่นมือเข้ามาจับข้อมือของเธอเอาไว้อย่างถือวิสาสะ แถมแววตาที่เขาสาดมามองใบหน้าของกีรติยังดูดุมากอีกด้วยสายตาเหมือนพวกหมาหวงกระดูกไม่มีผิด“อะไร ฉันไม่ไปกับคุณ” ซีอิ๊วตอบปฏิเสธ สมองของอัคนีก็ยิ่งเริ่มเลอะเลือนคิดไปไกล ที่ซีอิ๊วไม่อยากไปด้วยเพราะเธอจะไปกับไอ้หมอนี่ใช่ไหม? แบบนั

อัคนีเดินทางมาที่บริษัทการค้าของตัวเอง พอดีว่าวันนี้เขานัดเจอลูกค้าและเพื่อนอีกสองคนเอาไว้ ส่งซีอิ๊วเสร็จเขาก็มุ่งหน้าเข้ามาที่บริษัทในทันที มาถึงก็เข้าห้องประชุมก่อนอันดับแรก จนช่วงเที่ยงอัคนีถึงได้ถูกปล่อยตัวออกมาจากงานสายตาสองคู่ของชายสองคนจ้องมองมายังร่างของอัคนี ตอนนี้เขากำลังยืนคุยธุระในโทรศัพท์ เขาหันหน้ามองออกมาที่นอกหน้าต่างและหันหลังให้กับเพื่อน ๆ บทสนทนาดังกล่าวได้ยินเพียงเสียงของอัคนีที่ตอบกลับคนในสาย“ครับม๊า ขอบคุณครับ ผมจะดูแลตัวเองให้ดี” อัคนีว่าบอกกับคนปลายสาย เอ่ยมาถึงนี่เลยได้รู้ว่าคนที่เขากำลังร่วมสนทนาด้วยนั่นก็คงจะเป็นผู้เป็นแม่ของเขาเอง อัคนียกยิ้มอยู่ตลอดเวลายามเขาได้เอ่ยปากคุยกับคนเป็นแม่ แต่พอละมือถือออกจากหูและกดวางสายลง รอยยิ้มและสีหน้าดีใจนั้นก็หดหายลงไปตามกัน เพื่อนสนิทสองคนที่นั่งรอเขาอยู่ทั้งคู่หันหน้ามามองกัน ก่อนเสียงถอนหายใจของเพื่อน ๆ จะดังออกมาพร้อม ๆ กันอีกครั้ง“มึงทำแบบนี้ดีแน่แล้วเหรอวะ?” เสียงของ อาคิ เพื่อนสนิทอีกคนกล่าวถามขึ้น หนุ่มฝรั่งเศสแท้ร้อยเปอร์เซ็น ไม่ต้องพูดถึงรูปร่างและหน้าตา เพราะประเทศนี้ขึ้นชื่อเรื่องนี้กันอยู่แล้ว“นั่นดิ เล่น

จังหวัดลพบุรีคือจังหวัดบ้านเกิดของแม่ซีอิ๊ว ทุก ๆ ปีวันเทศกาลเธอมักจะกลับมาเยี่ยมที่นี่ เพราะเธอและแม่ของเธอเคยอาศัยอยู่ร่วมกัน ตั้งแต่ที่แม่เธอจากไป ชีวิตของเธอก็มีเพียงแค่ผู้เป็นพ่อ พ่อกับแม่ของเธอตกลงแยกย้ายกันแต่ไม่ใช่การแยกทาง เพียงแต่ท่านทั้งสองจะไม่ได้อยู่ในฐานะสามีภรรยาของกันและกันอีกแล้ว หน้าที่ที่ยังมีอยู่จะเป็นเพียงแค่หน้าที่พ่อแม่เท่านั้นซีอิ๊วอาศัยอยู่กับแม่มาตั้งแต่เด็ก เธออยู่กับแม่ของเธอที่นี่ ส่วนพ่อของเธอท่านทำงานอยู่กับองค์กรของท่านในเมืองหลวง ซึ่งถ้าพ่อของเธอเสร็จภารกิจท่านก็ค่อยจะแวะมาหาเธอที่ลพบุรีอยู่บ่อย ๆ แต่พอช่วงหนึ่งที่ซีอิ๊วกำลังจะขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่ห้า แม่ของเธอก็ด่วนจากไปด้วยโรคร้ายที่ผู้เป็นแม่เก็บงำและไม่เคยปริปากบอกใครเลยแม้แต่พ่อของเธอการจากไปของแม่นำพาความโศกเศร้าอันใหญ่หลวง ซีอิ๊วทำอะไรไม่ถูกเพราะตลอดเวลาเธอมีแม่อยู่ข้าง ๆ ตลอด ตั้งแต่นั้นพ่อของเธอจึงพาเธอมาอยู่ด้วยที่กรุงเทพแทน ระยะแรกเธอค่อนข้างที่จะปรับตัวได้ยาก ซีอิ๊วค่อนข้างเป็นเด็กอ่อนโยนจนอ่อนต่อโลก เธอมักโดนแกล้งเป็นประจำจากพวกลูกคนรวยมีเงิน แต่พอเธอปรับตัวได้ ซีอิ๊วน้อยในวันนั้นก็กลา