All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นยอดภรรยาของพระเอกธงแดง: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 16 ไฉนมิได้รับคำชม (2) เหตุการณ์ทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนสงบอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ เสิ่นเซียงเวิ่น กุนซือแห่งกองทัพธงแดงในอาภรณ์ผ้าฝ้ายสีคราม มือขวาขยับพัดขนจิ้งจอกโบกสะบัดเชื่องช้า แววตาของนักปราชญ์ฉายแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด[กั๋วกงอดทนแสร้งเป็นผู้ถูกปิดหูปิดตามาเนิ่นนาน เพื่อรอคอยจังหวะกวาดล้างสวะพวกนี้ให้ถอนรากถอนโคน ช่างเป็นกลยุทธ์ที่ลึกล้ำยิ่งนัก บัดนี้จวนกั๋วกงสะอาดสะอ้าน ปราศจากหนอนบ่อนไส้เสียที]ในจังหวะนั้นเอง เหวินซินหลิงในอาภรณ์กระโปรงสีส้มอ่อนเรียบง่าย จูงมือหลี่หรงหรงก้าวเดินออกมาจากแนวระเบียงทางเดิน นางไม่ต้องออกแรง ไม่ต้องวางแผนซ้อนแผนซับซ้อนใด ๆ เพียงแค่ยืนมองการนองเลือดและน้ำตาที่สามีเป็นผู้ลงมือจัดการ สายตาของเสิ่นเซียงเวิ่นตวัดไปมองฮูหยินเอก รอยยิ้มชื่นชมบนใบหน้าของกุนซือหนุ่มมลายหายไปจนสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและดูแคลนอย่างที่สุด[ช่างเป็นสตรีที่อ่อนแอและไร้ประโยชน์เสียนี่กระไร ยืนมองดูครอบครัวสามีแตกหักโดยไม่คิดจะทำสิ่งใด] เสิ่นเซียงเวิ่นสบถในใจ พัดขนจิ้งจอ

บทที่ 17 ไปเสียได้ก็ดี (2) ย่างเข้าต้นยามโฉ่ว [1] ความมืดมิดและอากาศที่หนาวเย็นจัดทำให้ทหารยามของกองทัพธงแดงที่ซุ่มอยู่ตามแนวกำแพงเริ่มมีอาการเหนื่อยล้า ทันใดนั้น ประตูหลังฝั่งทิศตะวันออกถูกเปิดออกอย่างแรง รถม้าคันโตประทับตราจวนเจิ้นกั๋วกงพุ่งทะยานออกไปสู่ความมืดด้วยความเร็วสูง"นั่นรถม้าของจวนเจิ้นกั๋วกง! มีคนบังคับขโมยรถม้าหนีไปทางทิศตะวันออก! รีบตามไป!"เสียงตะโกนสั่งการดังลั่น ทหารม้านับสิบนายควบม้าไล่กวดรถม้าคันนั้นไปอย่างบ้าคลั่ง ทิ้งช่องโหว่ขนาดใหญ่ไว้ที่ประตูฝั่งทิศตะวันตกชั่วขณะหนึ่งในจังหวะที่ความสนใจทั้งหมดถูกดึงไปทางตะวันออก เงามืดสามสายลอบเร้นกายออกจากช่องหมาลอดที่ถูกพุ่มไม้บดบังอย่างมิดชิด เหวินซินหลิง หลี่หรงหรง และเฉาจวง สวมอาภรณ์ผ้าป่านสีมอซอ ใบหน้าพอกด้วยโคลนและผงถ่านจนดูเหมือนขอทานเร่ร่อนที่จุดนัดพบใต้เงาไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากจวนเจิ้นกั๋วกงนัก ขบวนสินค้าของเลี้ยอิ้งจอดรออยู่เงียบ ๆ กลิ่นสมุนไพรและใบชาฉุนจัดถูกใช้เพื่อกลบกลิ่

บทที่ 18 เปิดกิจการบังหน้า (2) “ฮือออ ก้นข้าจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ อยู่แล้วเจ้าค่ะ” เสียงบ่นงึมงำดังมาจากกองผ้าห่มข้างกายหลี่หรงหรงโผล่หัวยุ่ง ๆ ออกมา ก้อนแป้งน้อยในอาภรณ์ผ้าป่านสีมอซอขยี้ตาแรง ๆ ก่อนจะมองออกไปนอกเกวียน นัยน์ตากลมโตเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นความโอ่อ่าของบ้านใหม่[โอ้โหหห! นี่หรือบ้านนอกที่แม่บอก? กำแพงสูงปรี๊ดขนาดนี้ ขโมยที่ไหนจะปีนเข้าไหว แถมที่ดินยังกว้างขวางปานสนามฟุตบอล! สวรรค์… ข้าหลุดพ้นจากรูหนูท้ายจวนนั่นแล้วจริง ๆ ใช่หรือไม่!] เหวินซินหลิงอุ้มก้อนแป้งน้อยลงจากเกวียนทันทีที่เกวียนหยุดนิ่งหน้าประตูจวน เลี้ยอิ้งที่ควบม้านำหน้ามาตลอดทาง รีบกระโดดลงมาประสานมือคารวะอย่างเข้มแข็ง แววตาของอดีตทหารผ่านศึกเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ“ทุกอย่างเตรียมการไว้พร้อมแล้วขอรับนายหญิง ตลอดเวลาที่ข้าน้อยล่วงหน้ามาตามคำสั่งของท่าน ข้าได้รวบรวมคนเก่าแก่ของตระกูลเหวินและซ่อมแซมเรือนพักไว้รอรับรอง รวมถึงร้านค้าในตลาดกลางเมือง ข้าน้อยก็ได้เจรจาเซ้งต่อมาในนามของโรงน้ำชาบังหน้าเรียบร้อยแล้วข

บทที่ 19 แผนการใหญ่ (2) เวลาผันผ่านไป เดือนแล้วเดือนเล่าเสียงฝีเท้าหนักแน่นและพร้อมเพรียงดังกึกก้องไปทั่วลานดินกว้างขวางของจวนตระกูลเหวิน หยาดเหงื่อของเด็กหนุ่มและเด็กสาววัยแรกรุ่นหยดกระทบพื้นดิน ภายใต้แสงแดดแผดเผาของยามอู่ [1] ไม่มีผู้ใดกล้าปริปากบ่นหรือหยุดพักเหวินซินหลิงในอาภรณ์รัดกุมสีดำสนิท ผมยาวถูกรวบตึงเกล้าสูงเฉกเช่นบุรุษหนุ่ม นางยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนแท่นหิน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเด็กกำพร้าและบ่าวไพร่กว่าร้อยชีวิตที่กำลังฝึกฝนร่างกายอย่างหนักหน่วง แขนและขาของพวกเขามีถุงทรายถ่วงน้ำหนักมัดติดไว้ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยระเบียบวินัยที่เข้มงวด[การฝึกฝนร่างกายคือรากฐานของการเอาชีวิตรอด กองกำลังที่ขาดระเบียบวินัยก็เป็นเพียงฝูงมดที่รอวันถูกบดขยี้] อดีตแพทย์ทหารหญิงประเมินผลลัพธ์อย่างเยือกเย็นเด็กเหล่านี้เคยเป็นขอทานอดอยากที่เลี้ยอิ้งรวบรวมมา พวกเขาเคยไร้ค่าในสายตาสังคม แต่เมื่อเหวินซินหลิงมอบอาหาร หยูกยา และที่พัก

บทที่ 20 แอบแฝง (2) วสันตฤดูผันผ่าน เหมันต์หมุนเวียนเวลาหนึ่งปีเต็มร่วงหล่นไปประดุจใบไม้ผลัดใบณ เมืองชายแดนใต้ที่เคยเงียบเหงา ความคึกคักและมั่งคั่งได้เข้ามาเยือนจนผิดหูผิดตา ธงสัญลักษณ์ ‘หอการค้าถงซิน’ โบกสะบัดอยู่เหนือขบวนเกวียนสินค้านับร้อยที่สัญจรเข้าออกประตูเมืองทุกวัน กิจการโรงหมอเทียนอีขยายสาขาครอบคลุมไปถึงหัวเมืองใกล้เคียง ผู้คนต่างแซ่ซ้องสรรเสริญนายหญิงแห่งถงซิน ผู้เป็นดั่งเทพธิดาประทานชีวิตและปากท้องให้แก่ชาวเมืองภายในลานกว้างของจวนตระกูลเหวิน เหวินซินหลิงในอาภรณ์ผ้าไหมสีส้มแสดปักลายเรียบง่าย ยืนเอามือไพล่หลังตรวจดูสมุดบัญชีที่เลี้ยอิ้งนำมารายงาน ท่วงท่าของนางสง่างาม เด็ดขาด และเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาตามธรรมชาติ ร่างกายที่เคยซูบผอมอ่อนแอในอดีตได้รับการฟื้นฟู จนสมบูรณ์เต็มที่ ผิวพรรณเปล่งปลั่ง นัยน์ตาคมกริบดุจนางพญาอินทรีที่พร้อมสยายปีกครอบครองน่านฟ้า“เสบียงข้าวสารสายใหม่ส่งไปถึงค่ายทหารฝั่งตะวันออกแล้วขอรับนายหญิง กำไรสุทธิเดือนนี้เพิ่มขึ้นอีกสองในสิบส่