Alle Kapitel von เจ้าหนี้เถื่อน: Kapitel 241 – Kapitel 250

กัลยากรเอื้อมมือไปปิดไฟหัวเตียง แต่นอนอย่างไรก็นอนไม่หลับ เธอนอนมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น คล้ายอยากจดจำภาพนี้ไปตลอด หลายนาทีจึงพูดออกเสียงเบา “ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วใช่ไหมคะที่เราจะได้นอนด้วยกัน” พูดจบก็โน้มใบหน้าเขาไปใกล้แล้วจุมพิตแก้มของเขาคราหนึ่ง รักนรินทร์กลับลืมตาขึ้นมา กัลยากรดวงตาเบิกกว้างขึ้น “นอนไม่หลับเหรอ” เขาเอ่ยถามเสียงทุ้ม เมื่อครู่เขาได้ยินทุกคำที่เธอพูด “กำลังจะหลับแล้วค่ะ” เขารู้ว่าเธอโกหก แต่ก็ไม่ได้คิดจะเปิดโปงความคิดของเธอ “กังวลเรื่องพี่กับคุณแพรเหรอ” “เปล่าค่ะ” “หรือว่าอยากให้พี่กระแทกอีก” “ไม่ค่ะ” “แล้วเป็นอะไรหืม” “แค่นอนเร็วเกินไปแก้มก็เลยไม่ชินค่ะ” “นอกจากจะหวงผัว ขี้อ่อย แล้วยังชอบโกหกอีก” “แก้มไม่ได้โกหกค่ะ และก็ไม่ได้เป็นอย่างที่พี่รักกล่าวหาด้วย” มุมปากเขาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม จากนั้นโน้มใบหน้าเธอเข้ามาหา แล้วประกบจูบลงไปหนัก ๆ ที่ริมฝีปาก “งั้นก็นอนเถอะเด็กดี ไม่มีอะไรให้คิดมากแล้ว” “ค่ะ” ยิ่งเขาพูดดีกับเธ

สองวันต่อมา ช่วงบ่ายรักนรินทร์ก็มาพบกับดิเรกและแพรไหมตามที่ได้นัดกันเอาไว้ กัลยากรนำดอกไม้ช่อใหญ่มามอบให้แพรไหม แล้วถอยออกไปยืนดูอยู่ห่าง ๆ แพรไหมรับไว้ แต่สายตาและท่าทางกลับแสดงออกว่าไม่ถูกชะตาเลขาสาวคนนี้อย่างชัดเจน แต่ดิเรกไม่ได้สนใจสิ่งนั้น เขาเป็นฝ่ายเปิดปากขึ้นก่อน “คุณอธิปกับคุณศิจะมาสู่ขอยัยแพรวันไหน” “ทำไมเหรอครับ” “อาอยากได้ยินคำยืนยันจากปากพ่อกับแม่ของรักก่อน เรื่องธุรกิจเราค่อยมาคุยกันวันหลังดีไหม” เพราะการหมั้นหมายยังไม่ได้ตกลงกันเป็นเรื่องเป็นราว เขาจึงรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจนัก รักนรินทร์ยืดตัวนั่งหลังตรง กล่าวออกเสียงเข้ม “จะไม่มีการหมั้นหมายเกิดขึ้นครับ” “ทำไมล่ะ” น้ำเสียงของดิเรกฟังดูตกใจอยู่ไม่น้อย “เพราะผมกับคุณแพรไม่ได้รักกันครับ” รักนรินทร์พูดออกไปโดยไม่ไว้หน้าแพรไหมสักนิด “คุณรักคะ!” แพรไหมตกตะลึงกับคำพูดของเขา “คุณรักพูดแบบนี้ไม่ได้นะคะ เรื่องทุกอย่างทั้งสองฝ่ายตกลงกันไว้หมดแล้ว คุณเองก็รู้” “แต่ผมไม่เคยตกลงด้วย” “แล้วสินค้าที่ยังอยู่ในสต็อกอีกหลายหมื่นชิ้นรั

“เราโทรตามพลอยมาดื่มด้วยกันดีไหมคะ” กัลยากรถามขึ้นมา “ไม่ดี” รักนรินทร์รีบตอบทันที “นั่นสิ ทำไมไม่ดีคะ นานทีพวกเราจะได้เจอกันสักที” อัยลดา “ไม่ต้องโทรตามมาหรอก กว่ายัยพลอยจะมาถึงพี่ก็พาแก้มกลับพอดี” เพราะไม่อยากให้น้องสาวมาเป็นก้างขวางคอจึงพูดออกไปเช่นนั้น ศิลาปรายตามองเพื่อนอย่างรู้ทัน “กลัวน้องสาวมาเป็นก้า…” “มึงเงียบไปเลย” เพื่อนยังพูดไม่ทันจบรักนรินทร์ก็แทรกขึ้นมาแล้ว ศิลาจึงทำลอยหน้าลอยตา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาทั้งสี่นั่งคุยกันอย่างครื้นเครง กัลยากรก็นั่งคุยกับเพื่อนอย่างออกรส เพราะทั้งคู่ไม่ได้เจอกันนานมาก รักนรินทร์สั่งเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์เพียงเล็กน้อยให้กับเลขา ส่วนอัยลดาดื่มน้ำผลไม้ไปเพียงสองแก้วเท่านั้น เพราะเกรงว่าน้ำตาลในเลือดจะสูง จึงไม่ดื่มมากไปกว่านั้น ส่วนกัลยากรแม้รักนรินทร์จะสั่งเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ต่ำให้ ทว่าเธอหน้าเธอก็เริ่มเห่อแดงแล้ว เกือบสามทุ่มศิลาจึงขอตัวกลับ รักนรินทร์จึงอดเอ่ยเย้าไม่ได้ “ห่วงเมียจริง ๆ” “เอาไว้มึงลองมีเมียก่อนค่อยมาว่าให้กู

จากนั้นก้มลงใช้ปากและลิ้นกับส่วนอ่อนไหวของเธอ “อื้อ พี่รักขาแก้มเสียว” เพราะรักนรินทร์เองก็รู้สึกเมาเช่นเดียวกันจึงลงลิ้นหนักกว่าทุกครั้ง และมันยิ่งทำให้เธอครางเสียงดังขึ้นอีก“อา พี่รัก อย่าหยุดนะคะ อื้อ อ้า ซี้ดดดด อูยเสียวเหลือเกิน” ดวงตาของเธอหวานเยิ้มยิ่งกว่าเก่ารักนรินทร์รับรู้ได้ว่าขาของเธอกำลังสั่นระริก เขาตรึงสะโพกคนใต้ร่างไว้แน่น แล้วรัวลิ้นเร็วแรง กัลยากรครางเสียวแทบขาดใจ กระทั่งร่างของเธอเกร็งกระตุกเขายังไม่หยุด“อื๊อพี่รักคะ หยุดก่อนค่ะ แก้มจะขาดใจตายแล้ว”รักนรินทร์จึงถอนลิ้นออก แล้วเคลื่อนตัวขึ้นมาทาบทับร่างของเธอไว้ “ขอข้างหลังนะ”“ค่ะ”เขาจับให้เธออยู่ในท่าคลานเข่าแล้วแทรกแก่นกายเข้าไปในตัวเธอในคราเดียว “อา คับแน่นเป็นบ้าเลยแก้มอ้วน” เขาโน้มตัวลงไปขบดูดบนแผ่นหลังขาวเนียน มือสองข้างพลางขยำสองเต้าอย่างเมามัน “เสียวไหมแก้มจ๋า” ว่าจบบั้นท้ายก็ขยับเข้าออกไปด้วย ปากยังไม่ละจากผิวกาย ส่วนมือยังนวดคลึงอยู่กับเต้างาม“สะ เสียวค่ะ อา พี่รักมันลึกมากเลยค่ะ”“วันนี้ครางเสียงดัง ๆ เลยนะ”“ทำไมคะ”“พี่ชอบฟังเสียงแก้มอ้วน มันเร้าอารมณ์ดี”“ค่ะ” เธอเองก็ชอบครางเหมือนกัน เพราะมันทำให

สิบโมงเช้าวันถัดมาทั้งสองก็ยังไม่ตื่น กระทั่งได้ยินเสียงโทรศัพท์รักนรินทร์จึงสะดุ้งตื่นขึ้นมา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดรับ “มีอะไรแต่เช้าครับพ่อ” ‘เช้าอะไรของแก นี่มันสิบโมงกว่าแล้วนะ’ “สิบโมงแล้วเหรอครับ” รักนรินทร์เอ่ยเสียงยานคาง นี่เขานอนไปได้อย่างไร ปกติไม่เคยตื่นสายขนาดนี้มาก่อน “ก็เออน่ะสิ แล้วตอนนี้แกอยู่ที่ไหน กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ แกรู้ตัวไหมว่าไปก่อเรื่องอะไรไว้” พอได้ยินบิดาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเช่นนั้น เขาก็เข้าใจทันทีว่าฝ่ายนั้นต้องโทร. ไปฟ้องบิดาของเขาอย่างแน่นอน มุมปากคนตัวใหญ่ยกขึ้นเล็กน้อย “เดี๋ยวผมเข้าไปครับพ่อ” รักนรินทร์วางสายไปแล้วจึงหันมามองคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งตอนนี้กำลังทำท่าคล้ายกับปวดศีรษะอย่างหนัก “ปวดหัวเหรอ” “ค่ะ มันรู้สึกมึน ๆ อึน ๆ แล้วก็พะอืดพะอมด้วย” เหมือนอยากอาเจียนแต่ไม่อาเจียน ทรมานสุด ๆ รักนรินทร์ยิ้มให้เธอ “เขาเรียกว่าเมาค้าง” “ทรมานเป็นบ้าเลย ต่อไปแก้มจะไม่กินให้ตัวเองเมาอีกเป็นอันขาด” เขาหัวเราะหึ ๆ กัลยากรจ้องหน้าเขา “