Alle Kapitel von เจ้าหนี้เถื่อน: Kapitel 211 – Kapitel 220

กล่าวจบเขาก็นั่งคุกเข่าลง ดึงรั้งแพนตี้ตัวจิ๋วลงมา แล้วถอดออกจากขาข้างหนึ่ง โชคดีที่วันนี้เธอสวมเดรสกระโปรงสั้น เขาจึงถอดออกได้ง่าย จากนั้นกางขาเธออกกว้าง โดยที่กัลยากรยังไม่ทันตั้งตัวริมฝีปากของเขาก็จูบเข้ากับกลีบดอกไม้ของเธอแล้ว วิธีนี้เขาเคยบอกศิลา และศิลาก็ได้อัยลดามาครอบครอง เขาก็ต้องทำให้กัลยากรทั้งรักทั้งหลงเขาคนเดียวให้ได้ ยิ่งคิดว่าต้องทำให้เธอหลงรักเขาจนหัวปักหัวปำเรียวลิ้นร้อนก็ยิ่งแหย่เข้าไปในร่องรักของเธอลึกขึ้น “ซี้ดดด อา พี่รักคะ” ตอนนี้มือของเธอจับกลุ่มผมของเขาไว้แน่น ส่วนขาของเธอสั่นพั่บ ๆ แทบจะยืนไม่อยู่แล้ว รักนรินทร์รัวลิ้นอยู่สักพักพอรู้ว่าเธอใกล้เสร็จเขาจึงถอนลิ้นออกมา “หันหลังหน่อย” พร้อมจับเธอหันหน้าเข้าหาผนังห้องซึ่งเป็นกระจกทั้งแถบ “คนจะมองเห็นไหมคะ” เมื่อครู่เธอมัวแต่เสียวอีกทั้งยังยืนหันหลังให้กระจกจึงไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้ “ไม่เห็นหรอก” พูดจบเขาก็ส่งลำเอ็นใหญ่ยาวเข้ามาในกายเธอแล้ว จากนั้นก็ตอกอัดสะโพกแกร่งเข้ามาในร่องรักของเธอไม่ยั้ง เพราะเก็บกดมาทั้งคืนรักนรินทร์จึงใช้เวลาไม่นานก็ปลดปล่อยเชื้อพันธ

ภาคินหัวเราะหึ ๆ ออกมา “ไอ้รักนี่มันก็โง่เหมือนกันนะ” ต่างคนต่างไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไรกับตน แต่เขาก็คงเข้าไปยุ่งไม่ได้ ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองจะดีกว่า “มันรู้เรื่องเงินหนึ่งล้านนั้นไหม” “รู้ค่ะ” “เอาเป็นว่าพี่จะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของแก้มกับเจ้ารักก็แล้วกัน”“แล้วพี่คินมีเรื่องอะไรจะคุยกับแก้มเหรอคะ” “ต่อไปนี้ถ้าพี่ภูนัดกินข้าวกับแก้มอีก แก้มไม่ต้องปฏิเสธเขานะ พี่อยากให้แก้มช่วยเก็บข้อมูลให้พี่เรื่อย ๆ และพี่ก็เชื่อว่าเขาไม่ได้ทำเพียงคนเดียว” ตอนนี้ภาคินมั่นใจถึงแปดส่วนว่าภูวดลเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องที่ข้อมูลสินค้าถูกปล่อยออกไปให้กับบริษัทคู่แข่ง “ได้ค่ะ” “ขอบใจมาก ถ้าอย่างนั้นแก้มก็กลับไปทำงานเถอะ ถ้าไอ้รักถามก็บอกว่าพี่เรียกมาถามเรื่องพี่ชายแก้มก็แล้วกัน มันคงรู้แล้วมั้งว่าแก้มเอาเงินไปทำอะไร” “รู้แล้วค่ะ” กัลยากรกลับมานั่งหลังโต๊ะทำงานของตนได้ไม่นาน รักนรินทร์ก็เรียกเธอเข้าไปพบ และถามว่าภาคินเรียกเธอเข้าไปคุยเรื่องอะไร กัลยากรก็ตอบไปตามที่ภาคินแนะนำทุกอย่าง “แค่นั้นจริง ๆ เหร

ภูวดลหัวเราะน้อย ๆ คล้ายเย้ยหยัน “น่าเสียดายของนะครับ หุ่นอย่างคุณน่าจะได้อยู่กับผู้ชายที่ดีกว่าไอ้รัก” กัลยากรทนฟังต่อไปไม่ไหวจึงรีบตัดบท “ถ้าคุณคุยธุระเสร็จแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” กัลยากรเตรียมจะลุกขึ้น แต่ภูวดลกลับจับมือเธอไว้ “เดี๋ยวผมไปส่ง” กัลยากรแกะมือเขาออก “ฉันกลับเองได้ค่ะ” “ถ้าไม่อยากให้คนในบริษัทรู้ว่ามากินข้าวกับผม ก็ให้ผมไปส่งดีกว่า” กัลยากรขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ฉันรออยู่ข้างนอกนะคะ” มุมปากของภูวดลจึงยกยิ้มขึ้นมาด้วยความพอใจ จ่ายเงินค่าอาหารเสร็จแล้วจึงเดินตามเธอออกมา กัลยากรนั่งเงียบตลอดทาง กระทั่งมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แต่เธอไม่กล้ารับสาย ภูวดลถามออก “ไอ้รักโทรมาเหรอครับ” กัลยากรไม่ได้ตอบ เขาจึงพูดขึ้นอีก “รับสิ” แต่กัลยากรกลับกดปิดเสียงไว้ “คุณคงแคร์ไอ้รักมากสินะ” “นั่นมันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉันค่ะ” “คงตกหลุมรักมันเข้าแล้วสิท่า” “ถ้าอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้ก็จอดให้ฉันลงตรงนี้เถอะค่ะ” ภูวดลจึงไม่พูดอะไรอีก พอมาถึงหน้าปากซ

คนร่างใหญ่ส่งเธอไปสวรรค์ก่อน จากนั้นจึงสอดแก่นกายเข้าไปในร่องรักของเธออีกครั้ง คราวนี้เขาสอดใส่จากด้านหลัง เขาขยับบั้นท้ายเข้าออกเนิบช้า กระนั้นท่อนเอ็นกลับเสียดสีกับร่องรักไปทั่วทุกอณู“อา พี่รัก เดี๋ยวแม่กับพี่วินจะได้ยินนะคะ”“เดี๋ยวพี่ทำเบา ๆ อา แน่นเป็นบ้าเลยแก้มอ้วน แก้มอ้วนเสียวไหม”“เสียวค่ะ” มือใหญ่จับเอวคอดแล้วบดเน้นท่อนเอ็นซ้ำ ๆ ย้ำ ๆ “อา ทรมานจังค่ะ อยากโดนเอาแรง ๆ จัง” “แก้มอ้วนรู้ไหมว่าตอนนี้แก้มอ้วนเซ็กซี่มากเลยนะ” เขาก้มลงไปกระซิบข้างหูของเธอพร้อมกับขบติ่งหูเธอเบา ๆขนอ่อนของคนใต้ร่างลุกชันไปทั้งตัว “เดี๋ยวพอพี่รักหมั้นแล้วก็ลืมแก้ม”“ไม่มีทาง พี่ไม่มีทางลืมแก้มอ้วน เอามันขนาดนี้ใครจะลืมลง ซี้ดดด อา”“หรือว่าพี่รักชอบแก้มเข้าแล้วคะ”เขาเอ่ยออกเสียงแหบพร่า “ไม่ได้ชอบ แค่ชอบเอาแก้มเท่านั้น”สิ้นคำเขาก็เร่งจังหวะขึ้นอีก จนกัลยากรไม่สามารถพูดออกมาได้ นอกจากกัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้เสียงครางเล็ดลอดออกมา หลังจากอาบน้ำเสร็จรักนรินทร์ก็สวมใส่เสื้อผ้าของเธอแล้วนอนแผ่อยู่บนเตียงด้วยท่วงท่าสบายใจ “ไม่กลับบ้านตัวเองเหรอคะ” กัลยากรนอนลงข้าง ๆ เขา

หลายสัปดาห์ต่อมาภาคินจึงเรียกกัลยากรเข้าไปพบอีก เขายื่นแฟลชไดรฟให้กับเธอ“อะไรเหรอคะพี่คิน”“นี่คือสิ่งที่พี่ภูต้องการ อีกไม่นานเขาคงขอข้อมูลจากแก้ม”“อ๋อค่ะ บอสเป็นคนให้พี่คินมาเหรอคะ”“อืม แก้มก็รู้ใช่ไหมว่ามันมีทีมงานใหม่” เพราะรักนรินทร์ก็เพิ่งบอกเขาเช่นกันว่าข้อมูลที่นำมาให้นี้เป็นข้อมูลปลอมและได้ให้วรัญญาไว้แล้ว ส่วนข้อมูลจริงที่จะทำส่งให้ลูกค้าอยู่กับเขา ซึ่งคนในบริษัทไม่มีทางรู้อย่างแน่นอน“รู้ค่ะ”“เช่นนั้นก็เยี่ยมมาก” คราแรกเขาคิดว่ารักนรินทร์ไม่ได้รอบคอบเท่านี้ด้วยซ้ำ จึงกังวลเรื่องข้อมูลจะรั่วไหล แต่ในเมื่อน้องชายทำแผนซ้อนแผนไว้เช่นนี้เขาก็เบาใจแล้วทางด้านของรักนรินทร์เมื่อออกแบบผลิตภัณฑ์เสร็จก็ออกไปพบวิกรม และครั้งนี้วิกรมก็ตัดสินให้บริษัท ลูมิเน็กซ์ อินดัสทรี จำกัด ผลิตหลอดไฟให้เขาอีกครั้งรักนรินทร์ดีใจเป็นอย่างมาก “ขอบคุณคุณวิกรมมากนะครับที่ให้โอกาสพวกเราอีกครั้ง”“หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวังอีก”“แน่นอนครับ” ทั้งสองจับมือกันอย่างหนักแน่นรักนรินทร์เดินออกมาคู่กับเลขา กัลยากรเอ่ยว่า “ดีใจด้วยนะคะ ที่บอสทำสำเร็จ”“อืม หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น”หลายวันต่อมาภูวดลก็ขอนั