Semua Bab เจ้าหนี้เถื่อน: Bab 31 - Bab 40

“เฮ้ยหิน” เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นศิลาจึงหันไปมอง “อ้าวรัก ลมอะไรหอบมึงมาที่นี่วะ” รักนรินทร์ไม่ได้มาที่นี่เกือบสามเดือนแล้ว“เครียดว่ะ ก็เลยอยากมาผ่อนคลายสักหน่อย” ร่างสูงใหญ่นั่งลงบนเก้าอี้นวมข้างเพื่อน โดยมีไอศูรย์เดินมานั่งด้วย อัยลดาจึงลุกมานั่งข้างศิลาอีกฝั่งหนึ่งเพื่อให้ไอศูรย์นั่งตรงข้ามกับศิลา“กูก็เห็นมึงเครียดตลอด” บริษัทของรักนรินทร์ทำเกี่ยวกับหลอดไฟ ซึ่งยอดขายก็ตกเช่นกัน“เหมือนมึงไง” สามหนุ่มจึงหัวเราะเสียงดัง อัยลดาเพียงนั่งอมยิ้มเท่านั้น“มึงจะไม่แนะนำแม่สาวน้อยคนนี้ให้กูรู้จักเหรอวะ” รักนรินทร์มองเพื่อนด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อนัก ไม่คิดว่าคนอย่างศิลาจะพาผู้หญิงมาเที่ยว“ไม่ใช่อย่างที่มึงคิดหรอกน่า อัยเขาเป็นผู้ช่วยกู”“อ้อ รับผู้ช่วยละ”“อืม เพิ่งทำงานวันแรก อัยนี่รักนรินทร์เพื่อนฉันเอง เรียกมันว่าไอ้รักก็ได้ มันเป็นเจ้าของบริษัทผลิตหลอดไฟ”“โธ่ไอ้เวร”อัยลดาส่งยิ้มให้ พร้อมกับยกมือขึ้นไหว “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณรัก”“เช่นกันครับ” รักนรินทร์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้หูศิลา กระซิบถามว่า “จีบได้ไหมวะ”“ใช้งานได้แล้ว?” ศิลารู้ว่าเพื่อนคนนี้มีปัญหากับน้องชายมาเกือบหนึ่งปีแล้

ศิลาเดินเข้ามาสวมกอดอัยลดาด้านหลัง “แค่นี้ก็จะทนไม่ไหวแล้ว” สะโพกใหญ่บดเบียดกับก้นของเธอไปมา อัยลดาถึงได้รู้เหตุผลที่แท้จริงของเขา มือใหญ่ลูบไล้ไปตามต้นขาสองข้างและก้นงามงอน จากนั้นดึงชายกระโปรงเธอขึ้นมาไว้ที่เอว อัยลดาหันหน้ากลับมามองเขา “อัยยังไม่อาบน้ำเลยค่ะ ตัวเสี่ยเองก็มีแต่กลิ่นบุหรี่กลิ่นเหล้า” “แตกก่อนรอบหนึ่งแล้วค่อยอาบได้ปะ” ศิลาหายใจแรงขึ้น สายตาบ่งบอกว่าพร้อมกลืนกินอัยลดาลงท้องตอนนี้ เขาจับขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นเกี่ยวเอวสอบ แล้วอุ้มเธอขึ้นจากพื้น ขาอีกข้างของอัยลดาจึงยกขึ้นพันรอบเอวเขาโดยอัตโนมัติ ศิลาอุ้มเธอไปที่เคาน์เตอร์ดริ้งที่อยู่ติดกับระเบียงห้องซึ่งเป็นกระจกและมองเห็นหยาดน้ำฝนไหลลงมาไม่ขาดสาย แล้ววางร่างเธอลงบนเคาน์เตอร์ “เสี่ยคะ เดี๋ยวคนมองเข้ามาก็เห็นหมดพอดี” “กระจกชนิดนี้คนข้างนอกมองเข้ามาไม่เห็นอะไรหรอก อีกทั้งฝนก็ตกขนาดนี้จะมองเห็นได้ยังไง” อัยลดาจ้องตาเขาคล้ายไม่ไว้ใจ “ไม่เชื่อใจฉันเหรอ งั้นเธอเดินออกไปตรงระเบียงแล้วมองเข้ามาดูสิ” “ไม่เป็นไรค่ะ”ศิลาถอดแพนตี้ของเธอออก แล้วทาบมือลงไ

อัยลดาที่คิดว่าจะไปห้องควบคุมกล้องวงจรปิด จึงตัดสินใจเดินกลับเข้ามาหาศิลาอีกครั้ง “ให้อัยเป็นนักร้องให้ไหมคะ” ศิลาเงยหน้ามองเธอ “อัยทำได้เหรอ” เขารู้ว่าเธอร้องเพลงได้ แต่เขาไม่รู้ว่าเธอเคยร้องเพลงต่อหน้าคนมากขนาดนี้หรือไม่ “น่าจะได้นะคะก็แค่ร้องเพลง อัยเคยฝึกร้องเพลงในห้องน้ำบ่อย ๆ เสียงอัยก็เพราะดีนะคะ” เธอส่งยิ้มหวานไปถึงดวงตา เพื่อให้เขาคลายความกังวล ศิลาอดไม่ได้จึงขำออกมา อัยลดาถามต่อ “วันนี้ร้องเพลงลูกทุ่งไม่ใช่เหรอคะ” “ใช่” “งั้นก็สบายมากเลยค่ะ แต่อัยไม่ถนัดเพลงเร็วนะคะ” “ขอแค่ให้ลูกค้ามีเพลงฟังก็พอ”“อัยใส่ชุดนี้ร้องเพลงได้ไหมคะ” วันนี้เธอสวมกางเกงผ้ากับเสื้อสูทสีเทาเข้ารูป “ได้สิ คงไม่ต้องเต้นหรอกมั้ง” ทั้งสองส่งยิ้มให้กัน ศิลาพาเธอลงไปชั้นหนึ่ง อัยลดาก็เดินขึ้นไปบนเวทีทันที พร้อมกล่าวขอโทษลูกค้าทุกคน เธอแนะนำตัวกับทุกคนว่าเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ในผับแห่งนี้ ซึ่งจะร้องเพลงให้ทุกคนฟังเพียงหนึ่งชั่วโมงครึ่งเท่านั้นเพราะเธอต้องรีบกลับบ้าน เพียงเท่านั้นลูกค้าก็พากันปรบมือให้เธอ

“กินดุขนาดนี้ใครจะอยากอยู่ด้วยถึงสิบปี” ในใจรู้สึกห่อเหี่ยวชอบกลเมื่อได้ยินเขาพูดคำว่าลูกหนี้ ใช่ เธอมีสิทธิ์เป็นได้แค่นั้นศิลาหัวเราะหึ ๆ “แต่เธอก็ไม่เคยปฏิเสธฉันสักครั้ง” ว่าแล้วก็อุ้มเธอขึ้นจากพื้นอัยลดาทำท่าตกใจจนเกือบจะร้องออกมา ยังดีที่กักเก็บเสียงเอาไว้ได้ทัน “แล้วอัยปฏิเสธได้เหรอคะ”“ไม่ได้” เขาอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำ“วันนี้ไม่งดเหรอคะ” เพราะอัยลดารู้ว่าเขาจะทำอะไรจึงถามออกไปเช่นนั้น“งดทำไม”“ไหนบอกว่าปวดท้องไงคะ”“เธอไม่รู้หรือไงว่าการมีเซ็กซ์ทำให้หายปวดท้องได้”“หมอคนไหนเป็นคนบอกคะ”“หมอหินนี่แหละ”ศิลาวางเธอลงแล้วถอดเสื้อผ้าออกให้ “คราวหลังห้ามให้ใครแตะเนื้อต้องตัวอีกเป็นอันขาด”อัยลดาเอียงคอหน่อย ๆ แล้วถาม “มีสิทธิ์อะไรมาห้ามอัยคะ หรือว่าเสี่ยกำลังหึง” พร้อมกับถอดเสื้อผ้าให้เขาเช่นกัน“เปล่าสักหน่อยฉันจะไปหึงเธอทำไม ที่ห้ามก็เพราะว่าตอนนี้ร่างกายเธอยังเป็นของฉันอยู่ต่างหากล่ะ”“แล้วร่างกายเสี่ยล่ะคะ เป็นของอัยด้วยไหม”ทั้งสองจ้องตากันนิ่งงัน คล้ายกำลังล้วงลึกเข้าไปในจิตใจของอีกฝ่าย“ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้เอากับใครนะ เอากับเธอแค่คนเดียว”ร่างทั้งสองเปลือยเปล่า ศิลาช้อนร่างเธอ

“ฉันอยากมาขอพักอยู่ที่นี่สักสองสามเดือนน่ะค่ะ” ปิ่นมณีพูดขึ้นมาเมื่ออยู่กับอดีตสามีสองต่อสอง “ทำไม ผัวใหม่ไม่มีที่ให้อยู่แล้วหรือยังไง” “ฉันเลิกกับเขาแล้วค่ะ อีกอย่างฉันก็ไม่มีที่ไปจริง ๆ” “หึ” มุมปากของธำรงเหยียดยิ้ม “คุณคงอยากสมน้ำหน้าฉันมากใช่ไหมคะ” “ผมไม่ชอบซ้ำเติมใคร” “อีกอย่างฉันอยากกลับมาดูแลคุณด้วยค่ะ” “คงไม่จำเป็นหรอก ผมมีจาคอยดูแลอยู่แล้ว” “ก็แค่แม่บ้าน หล่อนจะดูแลคุณได้ดีกว่าฉันที่เป็นภรรยาได้ยังไงคะ” ปิ่นมณีพูดออกมาด้วยความมั่นใจ เพราะในอดีตธำรงเป็นคนที่รักเธอมาก ไม่ว่าจะเป็นรหัสตู้เซฟ หรือรหัสผ่านในโทรศัพท์ธำรงก็บอกเธอทั้งหมด “อดีตภรรยา” ธำรงย้ำเตือนเพื่อไม่ให้เธอล้ำเส้น “ค่ะ อดีตก็อดีต” เธอไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างเขาจะไม่ใจอ่อน “ผมให้คุณอยู่ที่นี่ได้ไม่เกินสามเดือนเท่านั้น หากภายในสามเดือนคุณไม่มีที่ไป ก็ต้องย้ายออกจากบ้านหลังนี้ทันที” ธำรงยื่นคำขาด ปิ่นมณีรู้สึกอึ้งกับคำพูดของเขาอยู่บ้าง แต่ก็ตอบรับไปส่ง ๆ ว่า “ค่ะ” อย