Semua Bab เจ้าหนี้เถื่อน: Bab 251 - Bab 260

พะแพงจึงเริ่มเล่าเรื่องอาการของรักนรินทร์เมื่อหลายปีก่อนให้แพรไหมฟัง แพรไหมได้ฟังจนจบแล้วยังทำท่าเอ่ออ่าตาค้างพูดสิ่งใดไม่ออก หลายนาทีกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ “คุณไม่ได้หลอกฉันใช่ไหมคะ” “หากเขาไม่เป็นโรคนี้ ผู้ชายที่ทั้งหล่อและรวยขนาดนั้นฉันคงไม่ปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ หรอกค่ะ” ดวงตาของแพรไหมฉายแววเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งวาบผ่านดวงตา พะแพงจึงย้ำอีกครั้ง “หากคุณแพรไม่เชื่อลองถามเขาไปตรง ๆ ก็ได้ค่ะ หรือไม่คุณแพรจะพาเขาไปตรวจร่างกายก่อนก็ได้นะคะ เพราะหมอยืนยันมาแล้วว่าโรคที่เขาเป็นไม่มีทางรักษาให้หายขาดได้” ของที่เธอไม่ได้ คนอื่นก็อย่าหวังว่าจะได้ ถึงแม้เธอจะไม่สามารถใช้ชีวิตร่วมกับเขาได้ แต่เธอก็ไม่อยากให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นเช่นกัน “แต่ถ้าหากคุณแพรไม่ต้องการเรื่องพวกนั้นจากเขาแล้ว การป่วยของเขาก็คงไม่สำคัญอะไร” “สำคัญสิคะ” ที่แพรไหมอยากแต่งงานกับเขาส่วนหนึ่งก็เพราะเขาสูงยาวเข่าดี และเธอก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่า รักนรินทร์จะมอบความสุขให้เธอเหมือนผู้ชายฝั่งตะวันตกที่เธอเคยผ่านมา แต่เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะเป็นโรคนี

ทางด้านกัลยากรเมื่อนอนยังไงก็นอนไม่หลับจึงหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา เธอไม่ได้เขียนมันมาหลายวันแล้ว อีกทั้งยังนึกเอะใจในคำพูดของรักนรินทร์เมื่อคืน เธอจึงหยิบมันขึ้นมาดู เธอพลิกกระดาษไปยังหน้าสุดท้ายที่เขียนค้างเอาไว้ ทันใดนั้นสายตาก็สะดุดเข้ากับตัวหนังสือที่ต่างจากลายมือของเธอ จู่ ๆ ใจดวงน้อยก็เต้นกระหน่ำราวกับรัวกลอง เมื่อเห็นประโยคนั้นในสมุดบันทึกของตน‘รักแก้มอ้วนเหมือนกันว่ะ (เมียพี่รัก) “นี่มัน…” เธอทั้งตื่นเต้นระคนดีใจ อีกทั้งยังรู้สึกโกรธเขาอยู่บ้าง ที่รักนรินทร์แอบมาอ่านบันทึกของเธอจนหมด “ฮือ แล้วฉันจะทำยังไงดี ป่านนี้เขาคงรู้หมดแล้วว่าฉันเขียนอะไรถึงเขาบ้าง” มิน่าเล่าเมื่อคืนเขาถึงได้พูดจาแปลก ๆ “คนบ้า มาแอบอ่านของเราทำไมเนี่ย” จากนั้นใบหน้าก็เผยรอยยิ้มเขินอายออกมา อีกทั้งยังนอนกลิ้งไปมาอยู่บนที่นอน “บ้า บ้า บ้า” ทั้งพูดทั้งทุบที่นอนครู่ต่อมาจึงหยุดและนิ่งคิด “แล้วเรื่องการหมั้นของเขาล่ะ” พอคิดขึ้นได้ว่าเขาคงหว่านเสน่ห์ไปทั่วจึงย่นหน้า เอ่ยออกด้วยความน้อยใจ “จะหมั้นอยู่แล้วยังมาให้ความหวังเราอีก” ถ้าถามว่าแล้วเธอหลงเสน่ห์เขาไหม เธอตอบได้เต็มคำว่า ‘หลงอย่าง

กัลยากรเดินออกมานั่งหลังโต๊ะทำงานของตนเองได้ไม่นาน พลอยไพลินก็เดินเข้ามาหา “นั่งยิ้มอะไรคนเดียวจ๊ะ” พลอยไพลินเห็นเพื่อนนั่งยิ้มตั้งแต่เดินมาแล้ว “เปล่า” “จริงอะ” “อื้ม” “แก้มโดนพี่รักบอกรักยัง” “บ้า พูดอะไรของพลอยเนี่ย” “แล้วทำไมต้องเขินด้วย แอบคบกันก็ไม่ยอมบอกเพื่อน พี่รักเองก็ร้ายไม่เบาเลยนะ แอบกินเพื่อนของน้องสาวทำเป็นเก็บปากเงียบเชียว” “ชูว พูดเบา ๆ หน่อย เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก แล้วที่เดินมาหาเราเนี่ยมีเรื่องอะไรรึเปล่า” “มีเรื่องจะถาม” “เรื่องอะไร” พลอยไพลินเดินเข้ามาใกล้แล้วโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้พลางกระซิบถาม “ไอ้นั่นพี่รักใช้งานได้แล้วจริง ๆ เหรอ” กัลยากรถึงกับตาโตเมื่อได้ยินเพื่อนถามเช่นนั้น “ทำไมพลอยไม่ไปถามพี่รักเองล่ะ” “ไม่เอา กลัวโดนพี่รักเตะ ตกลงใช้งานได้จริงไหม พ่อกับแม่เป็นห่วงพี่รักมาก ที่คุณแพรไม่ยอมหมั้นกับพี่รักก็เพราะเรื่องนี้” กัลยากรพยักหน้าอาย ๆ “อื้ม” “อื้มอะไร ใช้ได้ไม่ได้ก็ตอบมาให้ม

คนตัวใหญ่ใช้ไรหนวดกับริมฝีปากไซ้กลีบดอกไม้เนียนสวยด้วยความทะนุถนอม ต่อมาจึงใช้ลิ้นปาดเลียขึ้นลงตรงรอยแยกแรงขึ้น ปลายลิ้นร้อนเดาะตรงติ่งเสียวรัว ๆ “ซี้ดดดด อา” สองมือขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่น ปลายเท้าทั้งสองจิกลงบนที่นอนนุ่ม เขาส่งลิ้นอุ่น ๆ เข้าไปในกลีบดอกไม้เพื่อควานหาความหวาน ยิ่งได้ยินเสียงเธอร้องครวญครางปานจะขาดใจมากเท่าใด เรียวลิ้นอุ่นร้อนยิ่งสอดลึกเข้าไปมากเท่านั้น “อา พี่รักขา” “จ๋าแก้มอ้วน” “ลึกอีกหน่อยได้ไหมคะ อื๊อ” ร้องขอยังไม่ทันขาดคำเขาก็แหย่ลิ้นเข้าไปจนสุดโคนแล้วแทงเข้าออกลึกสุดจนเธอแทบทนไม่ไหว นิ้วหัวแม่มือยังบดคลึงติ่งเสียวให้เธอย้ำ ๆ ลิ้นก็เดาะภายในเป็นจังหวะรัวเร็ว “พี่รักแก้มจะเสร็จแล้วค่ะ” รักนรินทร์เดาะลิ้นเร็วและแรงขึ้นอีก ไม่นานกัลยากรก็ครางออกเสียงหลง “อ้า อ้า อ้า” ร่างของเธอเกร็งกระตุก ร่องรักยังตอดรัดลิ้นเขาเป็นจังหวะ “อื๊อ พี่รักเขาลิ้นออกได้แล้วค่ะ” รักนรินทร์ถอนลิ้นออก ก็สอดแก่นกายใหญ่โตเข้าแทนที่ทันที “อา แน่นดีจัง” กัลยากรขมิบรัดตัวตนเขาแน่นข

หลังจากสู่ขอเพียงหนึ่งเดือน รักนรินทร์กับกัลยากรก็จัดงานหมั้นกันอย่างเรียบง่าย เหตุผลก็เพราะกัลยากรไม่ชอบงานเลี้ยงใหญ่โต ซึ่งรักนรินทร์ก็เห็นด้วยกับเธอ ทว่ากลับมีข่าวลือว่าเขาป่วยเป็นโรคนกเขาไม่ขันออกมาอย่างหนาหู เช่นนั้นเขาจึงเร่งรัดให้ผู้ใหญ่จัดงานแต่งงานให้เขากับกัลยากรก่อนพี่ชาย เพื่อลบคำนินทาเหล่านั้น ซึ่งภาคินก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ซึ่งคนที่ปล่อยข่าวทำลายชื่อเสียงของรักนรินทร์จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพะแพง เหตุผลก็เพราะเธอริษยาที่เขาหมั้นหมายกับกัลยากรได้สำเร็จ พะแพงยิ้มหยันเมื่อเปิดดูข่าวสารบนโชเชียลแล้วมีแต่ข่าวของรักนรินทร์ แค่นี้เธอก็รู้สึกพอใจอย่างยิ่งแล้ว ถัดจากนั้นสามเดือน งานแต่งงานระหว่างรักนรินทร์กับกัลยากรก็ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายเช่นเดิม ถึงกระนั้นก็ยังมีคนกล้าถามศศิธรออกมาตรง ๆ “ฉันได้ยินข่าวว่าตารักป่วยเหรอคะ แล้วทำไมยังแต่งงานกับหนูแก้มอีกล่ะ อย่างนี้ไม่สงสารผู้หญิงบ้างเหรอ” “นั่นสิคะ มันไม่ยุติธรรมกับฝ่ายหญิงเลยนะ หรือว่าผู้หญิงเดือดร้อนเรื่องเงินก็เลยยอมตกลงแต่งงานด้วย” “ฉันว่าต้องใช่แน่ ๆ” ทุกป