《แม่ทัพตัวร้าย พ่ายรักนักฆ่า 》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

เมื่อได้เวลาเดินทาง จื้อเผิงทำหน้าที่บังคับรถม้าต่อไป เส้นทางจากเมืองเจิ้งโจวไปยังเมืองเสฉวนนั้นระยะทางไม่ไกลกันนัก ถ้านับระยะเวลาตั้งแต่ออกจากเมืองหลวงมาจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาราวครึ่งเดือนแล้ว นางเดินทางไปเรื่อยๆไม่รีบร้อน หยุดพักระหว่างทางเป็นระยะเพื่อให้ม้าได้พักแรงและคนได้ผ่อนคลายจากการเดินทาง“จื้อเผิง หยุดรถม้าก่อน”ระหว่างที่กำลังเดินทางผ่านพ้นเขตเมืองเจิ้งโจวมาได้ไกลพอสมควร จู่ๆ เฟิงเหยาก็สั่งให้หยุดรถม้าขึ้นกะทันหัน จื้อเผิงรีบดึงบังเหียนหยุดรถตามคำสั่งพี่ใหญ่ทันที“มีอันใดหรือขอรับพี่ใหญ่” จื้อเผิงเอ่ยถามด้วยความวิตกกังวล ใจของเขาพาลนึกไปถึงกลุ่มโจรป่า เพราะพวกนอกกฎหมายเหล่านี้มีอยู่ทุกที่ ขึ้นอยู่กับว่าดวงจะดีหรือร้ายที่จะต้องเผชิญหน้ากับพวกมัน“ข้าเห็นคนบาดเจ็บอยู่ตรงนั้น จะลงไปดูสักหน่อย” เมื่อได้ยินว่าไม่ใช่โจรป่าแต่เป็นคนเจ็บ จื้อเผิงจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก เฟิงเหยากระโดดลงจากรถม้าตรงไปยังบุรุษวัยกลางคนซึ่งนอนเจ็บอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เมื่อพิจารณาดูอย่างละเอียดก็พบว่าท่านลุงผู้นี้มีร่องรอยการถูกสัตว์ป่าทำร้าย“ท่านลุงดูเหมือนท่านจะบาดเจ็บหนัก ข้าจะช่วยดูแผลให้เจ้าค่ะ”เฟิงเหย

รถม้าเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เข้าสู่เขตเมืองเสฉวน ซึ่งเป็นเมืองที่มีขนาดเล็กกว่าเมืองเจิ้งโจวมาก เฟิงเหยาคาดคะเนว่าอีกประมาณสามวันก็น่าจะเดินทางถึงชายแดนทักษิณ ซึ่งก็คือเมืองกว่างโจวอันเป็นจุดหมายปลายทางค่ำคืนนี้พวกนางตั้งใจจะพักผ่อนในโรงเตี๊ยมเช่นเดิม ทว่าระยะทางจากเมืองเสฉวนไปกว่างโจวนั้นค่อนข้างทุรกันดารจึงต้องใช้เวลาเดินทางนานกว่าปกติ ระหว่างที่เข้าเมือง เฟิงเหยาสังเกตเห็นกลุ่มบุรุษสวมหน้ากากที่นางเคยเจอถึงสองครั้งเดินทางเข้ามาในเมืองเช่นกัน แต่นางก็หันหน้าไปทางอื่นละความสนใจไปเสียเนื่องจากเมืองเสฉวนเป็นเมืองเล็ก โรงเตี๊ยมส่วนใหญ่จึงเต็มเกือบหมดเหลือเพียงแห่งเดียวที่ยังพอมีห้องว่าง และช่างบังเอิญเหลือเกินที่กลุ่มบุรุษสวมหน้ากากกลุ่มนั้นก็เลือกมาพักที่โรงเตี๊ยมแห่งเดียวกันนี้โชคดีที่ห้องพักยังมีเหลือเพียงพอสำหรับทุกคน อย่างน้อยที่นี่ก็เป็นโรงเตี๊ยมที่มีมาตรฐานในระดับปานกลางซึ่งทำให้นางพึงพอใจ ในระหว่างที่เฟิงเหยากำลังจะจ่ายเงินค่าห้องพักอยู่นั้น บุรุษสวมหน้ากากผู้นั้นก็ก้าวเข้ามายืนอยู่ข้างกายนางในระยะที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นเยือกอันคุ้นเคย“นับเป็นวาสนาที่ทำให้เราไ

เมื่อจื้อเผิงนำรถม้าไปจอดใต้ต้นไม้ใหญ่ตามคำสั่ง เขาก็รีบไปแจ้งชาวบ้านให้มารวมตัวกันที่นั่น ทุกคนต่างพากันเดินมาด้วยความหวังอันเต็มเปี่ยมว่าจะได้มีอาหารตกถึงท้องเพราะพวกเขาต้องทนอดอยากมาหลายวันแล้วหลังจากหมู่บ้านถูกเผา ทรัพย์สินและเสบียงถูกโจรป่าปล้นชิงไปจนสิ้น แถมยังไม่กล้ากลับเข้าหมู่บ้านเพราะเกรงว่าพวกโจรจะยังคงปักหลักอยู่ที่นั่นเฟิงเหยาสอบถามเรื่องราวจากหัวหน้าหมู่บ้าน จึงได้ความว่าที่นี่คือ หมู่บ้านฝูหรง เป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ ที่ชาวบ้านใช้ชีวิตกันอย่างสมถะ เรียบง่าย และไม่ฟุ้งเฟ้อ ทว่าโชคชะตากลับโหดร้ายเมื่อถูกโจรป่ารุกรานบุกปล้นและเผาทำลายบ้านเรือนพวกเขาหนีตายออกมาได้แต่ต้องเผชิญกับความหิวโหย เนื่องจากเส้นทางนี้เป็นเพียงทางรองที่ไม่มีผู้ใดสัญจรผ่าน มีเพียงเฟิงเหยาที่เลือกใช้เส้นทางนี้เพราะเห็นจากแผนที่ว่าเป็นทางลัดมุ่งสู่กว่างโจวได้เร็วกว่าทางหลักเฟิงเหยาใช้จังหวะที่ไม่มีใครสังเกตนำซาลาเปาอุ่นๆ ออกมาจากมิติส่วนตัวจำนวนมาก ซาลาเปาเหล่านี้เป็นอาหารที่นางเคยเก็บไว้ในห้องพักจากโลกเดิม ซึ่งมีคุณสมบัติพิเศษคือสามารถนำออกมาใช้ได้ไม่มีวันหมด นางทำทีเป็นขนพวกมันออกมาจากหลังรถม้า“จื้

ไม่นานนัก บุตรชายของหัวหน้าหมู่บ้านและสหายก็เดินทางกลับมาพร้อมกับกองกำลังทหารกลุ่มหนึ่ง เมื่อเหล่าทหารเห็นแม่ทัพใหญ่ประทับอยู่ตรงหน้า ต่างก็รีบทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียงกัน“คารวะท่านแม่ทัพหลี่ขอรับ”“พวกเจ้าตามข้ามา” หลี่มู่เฉินออกคำสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะนำองครักษ์และกองทหารมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านฝูหรง โดยทิ้งทหารบางส่วนไว้คอยคุ้มกันชาวบ้านที่นี่พวกโจรป่าโฉดชั่วเหล่านี้ต้องถูกกำราบให้สิ้นซาก คงเป็นเพราะเขาเดินทางเข้าเมืองหลวงไปเกือบเดือน พวกมันจึงย่ามใจและเหิมเกริมถึงเพียงนี้ ประกอบกับหมู่บ้านฝูหรงตั้งอยู่บนรอยต่อระหว่างเมืองเสฉวนและเมืองกว่างโจวซึ่งเป็นพื้นที่นอกเขตการปกครองโดยตรง การที่เขาเข้าพบเจ้าเมืองเสฉวนก่อนหน้านี้ ก็เพื่อหารือเรื่องการส่งทหารมาดูแลพื้นที่แถบนี้ ทว่ากลับช้าไปก้าวหนึ่งจนหมู่บ้านถูกปล้นชิงและทำลายไปเสียก่อนเมื่อเฟิงเหยาเห็นว่าหลี่มู่เฉินจัดการทุกอย่างอย่างเด็ดขาด นางจึงตั้งใจว่าเช้าตรู่วันพรุ่งนี้จะออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองกว่างโจวต่อทันทีฝ่ายหลี่มู่เฉินเมื่อมาถึงหมู่บ้านฝูหรง ภาพบ้านเรือนที่ถูกเพลิงเผาวอดไปกว่าครึ่งปรากฏแก่สายตา ดวงตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองด

หลังจากเดินทางรอนแรมอยู่หนึ่งวันเต็ม กำแพงเมืองกว่างโจวอันมั่นคงก็ปรากฏแก่สายตา เมืองชายแดนใต้แห่งนี้ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘แดนเถื่อน’พื้นที่ส่วนใหญ่ประกอบด้วยภูเขาสลับซับซ้อน ป่ารกและพื้นที่ชุ่มน้ำอันยากจะเข้าถึง ด้วยทำเลที่ตั้งซึ่งติดกับทะเลจึงมักถูกโจรสลัดขึ้นฝั่งมาปล้นชิงอยู่บ่อยครั้งทว่านับแต่แม่ทัพหลี่มาประจำการอยู่ที่นี่ได้ห้าปี เหล่าโจรสลัดก็ไม่ต่างอะไรกับเสือสิ้นกรงเล็บ ไม่กล้าบุกรุกเข้าเมืองมาเนิ่นนานแล้ว เฟิงเหยาสังเกตเห็นว่าอากาศที่นี่ค่อนข้างร้อนชื้น ส่งผลให้มีโรคภัยไข้เจ็บชุกชุมยิ่งกว่าในเมืองหลวง มิน่าเล่าที่นี่จึงถูกใช้เป็นสถานที่เนรเทศนักโทษ เพื่อหวังให้ความลำบากและโรคภัยเป็นบทลงโทษอันแสนสาหัสสภาพบ้านเรือนที่นี่ไม่ได้ใหญ่โตโอ่อ่าเท่าใดนัก ดูเป็นเมืองที่ถูกทางการทอดทิ้งอย่างสิ้นเชิง ผู้คนสัญจรเบาบางจนสัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยว ดูท่ากว่างโจวแห่งนี้จะทุรกันดารมิน้อย แต่นางก็ได้ยินจากชาวบ้านในหมู่บ้านฝูหรงมาว่าที่เมืองกว่างโจวแห่งนี้มีท่าเรือที่ใหญ่โตอยู่ไม่น้อย แม้หลี่มู่เฉินจะเคยถวายฎีกาต่อฮ่องเต้เพื่อเสนอแผนพัฒนาเมืองมาโดยตลอด ซึ่งสิ่งนี้เองที่แสดงให้เห็นถึงสติปัญญา ความ