Todos los capítulos de รวมเรื่องสั้น 20++: Capítulo 41 - Capítulo 50

โบว์ให้พิชชายืนรออยู่หน้าคลับ เธอบอกว่าขอไปเข้าห้องน้ำก่อน รอไม่นาน ทว่า ตรงประตูทางเข้ากลับเจอลุคเดินออกมาพอดี ทั้งสองยืนคุยกันสักพัก ก่อนโบว์จะเดินหายเข้าไปภายในคลับ สายตาคู่คมตวัดมองร่างเล็กยืนโอนเอนไปมา ลมหายใจถูกพ่นออกมาอย่างหนัก เขาอยากดุเธอเหลือเกินว่าเป็นผู้หญิงยืนเมาอยู่แบบนี้มันอันตราย ขาแกร่งเดินก้าวเข้ามาประชิด ก่อนฝ่ามือหนาจะคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงเข้าหาตัว “ชาเมาแล้วนะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” “อื้อ ม่ายต้องมายุ่ง!” ร่างเล็กพูดเสียงยานคาง พลางผลักลุคให้ออกห่าง ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ มันช่างน่ารัก น่าเอ็นดู มือเล็กพยายามบิดออกจนร่างเกือบล้มพับไปกับพื้น ยังดีที่ลุครับเอาไว้ได้ทัน “ยะ อย่า มา ไปเคลียร์ อึก!” เสียงหวานพูดฟังไม่ได้ศัพท์ คิ้วหนายกขมวดเข้าหากัน ไม่รู้ว่าพิชชาจะพูดอะไร ก่อนจะฉวยโอกาสตอนที่ร่างเล็กทรงตัวไม่อยู่ อุ้มยกลอยเหนือพื้น แล้วพามายังลานจอดที่อยู่ด้านหลัง เมื่ออุ้มเธอขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว ขาแกร่งก็รีบเดินมาขึ้นรถอีกฝั่ง ดวงตาคมเข้มจับจ้องใบหน้าหวานอย่างอ่อนโยน ก้านนิ้วยาวเกลี่ยอยู่กับพวงแก้มนุ่ม กลีบปากอิ่มทำให้ร่างสูงหัวใจสั่นไหว ก่อน

คำพูดของเปียทำเอาพิชชาอึ้งไปชั่วขณะ ทว่า เธอกลับเลือกเดินต่อ โดยไม่สนใจคนข้างหลัง กำลังยืนกำมือแน่นด้วยความโกรธจัด ร่างเล็กเดินกลับมาหาเพื่อนด้วยสีหน้าไม่ดีนัก เมื่อเห็นแบบนั้นโบว์จึงถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรหรือเปล่า สีหน้าแกไม่ค่อยดี” “เมื่อกี้เจอพี่เปียในห้องน้ำ” “ห้ะ? เขาทำอะไรแกหรือเปล่า” ร่างเล็กส่ายหน้าไปมาเป็นการให้คำตอบ ทำให้โบว์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะคิดว่ารุ่นพี่อาจจะทำแบบวันนั้นอีก “พี่เปียนี่ไม่เลิกยุ่งกับพี่ลุคซักที” “โบว์รู้ได้ยังไง?” “เอ่อ คือว่า..” “บอกความจริงชามาเถอะ” โบว์ถอนหายใจออกมาอย่างอึดอัด ก่อนจะเริ่มเล่าทุกอย่างให้พิชชาฟัง อย่างที่บอกว่าไม่ได้ตั้งใจอยากปิดบังเพื่อนสนิทว่าเธอกับกลุ่มของลุคเป็นพี่น้องที่สนิทกันมาก แต่ถ้าคนรอบข้างรู้ตัวเธอเองยิ่งลำบาก “เรื่องแค่นี้เองไม่เห็นต้องปิดอะไรเลย ชาเข้าใจ” “อื้อ ฉันกลัวแกจะโกรธ” “ไม่โกรธหรอก โบว์น่ารักกับชาจะตาย” “จ้า คนสวย ไม่ต้องมาปากหวาน” พิชชามองหน้าฝ่ายตรงข้ามแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ยิ่งตอนเพื่อนทำหน้าเคร่งเครียด เธอยิ่งอยากแกล้ง เพราะเวลาโบว์ทำหน้ารู้สึกผิด มันทั้งน่ารักแ

“พะ พี่พอร์ท” “ชาเรียนที่นี่หรอ?” พอร์ทถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ เพราะเข้าใจว่าเธอย้ายไปเรียนที่สวิตเซอร์แลนด์ตามครอบครัว พอเห็นคนตัวเล็กอยู่ตรงนี้ ความดีใจก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่อ ดวงตากลมมองรุ่นพี่นิ่ง พิชชาคาดไม่ถึงว่าจะเจอแฟนเก่าที่นี่ ความคิดว้าวุ่นตีขึ้นในหัว ก่อนร่างเล็กจะสะบัดมันทิ้งแล้วตอบคำถามจากฝ่ายตรงข้าม “ใช่ค่ะ” “พี่คิดว่าจะไม่ได้เจออีกแล้ว สบายดีใช่ไหม” “สบายดีค่ะ” พิชชาบอกพลางขยับตัวออกห่าง ทว่า พอร์ทกลับเดินเข้ามาใกล้แล้วลูบหัวเธอเบาๆ โดยไม่สนสายตาของคนอื่นกำลังมองอยู่ ร่างเล็กรีบบัดมือของเขาออก ใบหน้าหวานขึ้นสีซีดรู้สึกไม่พอใจ เมื่อพอร์ททำราวกับว่าเป็นเจ้าของเธอ “อ้าว สองคนนี้รู้จักกันอยู่แล้วหรอ?” ภีม รุ่นพี่อีกคนถามขึ้นอย่างงุนงง เมื่อเห็นว่าเพื่อนของตัวเองดูรู้จักกับรุ่นน้องคนสวย “อื้อ ชาคือ...” “แนะนำตัวกันต่อเถอะค่ะ” เสียงหวานเอ่ยแทรก ก่อนร่างสูงจะพูดจบ พิชชาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องส่วนตัว แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับแสดงความสนิทสนมออกมาอย่างเปิดเผย ระหว่างทำกิจกรรม พอร์ทพยายามใกล้ชิดพิชชาอยู่ตลอด จนเธอรู้สึกอึดอัด ท่ามกลางสายตาของกลุ่มเพื่อนที่มองม

คอนโด เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนที่ลุคหายออกไปจากชีวิตของพิชชา ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความรู้สึกเย็นชาเวลาเดินผ่าน ลุคทำราวกับว่าไม่เคยรู้จักเธอเลยแม้แต่น้อย ร่างเล็กถอนหายใจออกมาหนักๆอยู่ริมระเบียง สายตาคู่สวยเหม่อมองไปยังท้องฟ้ากำลังมืดลง ระหว่างปิดเทอมหน้าร้อน พิชชากำลังคิดว่าอาจจะบินไปหาครอบครัวเพื่อพักผ่อน เพราะกว่าจะเปิดเทอมก็ปาเป็นเดือน ไม่อยากให้ตัวเองคิดฟุ้งซ่านมากเกินไป ขณะสมองคิดวกวนอยู่กับเรื่องเดิมๆ ทว่า โทรศัพท์อยู่ในมือก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย เธอจึงได้สติและรีบก้มลงมอง มือเรียวแตะเข้าไปในช่องแชตของเพื่อนสนิท เมื่อเห็นข้อความแปลกๆ พิชชาจึงรีบกดเข้าไปอ่าน แชต : โบว์ โบว์ : กำลังให้คนไปรับ เตรียมตัวนะ พิชชา : หมายความว่ายังไง? โบว์ : ที่เราเคยวางแผนกันเอาไว้ จำได้ไหม ใบหน้าสวยร้อนผ่าว ความวูบวาบแผ่ซ่านจนรู้สึกขนลุก เธอมัวแต่คิดถึงเรื่องอื่นจนลืมเรื่องสำคัญอย่างการง้อเขาไปเลย เพราะตลอดเวลาที่ห่างกัน ลุคดูเฉยชาขึ้นมาก มากจนพิชชาคิดว่าเขาอาจจะไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้วก็ได้ หลังจากตอบกลับเพื่อนสนิท ร่างเล็กก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัว หัวใจของเธอ

“ทะ ทำอะไร อื้อ~” “อื้ม อยู่นิ่งๆ” แอลกอฮอล์ในกายของเขากำลังเดือดพล่าน ยิ่งได้กลิ่นหอมๆออกมาจากตัวของเธอ ลุคก็ยิ่งควบคุมตัวเองไม่อยู่ หัวใจพิชชาเต้นแรงแทบหลุดออกมาข้างนอก ภายนอกเอาแต่ปฏิเสธเขา แต่ร่างกายกลับไม่รักดี เพราะร่างเล็กกำลังเคลิ้บกับสัมผัสที่เขากำลังมอบให้ “พี่ลุค อื้อ~ ชายัง” ไม่ทันได้พูดจบ เขาก็เลื่อนมาประกบจูบอย่างรวดร็ว จนเสียงกลืนหายลงไปในลำคอ มีเพียงเสียงครางอื้อในลำคอดังขึ้นเป็นระยะ มือแกร่งเลื่อนขึ้นมาตามขาอ่อนลูบไล้ไปมาอย่างเบามือ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาหาอกอวบแล้วปลดถอนมันออกไป โดยที่คนร่างเล็กไม่รู้ตัว เพราะมัวแต่รับจูบที่เขามอบให้ ไม่นาน ลุคก็ผละออก ดวงตากลมมองสำรวจทุกซอกทุกมุมของร่างเล็ก พิชชาหน้าแดงก่ำพูดอะไรไม่ออก เพราะไม่ออกก็รู้ว่าหลังจากนี้เขาจะทำอะไร เธอจึงเลือกปิดเปลือกตาลงช้าๆ “สวยจังครับ..” “….” พูดจบ ลุคก็จูบบนกลีบปาก เธอยอมเผยอริมฝีปากอิ่มออก ก่อนเขาจะแทรกปลายลิ้มอุ่นๆเข้ามาจุมพิตอย่างหนักๆ ความกลัวตอนแรกเริ่มเปลี่ยนเป็นความสั่นซ่านเข้ามาแทน “อื้ม ยะ อย่า~” “อื้ม” พิชชาดึงมือของลุคเอาไว้ ขณะหยอกเย้าอยู่กับปลายยอดสีหวาน มันเป็นความ