All Chapters of เจ้าหนี้เถื่อน: Chapter 61 - Chapter 70

“คุณภพก็รู้ว่าร้านของผมไม่นิยมทำเรื่องแบบนี้” ผับของเขาไม่เคยหาเด็กให้เศรษฐี แต่ถ้าลูกค้าต่างคนต่างมาเจอกันในร้าน ศิลาก็ไม่ได้สอดมือเข้าไปยุ่ง “แหม เสี่ยก็ช่วยเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ก็ได้ ผมยอมจ่ายให้เสี่ยแสนนึงเลยก็ได้ ผมถูกใจน้องเขาจริง ๆ นะ” ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึก สองมือกำแน่น แต่ใบหน้าที่แสดงออกมากลับนิ่งเฉย เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ แล้วพูดให้ได้ยินกันเพียงสองคน “อัยเป็นเมียผม” เพียงเท่านั้นปองภพก็เบิกตาโต “คุณภพยังอยากจะได้อัยอีกไหมครับ” ศิลาถามเสียงเรียบ “มะ ไม่อยากแล้วครับ” ถึงปองภพจะมีอิทธิพล แต่ก็ใช่ว่าจะกล้าแย่งภรรยาเจ้าของผับหรูแห่งนี้ “เชิญหนูอัยกลับบ้านได้เลยครับ” “งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” อัยลดาเดินออกไปแล้ว ปวิมลจึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แต่ความจริงกลับเดินตามหลังอัยลดาไป “หยุดเดี๋ยวนี้นะพี่อัย” อัยลดาหันกลับมาแล้วบอก “ออกไปคุยกันข้างนอก”ทั้งสองเดินออกมายืนอยู่ใต้ต้นสนข้างผับ “เธอมาทำอะไรที่นี่” อัยลดาเปิดปากถามก่อน “ฉันต้องเป็นฝ่ายถามพี่มากกว่า ว่าพี่มาทำอะไรที่นี่ แม่บอกว่า

อัยลดาเดินขึ้นมาที่ห้องทำงานแล้วพูดกับศิลา “เสี่ยคะ ให้แผนกไอทีมาเชื่อมระบบกล้องวงจรปิดในเครื่องอัยได้ไหมคะ” “ได้สิ แล้วไม่ดูในห้องนั้นแล้วเหรอ” “ไม่อยากแย่งคุณไอซ์น่ะค่ะ” “ปกติไอซ์ไม่ค่อยเข้าไปในห้องนั้นนะ” “เสี่ยคะ” “ฮึ” “เสี่ยคบกับคุณไอซ์มานานแค่ไหนแล้วคะ” เพราะตอนนี้อัยลดารู้สึกไม่ไว้ใจไอศูรย์ขึ้นมาตงิด ๆ “ตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย มีอะไรเหรอ” มือข้างหนึ่งของศิลากำลังหมุนปากกาเล่น “เสี่ยไว้ใจเขามากแค่ไหนคะ” “ก็ระดับหนึ่ง” “ถ้าหากวันหนึ่งเขาหักหลังเสี่ย เสี่ยจะ…” อัยลดาพูดยังไม่ทันจบ ศิลาก็พูดขัดขึ้นก่อน “มันไม่มีทางทำอย่างนั้นหรอก ถึงฉันกับมันจะดูเหมือนไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไร แต่มันก็เป็นคนจริงใจนะ อีกอย่างฉันเคยอยู่กับมันตอนที่ชีวิตมันตกต่ำที่สุด มันไม่มีทางหักหลังฉันอย่างแน่นอน” ศิลาพูดออกมาอย่างมั่นใจ เพราะตอนนั้นไอศูรย์มีสภาพไม่ต่างจากสุนัขข้างถนน อัยลดาจึงเก็บความสงสัยเอาไว้กับตน ถ้าศิลาเชื่อมั่นในตัวไอศูรย์มากขนาดนี้ เช่นนั้นก็

“ทำไมไม่ให้พี่ยศขับให้ล่ะคะ” อัยลดาถามเมื่อนั่งรถออกมาไกลแล้ว “อยากขับเองบ้าง เชื่อไหมฉันไม่ได้ขับรถเองนานเกือบสี่ปีแล้วนะ” “แล้วทำไมวันนี้ถึงอยากขับล่ะคะ” “กลัวลืม” ศิลาหันมามองหน้าเธอแวบหนึ่ง ความจริงแล้วเขาอยากเป็นคนขับรถให้เธอนั่งบ้างต่างหากล่ะ “แล้ว… น้องแจน น้องฟ้า น้องเมย ที่พี่ยศพูดถึงคือใครเหรอคะ” “เอ่อ... ถ้าฉันพูดความจริงเธอจะโกรธไหม” “ทำไมอัยต้องโกรธด้วยคะ” “สัญญาก่อนสิว่าจะไม่โกรธ” “เสี่ยอย่าทำเหมือนอัยเป็นคนสำคัญได้ไหมคะ” “ทำไม่ได้หรือไง ก็ตอนนี้ฉันมีเธอเพียงคนเดียว” ใช่ เธอควรมีความสุขอยู่กับปัจจุบัน ส่วนวันพรุ่งนี้เป็นเรื่องที่ยังมาไม่ถึง ตอนนี้ขอเธอรู้สึกดี ๆ กับเขาก่อนก็คงไม่เป็นไร “สัญญาก็ได้ค่ะ” ศิลาจึงตัดสินใจบอกเธอ “เป็นคนที่ฉันเคยใช้บริการน่ะ แต่ตอนนี้ไม่ได้ใช้แล้ว” ความจริงก็รู้สึกหวงเขาขึ้นมาเหมือนกันเมื่อคิดว่าเขาเคยเลีย เคยดูด ทุกสัดส่วนของผู้หญิงพวกนั้น แต่มันก็เป็นสิทธิ์ของเขา ที่เธอเผลอคิดเช่นนั้นก็เพ

สามเดือนแล้วที่อัยลดามาทำงานที่ The Room XVII และยอดขายก็ดีอย่างสม่ำเสมอ อีกทั้งสต็อกสินค้ายังลดลงกว่าหลายเดือนก่อน ทำให้ผับมีกำไรเพิ่มขึ้นมาเดือนละเกือบสองล้าน ถึงแม้กำไรยังไม่มากเท่าเมื่อก่อน แต่ก็ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดี และศิลาก็ให้โบนัสสิ้นปีแก่อัยลดาเกือบหนึ่งแสนบาทตอนนี้ศิลาก็เลิกทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแล้ว ถึงกระนั้นอัยลดาก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ ยังคงตั้งใจทำงานและช่วยศิลาตรวจสอบการทำงานทุกแผนกอย่างรอบคอบ และตอนนี้พนักงานเกือบทุกแผนกก็เริ่มยอมรับในความสามารถของเธอแล้ว แต่คนที่เครียดแทนศิลากลับเป็นไอศูรย์ บรรดาสาว ๆ ที่เกี่ยวข้องกับเขาก็พลอยลำบากไปด้วย เพราะเขาไม่มีโบนัสรายเดือนให้ “เมื่อไรไอซ์จะจัดการยัยคนนั้นสักที ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังเราต้องอดตายแน่ ๆ” ณิชาเอ่ยขึ้นขณะที่อยู่ในห้องทำงานของไอศูรย์ เพราะเคยใช้เงินมือเติบ พอรายได้น้อยลงจึงทำให้ปรับตัวไม่ทัน “ใจเย็นอีกหน่อย รอให้พวกมันตายใจซะก่อนค่อยเล่นงานทีหลัง” เพราะไอศูรย์กะจะทำลายอัยลดาเพียงครั้งเดียว แต่ให้เธอออกไปจาก The Room XVII อย่างถาวร “แต่เงินค่าเทอมลูก พี่ยังไม่จ่ายเลยนะ พี่ขอยื

“พ่อ” อัยลดาไม่คิดว่าคนที่มาขอพบเธอจะเป็นพ่อของเธอเอง“อัย” จารึกยิ้มให้ลูกสาวแต่รอยยิ้มส่งไปไม่ถึงดวงตา“พ่อรู้ได้ยังไงว่าอัยอยู่ที่นี่คะ”“พ่อโทร. ถามคุณยศ เพราะโทร. หาอัยแล้วแต่อัยไม่รับสาย อีกอย่างพ่อไปหาอัยที่บ้านหลังนั้นก็ไม่มีใครอยู่”“พอดีอัยปิดเสียงโทรศัพท์น่ะค่ะ”“อัยทำงานอยู่ที่นี่เหรอ” จารึกมองลูกสาวตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า“ยัยมลบอกพ่อเหรอคะ”จารึกพยักหน้า อัยลดาคิดไว้ไม่มีผิดว่าปวิมลคงไม่เก็บเรื่องที่เธอทำงานอยู่ที่นี่เป็นความลับ “พ่อมีธุระด่วนจะคุยกับอัยเหรอคะ” ถ้าไม่ด่วนพ่อคงไม่ตามเธอมาถึงที่นี่“อืม”“คงหนีไม่พ้นเรื่องเงินอีกแล้วใช่ไหมคะ” อัยลดาถามออกอย่างรู้ทัน“อัย ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายจริง ๆ ลูก”อัยลดาหลับตา พลางสูดลมหายใจเข้าลึก “รอบนี้พ่อจะเอาเงินไปทำอะไรอีกล่ะคะ”“ไอ้ภีมมันไปติดหนี้พนันออนไลน์เขาไว้ หากไม่หาไปจ่าย พวกนั้นจะตามมาฆ่ามันถึงบ้าน”เรื่องนี้ไม่ได้เหนือความคาดหมายของอัยลดามากนัก เพราะภีมวัจน์เป็นคนชอบเสี่ยงชอบลองอะไรที่ท้าทายอยู่แล้ว ถึงการทวงหนี้ด้วยวิธีนี้จะผิดกฎหมาย แต่เจ้าหนี้พวกนี้ก็ไม่เคยสนใจอยู่แล้ว เพราะมีเงินมากพวกเขาย่อมทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว “ภีมเ