Todos os capítulos de โซ่รักนายบำเรอ: Capítulo 61 - Capítulo 70

“ไม่คิดนะน้าว่าพี่ตองเขาจะให้เซ้งถูก ๆ แค่แปดหมื่นเอง”“เขาคงจะสงสารเอ็ง”“น้าที่ฉันท้องไม่มีพ่อมันผิดหรือ”“ยา น้าบอกเอ็งแล้วว่าอย่าคิดมาก วันนี้เราได้ย้ายเข้าร้าน เข้าบ้านใหม่ เอ็งจะต้องคิดถึงแต่เรื่องดี ๆ และทำจิตใจให้ผ่องใส น้าอยากให้ลูกของเอ็งหน้าไม่หงิกนะ และก็เลิกทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเสียที ขอโทษนะที่ผ่านมา น้าดูแลเอ็งไม่ค่อยดี ทำให้เอ็งลำบาก ไหนจะต้องส่งตัวเองเรียน ทำงานด้วย เรียนด้วย มันหนักน้าเข้าใจ”ทัศยายิ้มทั้งน้ำตา เธอเข้าไปสวมกอดน้าชาย“น้าเป็นทั้งพ่อทั้งแม่ น้าทำดีที่สุดแล้ว”“อยากให้เอ็งคลอดไว ๆ ข้าเห็นคนอื่นเขาได้ชมหลานข้าก็อยากชมบ้าง”“น้าคิดว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย”“ผู้หญิงสิ จะได้จับแต่งเนื้อแต่งตัว” จริตสาวออกมาทันที“มะ มา ได้ฤกษ์ไหว้แล้ว จะได้เฮง ๆ อยู่ไปสักสามเดือนค่อยพาพระท่านมาทำพิธี ตอนนี้ลูกช้างเอาน้ำมนต์วิเศษมาจากวัดแล้ว ขอให้เฮง ๆ รวย ๆ เปิดทางให

หนังสือบนชั้นของหมออิสรินทร์มีทุกรูปแบบทั้งวิชาการ ยันถึงหนังสือที่ให้ความบันเทิง อณวิทย์หยิบหนังสือนิตยสารขึ้นมาอ่าน พี่ชายเขายังรับหนังสือแบบนี้อยู่หรือนี่ แต่พอพลิกดูจึงได้รู้ว่าเป็นหนังสือเก่าที่ออกมานานแล้วพี่ชายคงจะเก็บเอาไว้ นาน ๆ จะได้อ่านหนังสือแบบนี้สักที เขานั่งพลิกไปมา ได้เห็นรูปในหนังสือ เห็นถึงบรรยากาศเก่า ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแฟชั่น หรือการตกแต่ง เขาหยิบหนังสือบ้านและสวน ที่วางอยู่ใกล้กันมานั่งดูบ้านบางหลังที่ทางทีมงานไปถ่ายมาช่างดูร่มรื่นและน่าอยู่ อณวิทย์คิดถึงตัวเอง มันก็น่าเสียใจอีกเหมือนกันที่เขาไม่เคยคิดถึงอนาคตอะไรแบบนี้ รักมุ่งทำแต่เรื่องที่ตัวเองสนใจ โดยไม่แคร์คนรอบข้างสมควรยิ่งแล้วที่ปานรวีไม่ได้เลือกเขา แต่กลับไปเลือกบรรพ์ผู้ชายธรรมดา ที่คิดอะไร ๆ แบบคนธรรมดาเขานั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นร่มไม้ชายคาที่พี่ชายได้ปลูกสร้าง บางอย่างอิสรินทร์ก็เนรมิตด้วยเม็ดเงิน ขุดไม้ล้อมต้นใหญ่มาปลูกไปเลย เพียงสองปีที่นี่ก็ดูร่มรื่นไปหมดอณวิทย์จิบกาแฟอย่างสบายใจ ที่จริงเขาสมควรจะไปช่วยพ่อทำงานตามที่ได้รับปากกับคุณย่า แต่ว่

“ผมต้องลองไปคุยกับเธอดูก่อนใช่ไหมครับ”(“เอาดี ๆ นะ ไปให้ถูกทิศถูกทาง ไม่งั้นอาจจะเจอลูกซองเข้าได้”)“ครับ”(“จากประสบการณ์ของเฮีย ตอนที่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน นอนคุยง่ายสุด นั่งคุย หรือยืนคุยเจ็บตัวทุกที”)“ยังไงครับเฮีย”(“อ้าวนอนคุย มึงก็ต้องอยู่ข้างบนด้วยนะทิด ฮา...”) แล้วก็หัวเราะดังลั่น อณวิทย์เงียบกริบ(“เชี่ย... มึงเนี่ยไม่รับมุกเลยนะ หรือว่าบวชเรียนมาแล้วไข่หด”)“ยังครับ ยังใช้การได้อยู่”(“โอเค ฟาดไข่ไปสักทีสองที สงบ”)“เฮียนี่ร้ายไม่เบานะครับ”(“เฮ้ย! ใคร ๆ ก็เรียกเฮียว่า เฮียสหรัฐหันสี่”)“อะไรครับ มันแปลว่าอะไร”สหรัฐหัวเราะดังกว่าเดิมอีก(“มึงก็ผวนคำสิวะให้ทิด หันสี่”)“หันสี่” คิดตาม“ปั๊ด”(“เออ... แค่นี้นะ ไปลองคิดดูให้ดี ไตร่ตรอง ถ้าสวรรค์ไม่บัญชาเรื่องมันก็คงไม่เกิด

กิ๊ก... อณวิทย์วางสายในทันที “อะไรของนายเนี่ย”“ใครเป็นอะไรคะ” ญาธิดาถาม“ปลาวาฬถามเรื่องวิธีปฐมพยาบาลคนเป็นลม”“ไม่บอกไปละคะ ยาลม ยาหม่อง ที่ตัวคนไข้มีหรือเปล่า”“ได้ ๆ พี่จะส่งข้อความไป แต่ที่น่าสงสัย ใครเป็นลม”“ส่งข้อความมาถามย่า เหมือนแบบไปทำผู้หญิงท้อง”“หื้อ! อะไรอีกทีครับคุณย่า”“ทำผู้หญิงท้องหรือคะ”“นี่อ่านกันเอาเอง” คุณย่ายื่นมือถือของตัวเองให้กับคุณหมออิสรินทร์“พี่กับน้องจะไปไล่ปล้ำผู้หญิงเหมือนกัน แล้วทำให้ผู้หญิงท้องไม่ได้นะคะ” ยะอุมาพูดขึ้นมาลอย ๆ“อ๋อ... เชื้อไม่ทิ้งกัน” คุณย่าเสริมต่อให้“ย่าครับ ย่าไม่ซีเรียสเหรอครับ ถ้าปลาวาฬไปทำให้สาวท้องจริง ๆ”“จะซีเรียสทำไม โต ๆ กันแล้ว ดีเสียอีก จะได้โตเป็นผู้ใหญ่เสียที คิดทำมาหากิน เป็นพ่อคนแล้ว มันจะเปลี่ยนไปอีกแบบ ดูอย่างฉลามสิ อยู่ติดบ้าน เลิกงานก็ไม่ไปไหน”“ต้องบอกว่าให้เสมอต้นเสมอปลายแบบนี้ไปตลอดนะคะ”“ของมันเห็น ๆ กันอยู่แล้วน

ทัศยารีบยันตัวลุกขึ้น เธอเห็นมือถือของอณวิทย์กะพริบ ๆ เหมือนมีคนโทรเข้า และได้เห็นเวลาในนั้นด้วย“ตายแล้ว ฉันจะทำสังฆทานให้ลูกค้าไม่ทันนะสิ เขาจะมาเอาพรุ่งนี้เสียด้วย”ทัศยาห่วงงาน เธอทำท่าจะลงจากเตียง อณวิทย์ได้คว้าและกอดเอวของเธอเอาไว้“ไม่ต้องทำแล้ว ผมเป็นคนสั่งเอง”“อะไรนะ”“ก็ผมอยากได้ยินเสียงคุณ ผมจึงโทรเข้ามา พอคุณบอกว่าเป็นร้านสังฆภัณฑ์ ก็เข้าทางเลย จึงชวนคุยสักหน่อย”“นี่คุณสืบหาฉันเหรอ”“ก็มันเป็นเรื่องที่ผมต้องทำอยู่แล้ว”ทัศยาพิจารณาเขาทั้งใบหน้า เขาโกนหัว“แปลกใจเหรอ ที่ทรงผมยาว ๆ หล่อ ๆ ถูกตัด”“แหวะ หล่อตายล่ะ คิดเข้าข้างตัวเองละสิ”“ผมไปบวชเรียนมา ตั้งแต่เกิดเรื่องในคืนนั้น ผมสาบานนะว่าผมจำไม่ได้”“เมาเหมือนหมา”“ยอมรับครับ ว่าคืนนั้นเมาเหมือนหมา แต่พอดีหมาตัวเมียเดินผ่านมา หมาตัวผู้เงี่ยน ก็จับปล้ำ แต่หมาตัวเมียดันท้อง”หูผึ่