Todos los capítulos de รวมเรื่องสั้น 20++: Capítulo 31 - Capítulo 40

ตกเย็น หาญเพิ่งส่งมารีกลับถึงบ้าน หลังจากไปรับเธอกลับจากมหาลัย ช่วงหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของทั้งสองเหมือนกับคู่รักทั่วไป หาญมีความสุขมากที่ได้อยู่กับมารี เขาชอบพาไปทานข้าวหลังเลิกเรียน ซื้อของให้ นอนเตียงเดียวกันทุกวัน ไม่ใช่แค่เสี่ยกับเด็กเลี้ยงเหมือนที่ผ่านมา “คุณหาญครับ” กล้าเอ่ยขึ้นขณะกำลังจะสตาร์ทรถ “วันนี้จะเข้าบ่อนเลยไหมครับ หรือจะพักก่อน” หาญปลดกระดุมข้อมือออก พร้อมกับพ่นลมออกมาแผ่วเบา ก่อนจะก้มมองนาฬิการาคาแพง แล้วเอ่ยขึ้น “เข้าไปเลย กูมีเรื่องต้องจัดการ” ยังไม่ทันที่รถจะเคลื่อนตัวออกไปจากบ้าน โทรศัพท์อีกเครื่องสำหรับทำงานก็ดังขึ้น มือแกร่งล้วงหยิบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเลื่อนปุ่มกดรับสาย (คุณหาญครับ เสี่ยองอาจมารอที่บ่อนแล้วครับ) เสียงทัพลูกน้องคนสนิทดังลอดออกมาอย่างตึงเครียด สิ้นชื่อนั้น อากาศในรถก็เย็นเยียบลงทันที หาญกำโทรศัพท์แน่น ก่อนจะเอ่ยถาม “มันมากันกี่คน?” (มากับพวกเกือบสิบคน อาวุธครบมือ บอกว่ามารอเจรจา แต่ลูกน้องมันกระจายคุมทุกประตูไว้หมดแล้วครับ ท่าทางไม่ดีเลยครับคุณหาญ) เรื่องเมื่อห้าปีก่อนผุดขึ้นมาในหัวของเขาทันที องอาจโทษว่าเป็นความผิด

#05.00 น. ยังไม่ทันได้หายเหนื่อยหอบ เสี่ยหาญก็พลิกตัวมารีให้นอนคว่ำ มือสากลูบแผ่นหลังที่ชื้นเหงื่อลงไปถึงบั้นเอว ก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนก้นอวบหนักๆสี่ห้าครั้ง เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! “อ๊าย อ๊า~ อ๊ะ อ๊า” “ซี๊ด~ไหวไหม” คนร่างสูงถามเสียงกระเส่า ขณะใช้ปลายนิ้วแวกกลีบฉ่ำน้ำอยู่ไม่หยุด เมื่อได้ยินแต่เสียงครางหวานดังลอดออกมา หาญก็โน้มลงใช้ลิ้นปาดเลียจนทั่วแผ่นหลังเนียน มือแกร่งเชยหน้ามารีหันหน้ามาเขา ดวงตาของเธอฉ่ำเยิ้ม ริมฝีปากบวมเจ่อเพราะโดนเขาดูดอย่างหนัก ทว่า เธอกลับกัดปากยั่วทั้งที่ครางเสียงสั่นไม่หยุด “อ๊า~ ตรงนั้น มัน สะ เสียว อ๊ายยย~” แค่ได้ยินเสียงครางปานจะขาดใจ หาญก็รีบแทรกปลายนิ้วแกร่งเข้าไปในร่องแน่นทันที เขางอนิ้วแล้วกระแทกเข้าออกรัว ขณะคนร่างเล็กกระดกก้นขึ้นสูงแล้วกระตุกถี่ “ซี๊ด~ ยั่วมาก” “อ๊ะ อ๊ะ อ๊า~ ผัวขา อ๊าง” สะโพกบางสับส่ายไปมาอย่างร่านจัด หาญใช้จังหวะนั้นส่งนิ้วเข้าไปเพิ่ม พร้อมกับกระแทกรัวจนน้ำหวานไหลกระเซ็นเต็มมือแกร่ง หาญโน้มหน้าลงลากเลียทั่วก้อนกลม ก่อนจะลากปลายลิ้นเข้าไปในร่องแล้วตวัดเลียเน้นย้ำตรงรูจีบ นั่นยิ่งทำให้ร่างเล็กตัวเกร็งกระตุกรัว “อื้ม ~ น้ำหนูมันหวาน

“ขอโทษนะคะ มีคู่ทำงานรึยัง?” เสียงใสเอ่ยทักขึ้น ทันทีที่เห็นร่างสูงกำยำกำลังจะเดินออกจากห้องเรียน “อะไรนะ ผมไม่ได้ยิน” เสียงทุ้มเข้มบอก พลางเดินนำหน้าออกไปข้างนอกห้อง แล้วโน้มตัวลงมาถามคนที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขาอย่างสงสัย “เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ ” เมื่อได้ยินคนตัวสูงเอ่ยถาม พิชชานิ่งไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เจ้าของร่างเล็กพึ่งมองเห็นใบหน้าของเขาแบบถนัด นัยน์ตาสีเข้ม ริมฝีปากเข้ากับรูปหน้า ทรงผมเซอๆที่ไม่ได้ตั้งใจเซ็ตมา แต่มันดูเข้ากับหน้าของเขาอย่างบอกไม่ถูก ร่างเล็กรู้สึกเหมือนต้องมนต์สะกดในทันที “ว่าไงครับ” ร่างสูงพูดเสียงเข้ม ถามย้ำอีกรอบจนเธอได้สติกลับมา “เอ่อ จะถามว่า..มีคู่ทำงานรึยังคะ ที่อาจารย์สั่งให้จับคู่ในห้องเรียน” มือหนายกขึ้นกอดอก ราวกับคนกำลังใช้ความคิด ก่อนจะกวาดสายตามองสำรวจร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า เขากำลังรู้สึกแปลกใจ เพราะถ้าไม่ใช่หน้าตาของเขา จะมีผู้หญิงคนไหนเข้าหาเพราะเรื่องงาน “ยังเลย ” เสียงทุ้มเอ่ยออกไปอย่างไม่ได้คิดอะไร แต่สายตากลับจ้องมองร่างเล็กอย่างไม่หยุดหย่อน ลุครู้สึกสนใจที่เธอมาแปลกกว่าผู้หญิงคนอื่น พิชชารู้สึกเก

ทันทีที่มีคนกดกริ่งเรียก พิชชาก็รีบลุกขึ้นมาเปิดประตูทันที ทว่า คนที่เจอกลับไม่ใช่แม่บ้านนัดมาทำความสะอาด ด้วยความตกใจ ร่างเล็กเพิ่งรู้ว่าตัวเองทรงตัวได้ไม่ดี จึงทำให้เธอเซไปก้าวหนึ่งเหมือนกำลังจะล้มหัวคะมำ เมื่อลุคเห็นเข้าก็รีบทิ้งของในมือ ก่อนจะเอื้อมคว้าตัวของเธอไว้ได้ทัน พิชชารู้สึกตกใจกับเหตุการณที่เกิดขึ้น พร้อมกับความมึนงง เธอเพิ่งฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าทำไมลุคถึงมาอยู่ที่นี่ หรือว่าแอบตามเธอมา เมื่อได้สติ ร่างสูงก็รีบปล่อยแขนออกจากคนตัวเล็ก ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นห่วง “เป็นอะไรหรือเปล่า?” “ไม่เป็นไรค่ะ” พิชชาตอบเสียงแข็ง พลางผลักเขาออกและทำท่าทางราวกับไม่พอใจ คนตัวสูงขมวดคิ้วมุ่น ไม่เข้าใจการกระทำของเธอ พลางทำท่าทางจะถอยห่าง ทว่า คนร่างเล็กกลับพูดประโยคที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด “ตามฉันมาหรอ? ตามมาทำไม?” “หืม?” คำพูดนั้นทำเอาร่างสูงขมวดคิ้วแน่น ลุครู้สึกหงุดหงิดที่เธอทำเหมือนกับว่าเขาแอบตามมาถึงคอนโด ขาแกร่งก้าวเข้ามาประชิดตัวของร่างเล็ก พร้อมกับจ้องใบหน้าหวานเขม็ง เขากำลังโกรธที่เธอดูถูกกันมากขนาดนี้ เมื่อถูกคนร่างสูงจ้องหน้าเหมือนจะเอาเรื่อง ร่างเล็กก็

ร่างเล็กตกใจจนน้ำตาคลอ สติเริ่มหลุดเพราะไม่รู้จะขอให้ใครช่วย ขณะนั้น ลุคกำลังขับรถกลับบ้าน ทว่า สายตาคู่คมเหลือบไปเห็นคนร่างเล็กกำลังถูกฉุดกระชากเข้ามุมมืด ร่างสูงจึงรีบเหยียบคันเร่งวนรถกลับมาจอด “ปะ ปล่อย อึก! คุณเป็นอาจารย์นะคะ อย่าทำแบบนี้กับหนูเลย” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยขอร้องอย่างหวาดกลัว พิชชาไม่รู้ว่าต้องทำยังไง จึงขออ้อนวอนอย่าให้เขาทำอะไรไปมากกว่านี้ “ทำได้สิครับ!” หนุ่มใหญ่ตอบเสียงแข็ง ขณะกวาดสายตาหื่นมองพิชชาทั่วร่างด้วยความหยาบคาย ทั้งน้ำเสียง และสายตาของมัน ทำให้ร่างเล็กกลัวจนตัวสั่น “ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!!” เสียงทุ้มเย็นเอ่ยขึ้น ทำให้หนุ่มใหญ่หยุดชะงัก หันควับมองตามเสียงที่ตวาดอย่างหัวเสีย “มึงอีกแล้วหรอวะ!! มีอะไร?! แค่อาจารย์กับลูกศิษย์ยืนคุยกันเฉยๆ” “ไม่ใช่นะคะ!” พิชชารีบตอบพลางยืนตัวสั่นหงัก แขนเรียวพยายามบิดออกจากมือแกร่งที่กำเอาไว้แน่น ก่อนลุคจะเดินมาแล้วกระชากมือแข็งให้ออกห่างจากร่างเล็ก ลุคโมโหจนเลือดขึ้นหน้า เมื่อเห็นว่าเป็นอาจารย์คนเดิมที่ชอบลวนลามนักศึกษาบ่อยๆ มือแกร่งกำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดนูน เขาอยากจะซัดหน้ามันให้คว่ำ แต่ต้องข่มอารมณ์ตั