All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นยอดภรรยาของพระเอกธงแดง: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 9 ลอบวางแผน (2) สามวันต่อมา ยามซื่อ [1] กลิ่นหอมของชาหลงจิ่งลอยกรุ่นอยู่ในห้องซอมซ่อ เฉาจวงยืนพับเสื้อผ้าอยู่มุมเรือนอย่างเงียบเชียบ สายตาของสาวใช้ทอดมองแผ่นหลังตั้งตรงของนายหญิงที่กำลังตวัดพู่กันลงบนสมุดบัญชีเฉาจวงไม่ใช่บ่าวไพร่ที่ซื้อมาจากตลาดค้าทาส แต่นางคือเด็กขอทานน้อยที่บิดาของเหวินซินหลิงเก็บมาชุบเลี้ยง จากนั้นก็สั่งสอนให้นางรู้วรยุทธ์แบบลับ ๆ โดยไม่แพร่งพรายให้ผู้ใดรู้ ทำเช่นนี้ก็เพราะต้องการให้สาวใช้คนสนิทสามารถปกป้องบุตรสาวของตนได้ในยามที่นางถึงคราวคับขันที่ผ่านมาเฉาจวงแสร้งทำตัวเป็นสาวใช้ผู้อ่อนแอ เพื่อไม่ให้คนในจวนสกุลหลี่แห่งนี้คับข้องสงสัยและตั้งคำถามต่อฝีมือการต่อสู้ของนาง แต่กระนั้นนางก็แอบปกป้องเจ้านายของตนแบบลับ ๆ ในแบบฉบับของนางเองเฉาจวงเติบโตมากับเหวินซินหลิงตั้งแต่ยังเป็นเด็กหญิงตัวน้อย สายตาของนางลึกล้ำเกินกว่าบ่าวรับใช้ทั่วไป ภายในใจกระจ่างแจ้งยิ่งกว่าผู้ใดว่าสตรีเบื้องหน้านี้...ไม่ใช่เหวินซินหลิงคนเดิมที

บทที่ 10 เผชิญหน้า (2) หลี่หรงหรงกระโดดลงจากม้านั่งหิน ปรบมือแปะ ๆ ร้องเชียร์ในใจอย่างบ้าคลั่ง [ยอดเยี่ยม! เหวี่ยงได้องศาสวยงามมากท่านแม่! ขาดแค่อีกนิดเดียวกระดูกไหปลาร้าก็ร้าวแล้ว!] เหวินซินหลิงยืนตระหง่านอยู่กลางลาน นางยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกจากฝ่ามืออย่างเชื่องช้า ถอนหายใจแผ่วเบา สายตากดมองสองแฝดที่กำลังนอนร้องครวญครางอยู่บนพื้นด้วยแววตาสมเพช"พวกเจ้าจำเอาไว้" น้ำเสียงของเหวินซินหลิงราบเรียบ แต่กลับดังก้องกังวาน และกรีดลึกเข้าไปในโสตประสาทของผู้ฟังทุกคน"หากพวกเจ้า หรือสุนัขรับใช้ของพวกเจ้า เสนอหน้ามาเหยียบเรือนของข้าเพื่อหาเรื่องอีก รอบหน้าข้าจะไม่แค่กระชากผม" นางปรายตามองเส้นผมที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นดิน "แต่ข้าจะจับพวกเจ้าโกนหัว แล้วส่งไปบวชชีล้างบาปที่วัดบนเขาตลอดชีวิต!"หลี่เจียวเหอและหลี่เจียงอวี้สะดุ้งเฮือก กอดกันกลมอยู่บนพื้นดิน ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาปีศาจร้ายในคราบฮูหยินเอกผู้นี้ เหวินซินหลิงหมุนตัวหันหลังกลับอย่างไม่ไยดี"เฉาจวง หรงหรง เข้าเรือน อากาศข้างนอกเป็นพิษ เหม็

บทที่ 11 รู้ทัน (1)แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มคล้อยต่ำ ลมหนาวพัดโชยมาปะทะผิวหน้า หลี่เฉียนเจ๋อนั่งลงบนม้านั่งหินอ่อน ปรายตามองสตรีที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาลอบประเมิน"มีธุระอันใดถึงถ่อมาถึงนี่" เขาเปิดประเด็น น้ำเสียงไร้ความปรานี "ได้ยินคนของข้าวิ่งโร่มาบอกว่า เมื่อเช้านี้เสี่ยวเหอกับเสี่ยวอวี้พาคนไปรังแกพวกเจ้าถึงเรือนหลัง แต่ก็ถูกเจ้าไล่ตะเพิดกลับไปหมด เจ้ามาหาข้าเพราะเรื่องนี้งั้นหรือ?"หากเป็นเมื่อก่อนหลี่เฉียนเจ๋อคงสั่งคนไปลากตัวเหวินซินหลิงมาโบยโดยไม่ต้องสงสัย หลี่เจียวเหอกับหลี่เจียงอวี้เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเขา เหวินซินหลิงที่เป็นแค่สะใภ้แต่งเข้า กล้าดีอย่างไรมาทำตัวกำเริบเสิบสาน ลงมือกับคนตระกูลหลี่ กระทั่งพวกนางสองพี่น้องได้รับบาดเจ็บหากแต่หลี่เฉียนเจ๋อในทุกวันนี้กลับไม่คิดเช่นนั้น เหวินซินหลิงทำผิดธรรมเนียมก็จริง ทว่าหลี่เจียวเหอกับหลี่เจียงอวี้เป็นฝ่ายบุกไปรังแกนางกับลูกก่อน อีกทั้งยังพาสาวใช้ไปด้วยนับสิบคน ก็เห็นอยู่ว่าพวกนางจงใจใช้อำนาจในมือตนกดขี่รังแกพี่สะใภ้ จงใจสร้างความปั่นป่วน ทำให้พี่ใหญ่อย่างเขาต้องปวดห

บทที่ 11 รู้ทัน (3) "ท่านพ่อ!" หลี่หรงหรงแสร้งทำตาโตเปล่งประกาย รีบวางตะเกียบแล้วทำท่าจะกระโดดลงจากตั่ง[มาทำไมตอนคนกำลังจะกินข้าว! หิวจะตายอยู่แล้ว หรือว่าจมูกไวได้กลิ่นของกินถึงได้ตามมาแย่ง! เป็นสุนัขหรืออย่างไร] ความคิดในหัวของหลี่หรงหรงแทบทำหลี่เฉียนเจ๋อหลุดขำพรืดออกมา นางหาว่าบิดาผู้นี้เป็นสุนัขงั้นหรือ ช่างเป็นบุตรีที่อกตัญญูยิ่งนักเหวินซินหลิงลุกขึ้นยืนช้า ๆ ย่อตัวทำความเคารพอย่างถูกธรรมเนียม "ท่านกั๋วกง...ไม่ทราบว่าท่านจะมา ซินหลิงจึงไม่ได้เตรียมสำรับเผื่อ""ข้ากินมาจากค่ายทหารแล้ว" หลี่เฉียนเจ๋อเอ่ยเสียงเรียบ เดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยเชื้อเชิญ"พวกเจ้ากินเถิด ข้าแค่แวะมาดูว่าเสบียงที่ส่งมา ขาดตกบกพร่องสิ่งใดหรือไม่"[มาสืบความเคลื่อนไหวสินะ ในเมื่ออยากดู ก็เชิญนั่งดูคนกินข้าวไปก็แล้วกัน] เหวินซินหลิงคิดอย่างเยือกเย็น นางทรุดตัวลงนั่ง หยิบช้อนกระเบื้องขึ้นมาตักน้ำแกงไก่ตุ๋นโสมเตรียมจะป้อนให้บุตรสาวแต่เสี้ยววินาทีที่ไอร้อนขอ

บทที่ 12 รู้อยู่แก่ใจ (1)เหวินซินหลิงเดินออกมายืนตรงระเบียงเรือน โดยมีหลี่เฉียนเจ๋อยืนเอามือไพล่หลังคุมเชิงอยู่ด้านหลัง นางกวาดสายตามองพ่อครัวใหญ่ "ใครเป็นคนต้มน้ำแกงโสมชามนี้"พ่อครัวใหญ่โขกศีรษะลงกับพื้นจนเลือดซิบ "ฮะ...ฮูหยิน บ่าวเป็นคนเตรียมวัตถุดิบเองขอรับ แต่...แต่ระหว่างที่เคี่ยวน้ำแกง อนุสามได้เข้ามาในครัว บอกว่าจะมาต้มยาบำรุงให้ฮูหยินผู้เฒ่า บ่าวจึงหลีกทางให้เตานั้นไปขอรับ!"สายตาทุกคู่ตวัดไปมองฟางหว่านเอ๋อร์ทันที อนุภรรยาสายธรรมะเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า ใบหน้าจืดชืดฉายแววตื่นตระหนกอย่างสมจริง "อนุสามเพียงแค่ไปเคี่ยวยาให้ฮูหยินผู้เฒ่าจริง ๆ เจ้าค่ะ ไม่ได้แตะต้องน้ำแกงของฮูหยินเอกเลยแม้แต่น้อย ฟ้าดินเป็นพยานได้!"[นังนี่มันรู้ได้ยังไง! ว่าน้ำแกงมีปัญหา พิษของข้าไร้กลิ่นไร้สี หมอหลวงยังตรวจไม่พบด้วยซ้ำ! ข้าต้องนิ่งเข้าไว้ ไม่มีหลักฐานชิ้นใดมัดตัวข้าได้แน่] เหวินซินหลิงได้ยินเสียงความคิดของฟางหว่านเอ๋อร์ชัดเจน มุมปากของแพทย์ทหารกระตุกยิ้มหยัน[ไร้กลิ่นไร้สี? นั่นมันความ