Alle Kapitel von เจ้าหนี้เถื่อน: Kapitel 221 – Kapitel 230

คืนนั้นหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วกัลยากรนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเริ่มเขียนบันทึก‘คืนนี้นายไม่โทรมาเลย งอนเหรอ? หรือยังไง ไม่รู้ว่าสิ่งที่นายทำอยู่มันคืออะไร ถ้าไม่รักก็อย่าทำเป็นหวงได้ไหม รู้ไหมว่าคนมีใจมันเจ็บ’เขียนเสร็จแล้วก็นั่งรอโทรศัพท์จากเขาอีกราวหนึ่งชั่วโมง พอเขาไม่โทร. มาเธอจึงเข้านอนวันต่อมาตอนที่กัลยากรกำลังชงกาแฟในห้องพักพนักงาน พลอยไพลินจึงเดินเข้ามาหา“พลอย!” กัลยากรตกใจเล็กน้อยที่เจอเพื่อนแต่เช้า“แก้มกับพี่รัก…”“ไม่มีอะไรหรอก” กัลยากรพูดตัดบทก่อนที่พลอยไพลินจะถามจบ“แต่เราเห็นพี่รักกอดแก้ม”“มันไม่มีอะไรจริง ๆ อีกไม่ถึงเดือนบอสก็จะหมั้นแล้วไม่ใช่เหรอ”“แก้มกำลังปิดบังอะไรเราอยู่ แก้มกับพี่รักชอ…”พลอยไพลินอ้าปากค้างเมื่อกัลยากรพูดแทรกขึ้น “มันไม่ใช่อย่างที่พลอยคิดหรอกน่า พี่รักก็แค่เอ็นดูเราเหมือนน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น ที่พลอยเห็นก็แค่เรื่องเข้าใจผิด อีกอย่างเรากับพี่รักก็ไม่ใช่สเปกของกันและกัน พลอยอย่าเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจเลยนะ” ใบหน้าของกัลยากรยังคงยิ้มแย้มเหมือนไม่มีอะไรจริง ๆ“ไม่มีอะไรจริง ๆ นะ” เธอแค่ถามไปอย่างนั้น คนไม่มีอะไรกันจะกอดกันทำไม อีกทั้งพี่ชายของเธอยังทำท่า

“ถ้าฉันบอกแล้วคุณภูห้ามไปบอกใครนะคะ” แต่ความจริงแล้วพะแพงรู้ดีว่าภูวดลไม่มีทางเก็บความลับนี้ไว้กับตนอย่างแน่นอน และเธอก็ยินดีที่จะให้เป็นเช่นนั้น “ครับ” “พอดีเขามีปัญหาเรื่องสุขภาพน่ะค่ะ” “เขาก็ดูปกติดีนี่ครับ ผมไม่รู้มาก่อนว่าเขาป่วย” พะแพงเอียงคอเข้าไปใกล้เขาอีก “คือว่าส่วนนั้นของเขาใช้งานไม่ได้น่ะค่ะ” ภูวดลเบิกตาโต “นี่คุณ! คุณหมายความว่าเจ้ารัก…” ภูวดลพูดไว้เพียงเท่านั้นก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว “ใช่ค่ะ” คราวนี้ภูวดลถึงกับหลุดขำออกมาด้วยความสะใจที่รู้ว่ารักนรินทร์ป่วยเป็นโรคนกเขาไม่ขัน “นานแค่ไหนแล้วครับ” “ก็ช่วงที่เขาหงุดหงิดโมโหง่ายนั่นแหละค่ะ แล้วตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้างคะ” เพราะหลังจากที่เลิกรากันไป พะแพงก็ไม่เคยติดต่อเขาอีกเลย “ก็… เหมือนจะดีขึ้นนะครับ” เพราะช่วงนี้เขาก็ไม่ได้ยินว่าเลขาและพนักงานฝ่ายอื่น ๆ ถูกรักนรินทร์วีนใส่สักครั้ง “แต่หมอบอกว่าโรคที่เขาเป็นรักษาไม่หายนะคะ ฉันถึงได้ขอเลิกกับเขายังไงล่ะคะ” ไม่เช่นนั้นเธอจะทิ้งผู้ชายหายากอย่างเขาได้อย่างไร

ในส่วนของภาคินพอเห็นกัลยากรเดินเข้ามาในห้อง จึงเอ่ยถามเธอทันที “ทะเลาะกับไอ้รักเหรอ” “เปล่าค่ะ” ทั้งสองไม่ได้ทะเลาะกัน แต่รักนรินทร์ก็ทำตัวห่างเหินกับเธอตั้งแต่วันที่เธอไปกินข้าวกับภูวดลแล้ว เขาไม่โทร. ตาม ไม่ไปหาที่บ้าน อีกทั้งยังไม่ค่อยจู้จี้จุกจิกเรื่องส่วนตัวของเธออีกเลย แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองก็ยังร่วมงานกันได้เป็นอย่างดี และถึงรักนรินทร์ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเกี่ยวกับเรื่องในวันนั้น กัลยากรก็รับรู้ได้ว่าเขาไม่พอใจที่เธอไปกินข้าวกับภูวดล แต่เป็นอย่างนี้ก็ดี เธอจะได้ทำงานให้ภาคินได้อย่างสะดวกขึ้น เมื่อกัลยากรบอกว่าเปล่า ภาคินจึงคุยเรื่องงาน “แก้มทำงานได้ดีมาก” ตอนนี้ภาคินให้คนตามสืบทั้งพราวพิมลและภาคิน จึงรู้ว่าพวกเขาทำงานร่วมกันจริง ๆ และสองคนนี้ยังเกี่ยวข้องกับพะแพง และราชันย์อีกด้วย “รอแค่ให้เขาผลิตสินค้ารอบนี้เราก็รู้แล้วว่าความจริงเป็นยังไง” “ค่ะ” “ขอบใจมากนะ” “แก้มเต็มใจช่วยพี่ภูค่ะ แต่วันศุกร์ที่จะถึงนี้ คุณภูนัดแก้มไปทานอาหารเย็นอีกแล้วค่ะ” “เขายังต้องการอะไรอีก” “ไม่รู้เหมือนกันค่ะ

ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงภูวดลจึงพากัลยากรเดินออกมาจากผับ กานต์พิชชาจึงโทร. รายงานแฟนหนุ่มและเดินตามออกไป รักนรินทร์ที่เฝ้ามองอยู่ชั้นสองก็รีบผละจากเพื่อนและตามกัลยากรไปเช่นกัน “ให้ผมไปส่งนะครับ” ภูวดลเอ่ยกับกัลยากร “อย่าเลยค่ะ ฉันกลับเองดีกว่า” “ให้ผมไปส่งเถอะนะครับ หรือว่าคุณกำลังกลัวผม” “ทำไมต้องกลัวคะ หรือว่าคุณภูคิดจะทำอะไรฉันอย่างนั้นเหรอคะ” “ใครจะกล้าคิดอย่างนั้นกับคุณแก้มล่ะครับ ถ้าคุณแก้มไม่กลัวก็เชิญครับ” ภูวดลผายมือแล้วเดินนำหน้า ในจังหวะนั้นกัลยากรก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทร. หาภาคินทันที โดยที่ภูวดลไม่ทันสังเกต จากนั้นก็วางโทรศัพท์ลงในกระเป่าถือของตนคล้ายไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น กานต์พิชชายังคงสายกับกัลยากรอยู่เช่นนั้น ภาคินกับแฟนสาวจึงขับรถตามรถของภูวดลไป และยังมีลูกน้องของภาคินอีกสองคนขับรถตามไปเช่นกัน “คุณภูกับคุณราชันย์ดูไม่น่าไว้ใจเลยนะคะ” กานต์พิชชาพูดกับภาคิน “เดี๋ยววันนี้ก็รู้เอง” “คุณไม่น่าให้แก้มมาทำงานเสี่ยงแบบนี้เลยค่ะ มันอันตรายเกินไป” “ค

สายตาของกัลยากรเหลือบมองไปเห็นรักนรินทร์ก็ตกใจเป็นอย่างมาก “บอสมาได้ยังไงคะ” เขาเดินเข้าไปสวมกอดเธอโดยไม่ได้ตอบคำถาม “กลัวมากไหม” กัลยากรส่ายหน้าเบา ๆ ภาคินกับกานต์พิชชาเดินเข้ามาหา กานต์พิชชายื่นมือไปจับมือกัลยากรไว้ “ปลอดภัยแล้วนะแก้ม”กัลยากรพยักหน้าพลางยิ้มให้ “ขอบคุณคุณกานต์กับพี่คินมากนะคะ”“พี่ต่างหากที่ต้องขอโทษแก้ม” ภาคินเอ่ยอย่างรู้สึกผิด กานต์พิชชากอดปลอบกัลยากรอีกครั้ง รักนรินทร์ที่ปลีกตัวออกมาจากกัลยากรก็ปล่อยหมัดเข้าใส่ภูวดลกับราชันย์คนละหนึ่งที กระนั้นก็ยังทำให้ทั้งสองถึงกับหน้าหงาย ถ้าตำรวจไม่ห้ามไว้ก่อนเขาคงทำมากกว่านั้น “ไอ้สารเลว ไอ้ชาติชั่ว มึงมันเป็นเดรัจฉานมาเกิด” รักนรินทร์ก่นด่าภูวดลด้วยความโกรธจัด ฝ่ายภูวดลใช้มือเช็ดเลือดที่ซึมออกมาจากปากตนแล้วยิ้มหยัน เพราะยังคิดว่าความผิดครั้งนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย ตำรวจพาทั้งสองไปที่รถ หลังจากนั้นทุกคนจึงตามไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจ กัลยากรและภาคินบันทึกเสียงการสนทากันไว้ทั้งคู่ นี่จึงเป็นหลักฐานอย่างหนึ่งให้กับตำรวจ มิหนำซ้ำภาคินยังฉวยโอกาสนี้ในการแจ้งจับภาคินและราชั