Semua Bab เจ้าหนี้เถื่อน: Bab 231 - Bab 240

วันต่อมาทั้งภูวดลและราชันย์ก็ถูกประกันตัวออกมาแล้ว ต่างฝ่ายต่างก็กลับบ้านไปเคลียร์กับทางบ้านของตนเอง คราวนี้คนที่ตบภูวดลกลับไม่ใช่อธิปอีกต่อไป แต่กลับเป็นศศิธรที่ฟาดฝ่ามือลงไปบนใบหน้าของลูกชายอย่างไม่ออมแรง กระทั่งเกิดเสียงดัง เพียะ! อย่างชัดเจน ภูวดลถึงกับหน้าหัน ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นต่างมองด้วยความตกใจที่เห็นศศิธรโกรธจนหน้าดำหน้าแดงเช่นนี้ อีกทั้งยังกล้าตบหน้าลูกชาย เว้นแต่รักนรินทร์เท่านั้นที่ยังมองพี่ชายต่างพ่ออย่างเฉยเมย และอยากให้เขาโดนมากกว่านั้นด้วยซ้ำ “แกทำอย่างนี้ได้ยังไง ที่ผ่านมาพ่อกับแม่ให้แกน้อยไปเหรอ” ศศิธรตวาดออกมาเสียงลั่นบ้าน เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด ทั้งถามทั้งร้องไห้ไปด้วย แค่เธอได้ยินสิ่งที่ลูกชายทำลงไปเธอก็แทบล้มทั้งยืนแล้ว ก่อนไปโรงพักยังเป็นลมไปแล้วรอบหนึ่ง ภูวดลเงยหน้ามองแม่ด้วยสายตาตัดพ้อ “พ่อกับแม่ไม่รู้ตัวหรือไงว่ารักลูกไม่เท่ากัน” ภูวดลยังคิดว่าสิ่งที่เขาทำถูกเสมอ “ไม่เท่ากันตรงไหน สิ่งไหนที่แกอยากได้ฉันก็หามาให้ทุกอย่าง เรามีวันนี้ก็เพราะคุณอธิปทั้งนั้น หากไม่มีเขาเราสองแม่ลูกจะต้องลำบากแค่ไหน” ตอน

กัลยากรที่วิ่งตามเข้ามาจึงเอ่ย “ฉันห้ามเธอแล้วแต่เธอไม่ฟังค่ะ” รักนรินทร์พยักหน้า แล้วโบกมือให้เธอออกไป กัลยากรปิดประตูลงแล้ว เขาจึงเอ่ยปาก “คุณแพรมาถึงไทยเมื่อไรเหรอครับ” “มาถึงเมื่อวานค่ะ อยากมาเซอร์ไพรส์ก็เลยไม่ได้บอกคุณ” แพรไหมยิ้มหวานให้เขา แล้วเดินไปนั่งลงบนโซฟารับแขก รักนรินทร์แค่นยิ้ม เขาไม่ได้อยากให้เธอมาเซอร์ไพรส์สักนิด “มาหาผมถึงที่นี่มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ” แพรไหมเหลือบมองเวลาบนข้อมือ อีกสามสิบนาทีก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว “พอดีฉันจะมาชวนคุณไปกินมื้อเย็นด้วยกันน่ะค่ะ ไม่ทราบว่าคุณรักว่างไหมคะ” “อืม ว่างก็ได้ครับ” เธออุตส่าห์มาหาเขาทั้งที อีกทั้งเธอเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ จะปฏิเสธเธอไปตรง ๆ ก็คงเสียมารยาทมากเกินไป กัลยากรยกน้ำดื่มมาให้แพรไหม วางไว้แล้วจึงเดินออกไป พ้นร่างของกัลยากร แพรไหมค่อยเอ่ย “เลขาคุณรักหน้าตาดีนะคะ ถ้าเราหมั้นหมายกันแล้ว ฉันว่าฉันหาเลขาคนใหม่มาให้คุณดีไหมค่ะ” ถึงเธอจะไม่ได้สวยมาก แต่เลขาคนนี้ก็ดูน่ารักเกินไป หากปล่อยไว้ใกล้ชิดกับรักนรินทร์คงไม่เป็นผลดีแน่ “คงไม่ต้องให้คุณแพ

ทางด้านกัลยากร วันนี้เธอเข้าไปในห้องนอนเร็วกว่าทุกวัน เพราะพรุ่งนี้แม่กับพี่ชายจะต้องไปโรงพยาบาลแต่เช้าเธอหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเขียนก่อนไปอาบน้ำ‘วันนี้นายไปกินข้าวกับว่าที่คู่หมั้น เธอสวยมาก มากเสียจนเราไม่กล้าเอาตัวเองไปเปรียบ คงอร่อยมากสินะ ป่านนี้ไม่รู้พากันไปต่อที่ไหน หวังว่าน้องชายนายจะใช้งานไม่ได้นะ เราไม่อยากให้นายใช้มันกับใคร ก็คนมันหวงอะ นายต้องเป็นของเราเท่านั้น เฮ้อ! ไม่หมั้นไม่ได้เหรอ นายรู้ไหมว่านายเป็นสามีเราแล้วนะรักนายว่ะสามี (พี่รัก)’กัลยากรกำลังจะเก็บสมุดบันทึกไว้ในกล่องแต่กลับมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก่อนคิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “ค่ะบอส”“ออกมารับหน่อย” เพราะเห็นไฟบางดวงในบ้านดับไปแล้ว เขาจึงกล้าโทร. หาเธอ“คะ?”“อยู่หน้าบ้านแล้วเนี่ย ยุงก็เยอะรีบออกมารับหน่อย”กัลยากรเก็บสมุดบันทึกยัดใส่ใต้หมอน จากนั้นจึงเดินออกไปรับเขาพอเดินเข้ามาในห้องแล้วค่อยถาม “ไหนว่าไปกินข้าวกับคุณแพรไงคะ”“จะให้กินถึงเที่ยงคืนเลยหรือไงเล่า”“ถึงอย่างนั้นพี่รักก็ไม่ควรทำลับหลังเธออย่างนี้นะคะ” ผู้หญิงคนไหนก็รับไม่ได้หรอก หากรู้ว่าว่าที่คู่หมั้นของตัวเองมาหาหญิงอื่น“ตอนนี้ฉันยังไม่ไ

รักนรินทร์อาบน้ำเพียงสิบนาทีก็เดินออกมา ขณะที่กำลังเช็ดผมที่โดนน้ำเพียงหมาด ๆ เขาก็คุยเรื่องงานกับเธอไปด้วย “วันมะรืนพี่จะไปพบคุณดิเรกกับลูกสาว แก้มอ้วนช่วยเตรียมดอกไม้ให้พี่ด้วยนะ”น้ำเสียงที่พูดออกมาฟังดูนุ่มหูกว่าทุกครั้งที่เคยพูดกับเธอ สายตาของเขาลอบสังเกตเธอไปด้วย ทว่าทั้งสีหน้าและแววตาของเธอกลับไม่มีความผิดปกติวาบผ่านแม้แต่เสี้ยวเดียวมิน่าเล่าเขาถึงอ่านเธอไม่เคยออกใบหน้าของเธอยังแต้มไปด้วยรอยยิ้มบางเบา พลางตอบ “ค่ะ” สายตาของเธอตอนนี้มองแค่ลอนกล้ามบนหน้าท้องของเขาเท่านั้นเช็ดผมเสร็จเขาจึงคลายผ้าขนหนูที่พันอยู่รอบเอวออก จากนั้นพาดมันไว้บนราวตากผ้าแล้วเดินมาที่เตียงโดยไม่สวมใส่อะไร กัลยากรจำต้องเบือนหน้าไปทางอื่น“เมื่อกี้ยังเห็นมองอยู่เลย ตอนนี้ไม่อยากมองแล้ว?” คิ้วข้างหนึ่งของเขาเลิกสูงขึ้น“พี่รักทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้มันเรียบร้อยก่อนคะ” คนอะไรไร้ยางอายสิ้นดี ส่วนกลางกายยังห้อยโตงเตงยังมีหน้าเดินโชว์อยู่ได้“ใส่ทำไมเดี๋ยวก็ต้องถอดอยู่ดี”คนตัวใหญ่คลานขึ้นไปบนเตียง สอดกายเข้าไปในผ้าห่มแล้วนอนตะแคงลงข้างเธอ ดวงตาคมกริบจ้องหน้าเธอไม่วางตา“หน้าแก้มมีอะไรติดอยู่เหรอคะ” ดวงตาของเขา

ลิ้นของเขากำลังปาดเลียอยู่ตามซอกขาหนีบและต้นขาทั้งสองข้าง เธอรู้สึกซ่านสยิวไปทั่วร่าง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เอื้อมมือมาปิดตรงกลีบดอกไม้ของตนไว้“ปิดทำไม”“วันนี้ไม่ต้องทำหรอกค่ะ” แค่นี้เธอก็ลืมเขายากมากแล้ว เธอไม่อยากลุ่มหลงเขาไปมากกว่านี้“ทำไม กลัวหลงรักพี่เหรอ” เขาจำได้ว่าในสมุดบันทึกเธอเขียนไว้ว่าอย่างไร ตอนที่เขาใช้ลิ้นให้ครั้งแรก และมันยิ่งทำให้เขาอยากทำให้เธออีก“ไม่เห็นกลัวสักหน่อย”รักนรินทร์แค่นยิ้ม “ไม่กลัวก็เอามือออก” เขาแกะมือเธอออกอย่างง่ายดาย ลงลิ้นกับกลีบดอกไม้ ปากก็เอ่ยชมไม่หยุด “กีสวยขนาดนี้จะไม่ให้พี่จูบได้ยังไง”“ซี้ดดด อา” เธอครางออกมาเสียงยาว เมื่อลิ้นของเขาปาดไล้ขึ้นลงตรงรอยแยกของปีกผีเสื้อทั้งสองข้าง “อย่ามาทำเป็นปากหวาน พี่รักพูดอะไรไว้แก้มจำได้หมดนั่นแหละ” เธอยังจำได้ขึ้นใจ เขาเคยบอกว่าจีจี้ของเธอใหญ่กว่าหน้าเธออีก เขาไม่ชอบสักนิด“แต่ตอนนี้พี่ชอบแล้ว พี่ชอบทุกอย่างที่เป็นของแก้มอ้วน ก้นใหญ่ ๆ ขาใหญ่ ๆ นี่ก็ชอบ” เสียงที่พูดออกมาทั้งแหบพร่าและขาดห้วง“จะหมั้นอยู่แล้วไม่ต้องมาพูดเอาใจแก้มหรอกค่ะ แก้มไม่มีทางหลงกลพี่รักหรอก อ้า” เธอครางออกเสียงหลงเมื่อเขาดันปลายลิ