Semua Bab เจ้าหนี้เถื่อน: Bab 41 - Bab 50

วันนี้อัยลดาขอเข้างานช่วงเวลาของกะบ่าย ศิลาก็พาเธอมาตามที่เธอต้องการ พอมาถึงอัยลดาก็เริ่มทำงานทันที “อัยจะไปที่แผนกคลังสินค้านะคะ” เมื่อคืนไม่ได้นับสต็อกสินค้าเธอจึงคิดว่าจะนับช่วงบ่ายแทน เพราะตอนนี้เพิ่งจะห้าโมงเย็น ร้านยังไม่ได้เปิดให้ลูกค้าเข้ามา ยอดสินค้าจึงค่อนข้างนิ่ง จึงทำให้ตรวจสอบสินค้าได้ง่ายขึ้น “อืม” อัยลดาเดินไปที่แผนกคลังสินค้าที่อยู่ชั้นใต้ดินซึ่งเป็นที่เก็บสินค้าของร้านทั้งหมด เรื่องนี้อัยลดาไม่ได้แจ้งใครล่วงหน้า พรีมาหัวหน้าฝ่ายคลังสินค้าเมื่อเห็นอัยลดามาที่นี่ก็รู้สึกตกใจเจือตื่นเต้น “สวัสดีค่ะคุณอัย” พรีมายกมือขึ้นไหว้ แม้อัยลดาจะอายุน้อยกว่าก็ตาม แต่เพราะอัยลดาเป็นผู้ช่วยของศิลาเธอจำเป็นต้องให้ความเคารพ “สวัสดีค่ะ” อัยลดาส่งยิ้มแบบไร้พิษภัยให้ “คุณอัยมีอะไรให้พี่รับใช้เหรอคะ” “อัยอยากจะลองสุ่มตรวจนับสต็อกสินค้าตามรายการนี้น่ะค่ะ” อัยลดายื่นรายการสินค้าให้ “นับแค่วิสกี้กับวอดก้าเหรอคะ” ซึ่งมีอย่างละห้ารายการ และเป็นสินค้าขายดีทั้งสิ้น “ค่ะ วันนี้ขอเป็

“ทำไม” มือใหญ่ตบที่หน้าขาของตนให้อัยลดาขึ้นมานั่งตรงนั้น อัยลดาเลิกกระโปรงขึ้นแล้วขึ้นไปนั่งคร่อมอย่างไม่อิดออด “เพราะเพื่อนอัยหาคนมาช่วยได้แล้วค่ะ” อัยลดาคิดว่าจะบอกเพื่อนอยู่พอดีว่าตัวเองได้งานแล้ว คงทำงานให้พลอยไพลินไม่ไหว แต่เพื่อนกลับโทร. มาบอกก่อนว่าฝ่ายบุคคลรับพนักงานบัญชีมาใหม่สองคน “ก็ดีเหมือนกันอัยจะได้มีเวลาพักผ่อน” มือใหญ่จับสะโพกเธอยกขึ้นแล้วดึงแพนตี้ตัวจิ๋วออก “ได้พักจริงเหรอคะ” “ถึงเหนื่อยก็มีความสุขไม่ใช่เหรอ” ริมฝีปากเริ่มซุกไซ้ตรงซอกคอขาวเนียน มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาบีบเนินทรวงด้วยความมันเขี้ยว สองแขนเรียวโอบรอบคอเขาไว้ อัยลดาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ถึงความจริงจะเป็นเช่นนั้นก็ตาม “ไม่อาบน้ำก่อนเหรอคะ” “แตกก่อนหนึ่งรอบค่อยอาบ” มือข้างหนึ่งทาบลงบนกลีบดอกไม้แล้วปาดไล้แผ่วเบา “แฉะแล้ว” พร้อมกับสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางคับแคบ ริมฝีปากขบติ่งหูเธอแล้วดูด “อา เสียว” อัยลดาครางออกมาดวงตาเหม่อลอย ศิลาแยงนิ้วเข้าออกถี่ ๆ จนเธอเสร็จไปหนึ่งรอบ ค่อยถอดกางเกงของตนออก “ขึ้นให้หน่อย”

เกือบสามทุ่มก่อนปิดกะบ่าย อัยลดาจึงเดินมาดูการทำงานของแคชเชียร์ ฉายระวีกำลังนับเงินส่งต่อให้มินตรา เธอจึงเอ่ยขึ้นลอย ๆ “ไอ้เราก็คิดว่าสูงส่งมาจากไหน ที่แท้ก็เป็นเมียเก็บเสี่ยนี่เอง เสี่ยก็นะ ไม่รู้คิดได้ยังไงถึงได้เอาผู้หญิงแบบนี้มาเป็นเจ้านายพวกเรา” “เธอหมายถึงใคร” มินตราถาม “พี่มินต์คงตกข่าวน่ะครับพี่ฉาย” กวินท์บาร์เทนเดอร์กะบ่ายเอ่ยขึ้น กวินท์มีหน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวเนียน รูปร่างสูงโปร่งภายนอกเขาดูเป็นผู้ชายแท้ แต่หัวใจเขากลับชอบผู้ชายด้วยกัน และคนที่เขาแอบชอบก็คือศิลา “นี่เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าคุณอัยน่ะเขาเป็นเมียเก็บของเสี่ยศิลา” เสียงที่พูดออกไปไม่เบานัก พนักงานที่เดินผ่านไปมาจึงได้ยินทั้งหมด มินตรามีท่าทีตกใจ แต่ก็พูดออกไปอย่างเป็นกลาง “นั่นก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเสี่ย พวกเธอมีสิทธิ์อะไรไปวิจารณ์เจ้านาย” “อย่ามาทำตัวเป็นนางเอกเลยน่า เธอก็อยากรู้เหมือนกันนั่นแหละ เธอเองก็อยากเป็นสะใภ้ศิริธนาเหมือนกันนี่” “นี่…” มินตราตกใจเป็นอย่างมากที่ฉายระวีเอ่ยคำนี้ออกมา เพราะถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูปิ่นมณี อนาคต

อัยลดาคุยกับธำรงอยู่เกือบหนึ่งชั่วโมงจึงออกมาหาศิลาที่รถ เธอส่งยิ้มให้เขามาแต่ไกล “ไหนบอกว่าแค่สิบห้านาทีไง” ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือตำหนิเล็กน้อย “ก็เหมือนเสี่ยนั่นแหละค่ะ” “เหมือนตรงไหน” “ถามพี่ยศดูสิคะ” ยศสพลขำพรืดออกมา เพราะเข้าใจสิ่งที่อัยลดาพูด “ขำอะไรของมึงไอ้ยศ” ยศสพลไม่ตอบ แต่กลับพูดกับอัยลดาแทน “ตอนนี้สิบห้านาทีไม่ได้แล้วนะครับคุณอัย ต้องสามชั่วโมงเป็นอย่างต่ำครับ” อัยลดาหัวเราะคิกคัก เมื่อนั้นศิลาจึงเข้าใจ เขาหันหน้ามาหาอัยลดา “กลับไปต้องโดนทำโทษ” “เรื่องอะไรคะ” “ทำโทษที่บังอาจมาย้อนฉัน” ว่าแล้วก็อุ้มอัยลดาขึ้นมานั่งบนตัก “ว้ายเสี่ยคะ” อัยลดาร้องออกมาด้วยความตกใจ “อะไร” “อายพี่ยศค่ะ” “ไอ้ยศมันมองไม่เห็นหรอก จริงไหมยศ” “เห็นครับ” “ไอ้ยศ!” ศิลาตวาดออกเสียงดัง “ครับ ๆ ไม่เห็นก็ได้ครับ” “ไอ้นี่ ชักจะเอาใหญ่ขึ้นทุกวัน ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไปมึงเอารถตู้มารับกู” “รถตู้

ขณะที่ทั้งสามกำลังเดินไปที่รถของรักนรินทร์ที่จอดอยู่ริมซ้ายมือ สายตาของพลอยไพลินก็สะดุดเข้ากับคนผู้หนึ่งที่กำลังเดินมาจากที่จอดรถฝั่งขวา “อัย นั่นแฟนเธอไม่ใช่เหรอ เขามากับใครอะ เป็นผู้หญิงด้วยนะ” อัยลดากับรักนรินทร์มองตาม อัยลดาจำผู้หญิงคนนั้นได้ในทันที “อ้อ เจ้านายเขาเองแหละ” “งั้นเราไปทักเขาหน่อยดีไหม” สิ้นคำของพลอยไพลิน ฝ่ายหญิงก็เดินมาเกาะแขนฝ่ายชายเพื่อเดินเข้าไปในร้านอาหารด้วยกัน บางจังหวะยังโน้มใบหน้าเข้าไปซบกับต้นแขนของเขา พลอยไพลินหันมามองหน้าเพื่อนด้วยแววตาตื่นตระหนก “เจ้านายจริงเหรออัย” พร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้เป็นหลักฐาน อัยลดามองตามจนร่างทั้งสองเดินหายเข้าไปในร้านอาหาร เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างวิ่งมาอุดอยู่ที่ลำคอจนทำให้หายใจลำบาก น้ำใสในตาเริ่มรื้นขึ้นมา “อัย” พลอยไพลินสะกิดแขนเพื่อนเมื่อเห็นเพื่อนเอาแต่ยืนนิ่ง “ฮึ” “ไหวรึเปล่า” “อืม” ความจริงเธอไม่ได้เสียใจขนาดนั้น เพียงแต่เธอเสียความรู้สึก เพราะทุกครั้งที่เธอโทร. ไป หรือส่งข้อความไป เขามักไม่รับสายหรือตอบข้อความใน