บททั้งหมดของ โซ่รักนายบำเรอ: บทที่ 51 - บทที่ 60

‘แต่ว่าตอนนี้ขึ้นไปทำชั้นสองก่อนไป’ เธอบอกตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นไปยกเครื่องดูดฝุ่น และอุปกรณ์ต่าง ๆ ขึ้นไปบนชั้นสอง บนชั้นนั้น มีห้องพนักงาน ห้องพักนักดนตรี และห้องของคุณสหรัฐทัศยาเริ่มที่ห้องพนักงานก่อน เพราะมีแต่ล็อกเกอร์  ด้านนอกห้อง มีห้องอาบน้ำสองห้อง ห้องน้ำสี่ห้อง เธอรีบทำ ดีหน่อยที่สหรัฐตั้งกฎเยอะแยะให้พนักงานของเขารักษาความสะอาด ซึ่งก่อนที่เธอจะมาทำงานก็จะมีแม่บ้านอีกหลายคนคอยทำความสะอาด ทัศยาจึงถือว่าไม่ได้ทำงานหนักหนาอะไรจากนั้นเธอก็ไปทำในห้องนักดนตรี และห้องทำงานของสหรัฐ ที่ดูกว้างขวางและโอ่อ่าขณะที่เธอกำลังดูดฝุ่น ซึ่งเป็นภารกิจสุดท้ายแล้วในห้องนี้ เสียงเครื่องดูดฝุ่นที่ดังเหมือนกำลังปลุกให้ใครบางคนที่นอนหลับใหลให้ตื่นขึ้นอณวิทย์ลุกขึ้นนั่ง และทำท่างัวเงีย เขายกสองมือขึ้นมาทุบไปที่หัวของตัวเองปึก ๆอณวิทย์ไม่ใช่สายดื่ม ที่จริงห้าหกแก้วเขาก็พับเพียบแล้ว แต่นี่เกือบถึงขวด สิ่งที่เกิดขึ้นกับอณวิทย์คือมวนในช่องท้อง และเขากำลังอยากจะขย้อนเอาอะไรบางอย่างออกมาจากท้องแสงไฟจากประตูห้องน้ำ ทำให้เขาลุกขึ้นพรวด

“อ้า ยะ อย่า...” แค่ปลายลิ้นและริมฝีปากครอบครองกลีบกุหลาบสาว เธอก็แทบแดดิ้น ร่างกายกลับแอ่นรับปลายลิ้นของเขาเสียแบบนั้น น้ำตาของทัศยาไหลพราก ๆ“ไม่ ไม่ อย่านะ อึก...”ปลายลิ้นเรียวจ้วงแทงเข้าไปข้างใน ปานรวีชอบแบบนี้ เขาจะทำให้เธอได้สำนึก ทว่าตอนนี้ร่างที่ดิ้นสั่นส่ายพยายามผลักไหล่กว้างของอณวิทย์ให้ออกห่างเธอกลับไม่ใช่ปานรวี แต่เป็นเหยื่อสาวที่หลงเดินผ่านมา แล้วทำให้เขาเข้าใจผิด ทัศยาร้องไห้สะอื้นฮัก ๆ รู้ตัวเองว่า ไม่มีทางรอด ร่างบางอ่อนเรี่ยวแรงและกำลัง ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกรัดแน่นจนเจ็บเนื้อเจ็บตัวร่างกายของมนุษย์ พระพรหมท่านสร้างให้มาคู่กันเพื่อสืบเผ่าพันธุ์ การกระทำของชายหนุ่มทำให้ร่างกายของเธอตอบสนอง แม้จะไม่ได้อยากมีอะไรกับเขา แม้ใจจะร้องระงมต่อต้าน แต่ว่าทัศยาก็ขัดขืนไม่ได้น้ำหวานจากกุหลาบงามเปียกชุ่มไหลออกมามากมาย อณวิทย์กระทำการจาบจ้วงแทงปลายลิ้นเข้าออกสร้างความปั่นป่วนซ่านรัญจวนจนน้ำตาคลอ ร่างเล็กกระตุก สั่นงึก ๆ เธอสุขเสร็จสมไปกับชิวหาพาเพลินของอณวิทย์คนเมาบ้าอะไรทำได้ทุกอย่าง ท่อนบุรุษของเขา

“มีอะไรกับพี่เขาหรือเปล่า”“เปล่า ไม่มีอะไรคะ เอ่อ... พี่ปรกติที่บอกเจ้านายให้พักงานเนี่ย พักกี่วันคะ”“โอ้ย! พักแบบนี้ เรียกว่าไล่ออกนั่นแหละ แต่นักร้อง นักดนตรีใช้คำไม่เหมือนกับพวกเราไง เขาบอกว่าพักงาน แต่ถ้าเป็นพนักงานเสิร์ฟแบบพี่นะ เขาเรียกไล่ออก”“จริงหรือคะ”“อื้อ” ทัศยาถึงบางอ้อ แบบนั้นก็แสดงว่า เธอจะไม่ได้เจอเขาอีกนะสิ เสี้ยวนาทีนั้นเธอรู้สึกเสียใจ ใจหาย‘ไม่ ไม่ ก็ดีแล้วไง ผู้ชายเฮงซวย แล้วยังจะมาสร้างตราบาปเอาไว้ที่เราอีก ชิ ไปตายเสีย’ ทัศยาอดที่จะแช่งเขาไม่ได้ มันเจ็บปวดรวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก เธอไปเขียนใบลาออกที่ห้องฝ่ายบุคคล ให้เหตุผลไปว่า ลาออกเพราะเรียนจบ จะกลับไปทำงานแถวบ้าน ก่อนจะไปช่วยงานของหัวหน้าแม่บ้านต่อ ชีวิตของทัศยา งานคือความสุข ข้อความที่กังหันส่งเข้ามาหา(ไปทำงานหรือยัง ถ้าไม่ไป พี่จะเข้าไปหา แล้วไปหาอะไรกินกัน ก่อนที่พี่จะเข้าบ้าน)(มาทำงานแล้วจ้า) ทัศยารีบส่งข้อความตอบไปอย่างรวดเร็ว

“พี่ยอมรับได้ แค่ยาไม่บริสุทธิ์ แต่กับเด็กคนนี้ มันไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของพี่” กังหันขยับตัวออกห่าง แววตาของเขาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาทัศยาถึงรู้แจ้ง มันจริงอย่างที่เธอคิดเอาไว้ ใครจะมารับผู้หญิงที่มีมลทินแบบเธอ ไม่มีหรอก“พี่จ๋า ขอเวลาให้ยาคิดนิดหนึ่งนะ ยาขอเวลา” เธอกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงไปในลำคอกังหันไม่ผิดหรอก เธอผิดเองที่โชคไม่ดี และไปเจอเรื่องราวร้าย ๆ แบบนั้น“พี่จ๊ะ พี่อย่าเอาเรื่องของยามาใส่ใจเลยนะจ๊ะ ยาขอโทษ แต่เรื่องเด็กในท้องนี่ ยาขอเวลาคิด”“พี่ขอโทษนะยา พี่ขอโทษ” การกระทำ และสายตาที่มองมา มันช่างเหินห่างทัศยาค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้น“ยาจะกลับก่อนนะพี่” เธอรวบรวมพลังกายทั้งหมดที่มี ใบหน้าชาเพราะไม่อาจต้านความเสียอกเสียใจที่มีในตอนนี้ได้ เธอควรจะมีชีวิตที่มีความสุขกับพี่กังหันสิ ทว่ามันกลับไม่ใช่ เพราะไอ้ผู้ชายเลว ๆ คนนั้น“ยา” น้ำเสียงที่เรียกยังคงเป็นห่วง“ยาไม่เป็นไรพี่ ยาจะนั่งแท็กซี่กลับ ยาขอเวลานะพี่กังหัน แล้

อณวิทย์เริ่มสวน เขาไม่ปล่อยให้กังหันชกต่อยเขาแต่เพียงผู้เดียว หมัดแลกหมัด ทั้งคู่ใส่กันตุบตับ จนกระทั่งมีจังหวะหนึ่ง กังหันได้เปรียบ เขาได้ใช้เท้าถีบไปยังกลางลำตัวของอณวิทย์ จนอณวิทย์ล้มก้นกระแทกจ้ำเบ้าลงไปกับพื้น“ไอ้เชี่ย มึงมาเอาทำไมป่านนี้ มาเพราะอะไร มึงทำร้ายจิตใจของยามาก จนเธอได้หนีไปแล้ว”กังหันกำหมัดแน่น โกรธจนลมออกหู“ไอ้หน้าตัวเมีย รังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิงตัวเล็ก ๆ  และไม่มีทางสู้ คิดแต่จะข่มเหง ไอ้สารเลว ไอ้คนไม่มีความรับผิดชอบ ไปให้พ้น อย่ามาให้กูเจอหน้ามึงอีก” กังหันด่าเป็นชุดผู้คนที่พักอาศัยอยู่ห้องใกล้ ๆ เริ่มออกมามุง และมีบางคนโทรไปเรียกรปภ.ให้มาระงับเหตุการณ์ก่อนจะบานปลาย ผู้ชายหน้าตาดีสองคนกำลังชกต่อยกันอย่างไม่มีใครยอมใครอณวิทย์เช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากปาก“ผมไปแน่ แต่คุณต้องช่วยบอกผมว่าทัศยาเธออยู่ที่ไหน” อณวิทย์ค่อนข้างสุภาพทีเดียว เขาไปบวชมาหลายเดือนทำให้ใจเย็นลงไปกว่าครึ่งกังหันตรงไปกระชากคอเสื้อของอณวิทย์ ดึงร่างของเขาให้ลุกขึ้นตามแรงฉุด แล้วชูกำปั้นค้างเอาไ