Alle Kapitel von รวมเรื่องสั้น 20++: Kapitel 21 – Kapitel 30

ไม่นาน รถสุดหรูก็แล่นเข้ามาจอดภายในลานหน้าบ้าน เมื่อก้าวขาลงจากรถ ดวงตากลมกวาดมองรอบๆอย่างตกตะลึง เธอเห็นลูกน้องและแม่บ้านของเสี่ยหาญยืนรอรับไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน มันเหมือนเสี่ยใหญ่เจ้าของบ่อนพนันที่เคยดูในหนังไม่มีผิด“นี่คือดาว คนที่จะคอยดูแลระหว่างเธออยู่ที่นี่ ดาวจะเป็นคนบอกเธอเองว่าต้องปรนนิบัติฉันยังไง”“ค่ะ”มารีพยักหน้าอย่างตั้งใจฟังขณะยืนนิ่ง เธอยังอยู่ในชุดศึกษาตั้งแต่เมื่อวานไม่ได้เปลี่ยน แถมของสำคัญต่างๆยังไม่มีติดตัวมาเลยซักชิ้น แม้แต่โทรศัพท์ก็โดนลูกน้องเฮียเชิดยึดไปหมด“คือ..หนูไม่มีของติดตัวเลย”“เดี๋ยวฉันให้ดาวจัดการให้”หาญพูดพลางปรายตามองแม่บ้านคนสนิทที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอรีบพยักหน้ารับพร้อมกับเอ่ยขึ้น“ได้ค่ะคุณหาญ งั้นคุณหนูเชิญทางนี้เลยค่ะ”“..ค่ะ”มารีเดินตามดาวไปอย่างงุนงง ส่วนเสี่ยหาญก็แยกไปอีกทางพร้อมกับลูกน้องคนสนิทร่างเล็กเดินตามแม่บ้านเข้ามาภายในบ้าน ดูข้างนอกเหมือนบ้านทรงเรือนไทย แต่พอเข้ามาข้างในราวกับอยู่อีกโลกหนึ่ง เพราะของทุกอย่างตั้งแต่พรมบนพื้นห้องจนถึงเพดานดูทันสมัยทั้งหมด จนมารีเองยังรู้สึกประหม่ากับสถานที่แห่งนี้“นี่จะเป็นห้องของคุณหนูนะคะ”ดาวบอก

หลังลูกน้องคนสนิทเดินออกไปจากจุดนั้น หาญก็รีบพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นเพื่อเดินไปยังหน้าผับ ทว่า กลับมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินตรงมาพยุงตัวเขาแทน“เสี่ย..จะไปไหนคะ ห้องพักเราอยู่ทางนี้”“อย่ายุ่ง!!”เขาพูดพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาอย่างข่มอารมณ์ ความร้อนวูบวาบจากฤทธิ์ของยาทำให้เสี่ยหาญเดินเซไปมาอย่างเสียการควบคุม“ดูท่าทางเสี่ยตอนนี้ ต้องการคนช่วยนะคะ”“อืม”สาวสวยกระซิบแนบใบหูของเสี่ยหาญจนเขาเผลอเคลิ้มไปวูบหนึ่ง ทว่า กลิ่นกายของเธอที่ลอยมากระทบปลายจมูกทำให้หาญรู้สึกเวียนหัวจนต้องรีบผลักออก“เธอเป็นคนวางยา?”หญิงสาวยิ้มกริ่ม เธอไม่ได้ปฏิเสธเพราะเป็นคนใส่ยานั้นในน้ำผลไม้เอง หลายอาทิตย์ที่แล้วเธอเสนอตัวให้เสี่ยกาญหลายครั้ง แต่เขาไม่เคยชายตามองจนต้องเลือกใช้วิธีสกปรกแบบนี้หญิงสาวค่อยๆ พยุงร่างแกร่งที่เริ่มจะควบคุมสติตัวเองไม่อยู่เดินไปตามทางที่ไม่ค่อยมีคน ใบหน้าหล่อผุดซึมไปด้วยเหงื่อ สิ่งที่อยู่ใต้กางเกงกระตุกก็หงึกๆจนเขาเองแทบทนไม่ไหว“อืม~ปะ ปล่อย”“เดี๋ยวหนูจะช่วยเสี่ยเอง”เธอพูดพร้อมกับกดส่วนล่างถูลงกับท่อนขาแกร่ง ขณะใบหน้าหล่อซุกอยู่กับซอกของเธอ เสี่ยหาญใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักหญิงสาวออกไปสุดแรง ก

“อ๊ะ~” เสียงครางเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางทันทีที่ขยับตัว มารีค่อยๆ ปรือตาขึ้นรับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาตามหน้าต่าง ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา สายตาคู่สวยกวาดมองทั่วห้องกว้าง พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็หัวใจเต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ ครั้งแรกกับการกระทำที่รุนแรง แต่แปลกที่เธอรู้สึกดีกับเรื่องแบบนั้น แกร็ก.. เสียงประตูถูกผลักเข้ามาพร้อมกับคนร่างใหญ่ สายตาคมกริบจ้องมองร่างเล็กที่ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดคลุมร่างกาย เมื่อคืนเขาขาดสติจนเผลอทำรุนแรงทั้งที่มันเป็นครั้งแรกของเธอ หาญจึงรู้สึกผิดอยู่นิดหน่อย “เดี๋ยวจะให้ดาวเตรียมอาหารกับเอายาแก้อักเสบขึ้นมาให้” “..ค่ะ” ใบหน้าหวานร้อนผ่าวเมื่อได้ยินแบบนั้น มันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ทั้งชีวิตมารีไม่เคยได้รับ ตอนที่เธอป่วยหนักต้องแบกร่างพาตัวเองไปหาหมอ เพราะพ่อไม่เคยจะสนใจ พอมีคนใจดีด้วยนิดหน่อย เธอจึงรู้สึกดีมาก “งั้นตอนนี้เธอก็นอนพักผ่อนไปก่อน” “ขอบคุณนะคะ” ร่างเล็กฉีกยิ้มมุมปากให้ผู้ชายตรงหน้า ก่อนเขาจะยิ้มมุมปากตอบกลับมา ถึงมันจะเป็นรอยยิ้มเล็กๆ แต่มารีก็รู้สึกอึ้งเล็กน้อย เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เกือบอาทิตย์ เธอแทบไม่เคยเห็นเขายิ้มเลย “เอ่อ คุณ

วันนี้หาญแวะมาที่ร้านเหล้าอีกตามเคย เขาสั่งให้ลูกน้องไปจัดการผู้หญิงที่วางยาเขาเมื่อหลายวันก่อนเรียบร้อยแล้ว และกำชับกับทางร้านว่าถ้าปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เขาจะเอาเรื่องอย่างหนักร่างสูงนั่งจิบไวท์อย่างอารมณ์ดี เขานึกถึงรอยยิ้มหวานของมารีที่มักจะยิ้มให้อยู่เสมอ ถึงเธอจะตกอยู่ในสถานะเด็กเลี้ยง แต่ก็ทำหน้าที่ตัวเองอย่างเต็มที่ หาญมีความสุขที่วันนั้นตัดสินใจพากลับมาอยู่บ้านด้วย เขายกยิ้มมุมปากก่อนจะเผยรอยยิ้มหวานออกมา“เห้ย! เมื่อกี้มึงยิ้มหรอวะ?”ไอเดนที่เดินเพิ่งมาถึงเห็นเข้าพอดี จึงถามขึ้น เขาไม่เคยเห็นเพื่อนเป็นแบบนี้มาก่อน ได้ยินแต่กล้าบอกว่าเสี่ยหาญดูห่วงใยเด็กเลี้ยงคนนี้มากและคลั่งเป็นพิเศษ แถมยังให้เธอขึ้นไปหาถึงบนห้อง ทั้งที่ปกติไม่มีผู้หญิงคนไหนได้ก้าวขึ้นไปเลยสักคน“หึ! มึงพูดเรื่องอะไร”หาญพ่นลมร้อนออกมาอย่างไม่สนใจ ก่อนจะยกไวน์ขึ้นจิบ ไอเดนที่เห็นท่าทางแบบนั้นของเพื่อนสนิทก็ได้แต่แสยะยิ้มออกมาอย่างแปลกใจ“เมื่อกี้กูเห็นมึงยิ้มจริงๆ เหมือนว่าเด็กคนนั้น..ขโมยหัวใจมึงไปแล้วมั้ง”“มึงพูดจบยัง?”หาญพูดเสียงเยือกเย็น พร้อมกับตวัดมองไอเดนอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเบือนหน้าหน

วันต่อมา ลูกน้องเสี่ยหาญขับรถมาส่งที่มหาลัยตั้งแต่เช้า ซุปเปอร์คาร์สีดำสุดหรูเงาวับจอดเทียบอยู่หน้าฟุตบาททางเข้า ที่จริงมารีบอกทัพว่าเอารุ่นธรรมดามาส่งเธอก็ได้ แต่เขากลับบอกว่าเสี่ยหาญสั่งไว้ว่าให้เอาคันนี้ไปส่ง “จะ จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ” “แต่..คุณหาญบอกให้เข้าไปส่งถึงคณะนะครับ” “ไม่เป็นไรค่ะพี่ทัพ เดี๋ยวหนูเดินเข้าไปเอง” มารีฉีกยิ้มบางให้กับทัพ ก่อนเขาจะพยักหน้ากลับอย่างเข้าใจ เธอทำตัวไม่ถูก การนั่งรถหรูมาเรียน เพียงแค่จอดนิ่งๆก็เรียกสายตาคนเดินผ่านไปผ่านมาได้ทั้งหมด เธอไม่อยากให้ใครจับจ้อง ไม่อยากเป็นจุดสนใจ รถที่เสี่ยหาญให้คนขับมารับมาส่งทุกวันมันดูโดดเด่นเกินไปสำหรับนักศึกษาธรรมดาอย่างเธอ ทุกครั้งที่นั่งอยู่ข้างใน เธอรู้สึกเกร็งจนไหล่แข็งไปหมด ราวกับตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ผิดที่ ประตูรถปิดลงเงียบกริบด้วยระบบอัตโนมัติ รถหรูเคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวล ทิ้งไว้แค่กลิ่นหนังใหม่จางๆ กับสายตาสงสัยของนักศึกษาสองสามคนที่เดินผ่าน ร่างเล็กในชุดนักศึกษาเดินเข้ามาภายในรัวมหาลัย กระโปรงพลีทยาวสามส่วนพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน วันนี้เธอเลือกทรงพลีทแทนกระโปรงเอเพราะอยากเดินให้คล่องตัว ไม่อ