All Chapters of ภรรยาในอุดมคติ: Chapter 1 - Chapter 10

เรียวขาสวยก้าวมั่นคงไปยังประตูห้องนอน มีป้ายสีฟ้าห้อยไว้ตรงกลาง ‘ภูมิ&ภีม’ ยามนี้เจ้าแฝดคงหลับปุ๋ยกันแล้ว แต่คนเป็นแม่อดไม่ได้ที่ต้องเข้ามาดูด้วยตาตัวเองภูมินทร์และภูเบศวร์อายุเจ็ดขวบแล้ว เจ้าลูกลิงทั้งสองเริ่มเรียกร้องขอแยกห้องนอน ขี้คร้านจะร้องไห้หากันเสียมากกว่าหากได้แยกห้องจริงๆ เธอหมุนลูกบิดอย่างเบามือ ดวงตาอ่อนโยนทอดมองไปยังเตียงนอนสองชั้นที่ทำมาจากเนื้อไม้อย่างดี ส่ายศีรษะน้อยๆ เมื่อเห็นแฝดคนน้องหลับคาหนังสือการ์ตูนเธอเขย่งปลายเท้าเอื้อมมือหยิบหนังสือออกจากใบหน้าลูกชายคิดว่าตนทำเบาที่สุดแล้วเชียว ทว่าภูเบศวร์ดันกะพริบตาขึ้นมามองหน้ากัน“แม่...วันนี้น้องกัดนิ้วภีม” ดารินยิ้มเอ็นดู เห็นหน้าแม่ไม่ได้เป็นอันต้องมีเรื่องฟ้องทุกครั้งไปสินะ“เจ็บมั้ยคะ เดี๋ยวแม่จะบอกน้องให้นะว่า ทำแบบนี้ไม่ดี นอนเถอะคนเก่ง แม่ไม่กวนแล้ว”ภูเบศวร์พยักหน้าขึ้นลงดวงตาเรียวรีค่อยๆ ปรือลง ง่วงก็ง่วง อยากฟ้องก็อยากฟ้อง ไม่นานนักก็กลับเข้านิทราตามเดิม เธอยิ้มให้ลูกชายจากนั้นยอบตัวนั่งลงข้างขอบเตียงสำรวจใบหน้าแฝดคนพี่เพราะลูกชายคนโตนอนเตียงชั้นล่างจึงสังเกตกันได้ถนัดตา ภูมินทร์เหมือนตัวจะยืดขึ้นด้วยปลายเท้

ร่างเล็กของเด็กชายวัยย่างสี่ขวบเดินออกมาจากห้องนอนในกลางดึกสงัด เพราะหลับตั้งแต่ช่วงหัวค่ำจึงไหวตัวตื่นเร็วกว่าปกติการันต์หนีบตุ๊กตาพี่หมีสีน้ำตาลไว้ข้างลำตัวก่อนจะเขย่งปลายเท้าเอื้อมสุดแขนจับลูกบิดประตูปิดลงไว้ตามเดิม ทุกครั้งที่ตื่นมากลางดึกการันต์มักจะไปหาแม่ คืนนี้ก็เช่นกันปลายเท้าเล็กหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างของมารดาปรากฏตัวอยู่หน้าห้องนอนก่อนแล้ว ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อแย้มยิ้มเมื่อรู้ว่าแม่เองก็ยังไม่นอนทว่าภาพในการมองเห็นของเด็กชายค่อนข้างแปลกประหลาด แม่ยืนหลับตานิ่งทั้งตัวสั่นเทิ้มคล้ายคนหวาดกลัวอะไรบางอย่าง อีกทั้งบรรยากาศในยามนี้ค่อนข้างเงียบสงัดจึงได้ยินเสียงโครมครามดังมาจากภายในห้องนอนใหญ่ได้อย่างชัดเจนเหตุการณ์นี้คุ้นนักคล้ายเคยได้เห็น เคยได้ยินมาก่อน...อ้อ! จำได้แล้ว พี่ๆ สาวใช้ในบ้านเองก็เคยทำเช่นนี้ ปิดประตูตีปีเตอร์ เจ้าแมลงตัวเล็กมีลำตัวสีน้ำตาลเข้มปรากฏตัวที่ไหนก็เรียกเสียงกรีดร้องจากผู้อื่นได้เสมอ ป้าแววเคยบอกว่ามันเป็นแมลงที่มีเชื้อโรคเยอะมากดังนั้นเด็กชายการันต์คิดว่าแม่เขาก็น่าจะกลัวมันเช่นเดียวกันถึงได้ออกมายืนหลบคนเดียวหน้าห้อง ส่วนพ่อคงไล่จับมันอยู่ข้างในสิ

ดารินทำตัวปกติคล้ายกับว่าค่ำคืนที่ผ่านมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอส่งลูกๆ ขึ้นรถตู้ตามเดิม ริมฝีปากสวยแต้มรอยยิ้มอ่อนโยนเสมอ และเมื่อยามไร้เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กๆ เช้านี้จึงถูกปกคลุมไว้ด้วยบรรยากาศอึมครึมทนายประจำตระกูลโชติพิสุทธิ์เมธาถูกเรียกมาให้จัดการเรื่องเอกสารการหย่าโดยที่ต้นตอของเรื่องอย่างเมฆินทร์ยังไม่ได้เตรียมรับมือ เขาเดินลงมาจากบันได ความอิดโรยฉายชัดบนใบหน้าคมเข้มซึ่งเป็นผลข้าง เคียงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ เรียวคิ้วพาดเฉียงยามเห็นใบหน้าเฉยชาของภรรยากับทนายหนุ่มนั่งรออยู่ก่อนแล้ว“สวัสดีครับคุณเมฆ” ทนายหนุ่มลุกขึ้นยืนทักทายตามมารยาท เมฆินทร์เพียงพยักหน้าให้เท่านั้น ก่อนทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามดาริน เขาจ้องตาเธออย่างไม่สบอารมณ์ก่อนเอ่ยถามเสียงห้าวห้วน “จะเอางี้ใช่มั้ย” “ฉันจะหย่า! ทรัพย์สินอะไรฉันไม่ต้องการ ขอแค่การันต์...ฉันจะเอาการันต์ไปอยู่ด้วย”จำได้เลือนรางว่า เมื่อคืนเรามีปากเสียงกัน และบทสรุปก่อนแยกย้าย ดารินขอหย่า “หย่ากับฉัน...ก็ไปได้แต่ตัวเท่านั้นละ แม้แต่ลูกของเราเธอก็ไม่มีสิทธิ์”ดารินกัดฟันกรอดจ้องสามีเขม็ง คำด่าทอมากมายผุดขึ้นเต็มสมอง แต่ไม่อาจเอื้อนเอ่

เมื่อเลือกไม่ได้ระหว่างซูชิกับปิ้งย่าง ดารินจึงตัดปัญหาด้วยร้านราเมน จบจากตรงนี้ก็จะไปต่อด้วยไอศกรีมของการันต์ เธอนั่งมองลูกๆ กินกันอย่างเอร็ดอร่อย โดยเฉพาะการันต์ หนนี้ไม่ต้องคอยบอกให้อ้าปากหรือคะยั้นคะยอ การันต์อ้าปากรอรับอย่างรู้งานราวกับนกน้อยรอแม่คาบเหยื่อมาป้อน ลองถ้าเป็นเมนูอะไรก็ตามที่ทำจากเส้น การันต์มักกินได้เยอะเสมอเสียงพูดคุยหยอกล้อของเด็กๆ ขับให้บรรยากาศภายในร้านราเมนครึกครื้นไม่น้อยเลย คนพ่อคีบเส้นป้อนลูกชายคนเล็ก ส่วนคนแม่ก็คอยเช็ดปากสลับกันไปมากับลูกชายฝาแฝดที่ดูทรงแล้วอ้อนแม่กันสุดๆ ภาพในการมองเห็นของเหล่าพนักงานรวมถึงลูกค้าในร้าน พวกเขาดูเป็นครอบครัวสมบูรณ์แบบ แม้ว่าความจริงนั้นอยู่ในสถานะรอเซ็นใบหย่าก็ตามดารินยิ้มบ้างหัวเราะบ้าง เธอดูเหมือนมีความสุข แต่ลึกๆ ข้างในกลับไม่ได้เป็นดังเช่นการกระทำที่แสดงออกมา เดิมทีตั้งใจบอกลูกเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่ที่ไม่สามารถอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวได้อีกต่อไป ทว่าแววตาใสซื่อเหล่านั้น ทำให้เธอต้องกลืนความตั้งใจเก็บไว้ตามเดิมแต่ถึงกระนั้นเรื่องหย่าก็ยังคงดำเนินต่อไป เธอไม่ล้มเลิก เพราะไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่เป็นมันแล้ว สะใภ้บ้

แม่ยายป่วยทั้งคนมีหรือเมฆินทร์จะนิ่งดูดาย เขาสั่งให้เลขาตรวจสอบจึงทราบมาว่า คุณหญิงกำไลป่วยด้วยอาการโรคมะเร็งเต้านม แต่เพราะได้รับการรักษาทันเวลาจึงสามารถผ่าตัดเนื้อร้ายได้สำเร็จ เมฆินทร์ยังรู้มาอีกว่าเสี้ยนหนามอย่างจิรันตน์ก็ประจำการอยู่ที่นั่นด้วยเดิมทีไม่ใช่คนเชื่อใจในตัวภรรยาอยู่แล้ว ยิ่งสถานการณ์คลุมเครือที่มีใบหย่าเป็นตัวกั้นกลาง ทำให้เมฆินทร์อดคิดไม่ได้ว่า ดารินกำลังวางลู่ทางเอาไว้ หลังจากเขายอมเซ็นใบหย่า เธอคงจะหวังพึ่งพามัน... จิรันตน์ ชายหนุ่มที่ไม่ต้องทำอะไรก็ชนะเขาเสมอ แม้กระทั่งเรื่องของหัวใจ... ชายหนุ่มทั้งสองมีสายเลือดจากบิดาคนเดียวกัน จึงไม่แปลกที่หน้าตาพวกเขาจะคล้ายคลึงกันมาก ต่างกันตรงที่จิรันตน์เป็นประเภทเด็กเนิร์ดของโรงเรียน ชอบทำกิจกรรม และมักถูกส่งไปแข่งขันตอบคำถามวิชาการสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียนเสมอ ต่างกับเมฆินทร์ที่เป็นเด็กหลังห้อง มักมีเรื่องชกต่อยกับเด็กในและนอกโรงเรียนเป็นประจำหากเมฆินทร์ไม่ใช่ลูกที่เกิดจากเมียหลวง ผู้ถือใบทะเบียนสมรสเหนือกว่าเมียคนอื่นๆ คาดว่าคงถูกบิดาเฉดหัวออกจากบ้านไปนานแล้ว เพราะลูกชายคนนี้มีแต่สร้างเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน ส่วนจ