Todos los capítulos de รวมเรื่องสั้น 20++: Capítulo 51 - Capítulo 56

อีกฟากของมหาลัย เปียแอบเข้ามาซุกตัวอยู่ในห้องน้ำ ไม่กล้าออกไปเจอหน้าใคร ไม่กล้าแม้กระทั่งเข้าเรียน เพราะทนแรงกดดันไหวไหวทุกคนจ้องมองมาที่เธอ ทั้งโดนโพสต์ด่าในกลุ่มที่เธอสร้างเฟคนิวส์ทำลายชื่อเสียงคนอื่น หญิงสาวเลื่อนดูเม้นอย่างมือไม้สั่น มันยิ่งทำให้เธอเกลียดพิชชาเข้าไส้ ทำไมคนๆนั้นไม่เป็นแก เปียได้แต่แค้นร้อนรุ่มในใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงนักศึกษากลุ่มหนึ่งเดินมาเข้าห้องน้ำ “พี่เปียนี่ก็ใสๆนะมึง กูเข้าใจมาตลอดว่าเธอเป็นคนดี แต่แม่งร้ายสุดๆ!!” “เอออจริงสร้างข่าวทำลายคนอื่น แต่ย้อนเข้าตัวซะงั้น” “แต่ตอนอยู่ปีสองทุกคนก็เข้าใจว่าพี่เปียคบกับพี่ลุคนะ ไม่แน่เขาอาจจะสร้างภาพขึ้นมาเองก็ได้” “เออจริง ก็เผลอเข้าใจว่าเป็นคนเรียบร้อยมาตลอด” หญิงสาวได้ยินทุกอย่างที่คนพวกนั้นพูด เธอยืนกำหมัดแน่นในห้องน้ำด้วยความโกรธเกลียด พร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมา เธอเกลียดพิชชาที่ทำชีวิตเธอพังได้ถึงขนาดนี้ เปียน้ำตาคลอด้วยความเจ็บปวดต่อคำพูดที่ได้รับ ช่างเชือดเฉือนหัวใจเหลือเกิน เวลานี้เธอพยายามจนถึงที่สุด ทำไมต้องพบกับเรื่องที่นำพาต่อความเจ็บปวดขนาดนี้ด้วย เปียร

แม่ของพิชชาออกจากห้องผ่าตัดแล้ว หมอบอกว่าพ้นขีดอันตราย แต่ต้องใช้เวลาพักฟื้นมากกว่าหนึ่ง เดือน พ่อ พี่สาวและพิชชานั่งเฝ้าอยู่ในห้องผู้ป่วยพิเศษ รอให้คนเป็นแม่ฟื้นขึ้นมาอย่างเป็นห่วง ตอนนี้หมอให้เข้าเยี่ยมได้แล้ว หลังจากผ่านไปหนึ่ง สัปดาห์ ทำให้ทุกคนในครอบครัวเบาใจลงบ้าง “พี่มีงานที่บริษัทเข้าด่วน ฝากดูแลแม่ด้วยนะ” มารีนหันมาบอกคนเป็นน้องสาวและพ่อที่นั่งกุมมือแม่ไว้อยู่ เธอก็เป็นห่วงแม่ไม่ต่างกัน หลังจากเคลียร์งานเสร็จก็จะรีบมาเยี่ยมแม่ทุกวัน “ได้ค่ะ พี่รีนไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เดี๋ยวชากับพ่ออยู่ดูแลแม่เอง” พิชชาพูดพร้อมกับเดินเข้าไปกอดพี่สาว ก่อนจะไปส่งเธอที่หน้าห้อง ก่อนจะเดินกลับมานั่งดูแม่ที่ยังนอนนิ่งำม่ได้สติ “ที่มหาลัยเป็นไงบ้างลูก ทำเรื่องลาอาจารย์เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” พ่อถามขึ้นอย่างเป็นห่วง เพราะไม่ได้ถามพิชชาเลยตั้งแต่มา มัวแต่ยุ่ง และเป็นห่วงแม่จนไม่เป็นอันทำอะไร แถมพิชชายังบินมาอย่างกะทันหัน “ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูทำเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” “อีกนานไหมคะ กว่าแม่จะฟื้น..” “หมอบอกอีกไม่เกินสามวันก็น่าจะฟื้นแล้ว” พ่อพูดพลางมองร่างของแม่ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ม

1 อาทิตย์ต่อมา… พิชชากลับถึงไทยแล้ว หญิงสาวเดินออกมาจากประตูทางออก เห็นลุคยืนรออยู่เธอก็โผล่เข้ากอดคนตัวสูงอย่างโหยหา เป็นเวลาเกือบสองเดือนที่ทั้งคู่ไม่ได้เจอกัน “คิดถึงจังค่ะ” “คิดถึงเหมือนกับครับ” เขาพูดพลางหอมแก้มแฟนสาว พร้อมกับสูดกลิ่นหอมจากกายร่างเล็กเก็บเอาไว้ในอกลึก กลิ่นหอมของเธอทำเอาเอาลุคแทบคลั่งและพิชชาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน “กลับคอนโดกันครับ หนูจะได้พักผ่อนด้วย” เขาพูดพลางลากกระเป๋าให้ร่างเล็ก ส่วนมืออีกข้างจับมือเรียวเอาไว้แน่น ก่อนจะจูงมือเธอไปขึ้นรถกลับคอนโด คอนโด ร่างเล็กถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลีย เนื่องจากเวลาที่ไทยต่างจากที่โน้นมาก พิชชาต้องใช้เวลาปรับตัวกับอากาศและเวลานอน กว่าจะกลับมาใช้ชีวิตแบบปกติได้ “อาบน้ำก่อนไหม?” “หนูขอนอนเลยได้ไหม..” “ไม่ได้ ต้องอาบน้ำก่อนสิ” ลุคพูดพร้อมกับเข้ามาแบกร่างเล็กให้เข้าไปในห้องน้ำ พิชชาตกใจทำหน้าเหว๋อเผลอกรี๊ดออกมาจนชายหนุ่มรู้สึกแสบแก้วหู “อื้อ หนูจะตก” “ตกอะไรพี่อุ้มอยู่” “วางหนูลงก่อน” ลุคยอมทำตาม ก่อนจะวางเธอลงอย่างเบามือ แล้วกระซิบแนบข้างหู “อาบน้ำด้วยกันไหม” พิชชาหน้าแดงซ่า