All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นยอดภรรยาของพระเอกธงแดง: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 12 รู้อยู่แก่ใจ (2) "นำตัวหญิงทรยศผู้นี้ไปขังไว้ที่คุกใต้ดินของจวน!" หลี่เฉียนเจ๋อตวาดก้อง "รอให้ข้าไต่สวนและรวบรวมพยานหลักฐานให้ครบถ้วน แล้วข้าจะไปสะสางกับเรือนใหญ่ด้วยตัวข้าเอง พวกเจ้าไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า!"องครักษ์เงาลากตัวฟางหว่านเอ๋อร์ที่กรีดร้องโหยหวนออกไปอย่างรวดเร็ว บ่าวไพร่และอนุภรรยาที่เหลือต่างแตกฮือกลับเรือนตนเองประดุจผึ้งแตกรัง ไม่มีใครกล้าอยู่เป็นเป้ารองรับโทสะของแม่ทัพนิสัยธงแดงเลยแม้แต่คนเดียวเมื่อลานกว้างกลับมาสู่ความสงบ หลี่เฉียนเจ๋อหันกลับมามองสตรีอาภรณ์สีฝุ่นที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังเขา[จัดการปัญหารวดเร็วเด็ดขาด ไม่มีอารมณ์มาเจือปน...สมกับเป็นวิญญาณใหม่มาสิงสู่ นางนิยามตัวเองเป็นแพทย์ทหารสินะ แต่กลยุทธ์ตีหญ้าให้งูตื่น [1] ของนางรอบนี้ ถือว่าช่วยเปิดทางให้ข้าจัดการเรือนหลังได้ง่ายขึ้นมาก] แม่ทัพหนุ่มคิดในใจ ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูอ่อนลงเล็กน้อย"อย่ามัวยืนตากอากาศเย็นอยู่ตรงนี้เลย เข้าไปข้างในเถิด" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสี

บทที่ 13 เหยื่อล่อ (1)สองวันต่อมา ต้นยามจื่อ [1] ความมืดมิดครอบคลุมทั่วเมืองหลวงณ เรือนพักของเมิ่งหรูหยินผู้เป็นอนุภรรยาคนที่สองของจวนสกุลหลี่สตรีในอาภรณ์กระโปรงสีแดงเพลิงยืนมองดวงจันทร์ผ่านช่องหน้าต่าง ใบหน้างดงามเย้ายวนบัดนี้เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต[นังเฒ่าซุยซิงหรานช่างโง่งม เผยไต๋จนหมดเปลือกด้วยการส่งคนไปฆ่าปิดปากนังฟางหว่านเอ๋อร์ ส่วนท่านกั๋วกงก็ทำเป็นหลับตาข้างหนึ่ง ไม่คิดเอาจริงเอาจังกับเรื่องภายในจวน...] เมิ่งหรูหยินครุ่นคิดในใจอย่างร้ายกาจ[นี่คือโอกาสทอง! โอกาสที่ข้าจะกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก ในเมื่อค้นหาตราพยัคฆ์ไม่เจอสักที ภารกิจของข้าจะถือว่าล้มเหลว คนที่ทำงานไม่สำเร็จ ฝ่าบาทย่อมประทานโทษตาย ข้ายังสาว ข้ายังสวย แต่งเขาจวนกั๋วกงมาหลายปี แต่พรหมจรรย์ยังอยู่ครบ รูสวาทยังไม่ถูกใช้งานเลยแม้แต่น้อย ตายไปก็คงเสียดายแย่ ข้ายังไม่อยากตาย เช่นนั้นข้าต้องชิงฆ่าพวกมันให้หมดเสียก่อน เมื่อเมืองหลวงไร้เงาของเจิ้

บทที่ 14 กั๋วกงเปลี่ยนไป (1)กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นควันจากคบเพลิงที่ลุกโชนสว่างไสวไปทั่วลานหินชนวน ซากศพของมือสังหารอาภรณ์ดำนอนเกลื่อนกลาดไร้ลมหายใจ เหล่าทหารองครักษ์ประจำกองทัพธงแดงกำลังเร่งลำเลียงร่างไร้วิญญาณเหล่านั้นออกไปอย่างรวดเร็วและเป็นระเบียบเมิ่งหรูหยินยืนปะปนอยู่กับกลุ่มสตรีเรือนหลังที่ถูกคุ้มกันตัวมายังจุดปลอดภัย ใบหน้างดงามของนางขาวซีดไร้เลือดฝาด ริมฝีปากที่เคยเคลือบชาดสีสดสั่นระริก สองมือขยำผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมจนยับยู่ยี่สตรีผู้นี้กำลังพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะควบคุมลมหายใจไม่ให้สะดุด นางคือนางนกต่อที่ฮ่องเต้ส่งมา แต่ความล้มเหลวในค่ำคืนนี้หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่นางจะคาดคิด[บัดซบ! ยอดฝีมือระดับพระกาฬล้วนถูกปลิดชีพจนสิ้น ซ้ำยังมีเดนมนุษย์ผู้หนึ่งถูกจับเป็นไปได้ หากมันทนการทรมานในคุกมิไหว จนคายความลับออกมา มีหรือข้าจะมิถูกสับร่างเป็นหมื่นชิ้น! หลี่เฉียนเจ๋อวางกำลังซุ่มโจมตีพวกเราไว้ตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดสายข่าวของข้าหูตามืดบอดจนมิระแคะระคายเลยสักนิด!] ภายในใจของนางรุ่มร้

บทที่ 14 กั๋วกงเปลี่ยนไป (3) "เข้าไปพักผ่อนเสีย คืนนี้คงไม่มีหนูตัวใดกล้าเข้ามากวนใจพวกเจ้าอีก" เขาหมุนตัวกลับมาหาพวกนาง น้ำเสียงยังคงราบเรียบและเย็นชา "ส่วนสาวใช้ของเจ้า ให้คนไปเบิกยาสมานแผลที่คลังยาประจำตระกูล พรุ่งนี้ข้าจะให้คนมาซ่อมประตู"เหวินซินหลิงก้มหน้าลงเล็กน้อย ซ่อนเร้นความหงุดหงิดไว้มิดชิด "ขอบคุณท่านกั๋วกงที่เมตตาเจ้าค่ะ"หลี่เฉียนเจ๋อไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ เขาสะบัดผ้าคลุมสีโลหิตแล้วก้าวเดินจากไป ร่างสูงใหญ่กลืนหายไปในความมืดมิดของยามราตรี ทิ้งไว้เพียงคำถามมากมายที่วนเวียนอยู่ในหัวของสองแม่ลูกที่มาจากต่างโลกเมื่อเข้ามาถึงด้านในห้องนอน เฉาจวงที่ได้รับการทำแผลเบื้องต้นแล้ว ขอตัวไปพักผ่อนที่ห้องเล็กด้านนอก ทิ้งให้เหวินซินหลิงและหลี่หรงหรงนั่งอยู่บนเตียงนอนตามประสาแม่ลูกเด็กน้อยวัยสี่ขวบทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนผ้าห่ม ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ท่านแม่...สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเราถึงไม่ได้ยินเสียงตานั่นคนเดียวล่ะเจ้าคะ? ข้าพยายามฟังจนหูแทบกระดิกแล้วนะ!"เหวินซินหลิงปลดเสื้อคลุมเปื้อนฝุ่นออก แขวนไว้ที่ฉากกั้นไม้ นางเดิน

บทที่ 15 หวาดหวั่น (2) อีกด้านหนึ่งของจวนเจิ้นกั๋วกง ณ เรือนพักของจ้าวฮุ่ยอิงอนุภรรยาหมายเลขหนึ่งกำลังเร่งเก็บข้าวของเครื่องใช้มีค่าและตั๋วเงินใส่หีบไม้ขนาดย่อม มือของนางสั่นเทาจนหยิบจับสิ่งใดก็ร่วงหล่น ใบหน้างดงามขาวซีดไร้สีเลือด ซุนฮวาแท้จริงแล้ว นางคือสาวใช้คนสนิทของจ้าวฮุ่ยอิง นางแทรกซึมเข้าไปอยู่ในเรือนใหญ่ของฮูหยินผู้เฒ่าก็เพื่อเป็นสายให้อนุจ้าวจวนเจิ้นกั๋วกงก็เหมือนถ้ำเสือบึงมังกร [1] ไม่ใช่สถานที่สุขสงบอันใด ต่อให้จ้าวฮุ่ยอิงเป็นคนโปรดของฮูหยินผู้เฒ่า นางก็ย่อมต้องระแวดระวังตัว และต้องหาทางหนีทีไล่เตรียมไว้ให้ตัวเองเสมอซุนฮวามีฉากบังหน้าเป็นคนของฮูหยินผู้เฒ่า ทว่าแท้จริงแล้ว นางถูกอนุจ้าวซื้อตัวไว้นานแล้ว หากจะบอกว่าผู้ใดคือนกต่อสองหัว ซุนฮวาผู้นี้ก็นับว่าคู่ควรกับคำตราหน้าเหล่านั้น"นายหญิง ท่านใจเย็น ๆ ก่อนเจ้าค่ะ ท่านกั๋วกงยังไม่ได้สั่งจับกุมใครเลยนะเจ้าคะ" ซุนฮวาเอ่ยกับจ้าวฮุ่ยอิง"ใจเย็นบ้าบออันใดกัน! เจ้าไม่เห็นกอ