บททั้งหมดของ เจ้าหนี้เถื่อน: บทที่ 21 - บทที่ 30

ให้หลังไอศูรย์พศินจึงถาม “พี่หินไปนอนค้างบ้านผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ เหรอครับ” แค่รู้ว่าพี่ชายเช่าบ้านให้ผู้หญิงคนนั้นอยู่เขาก็ตกใจมากแล้ว“อยากรู้ไปทำไม”“ก็พี่หินไม่เคย”“นั่นมันก็บ้านกูเหมือนกัน ทำไมกูจะไปนอนไม่ได้ อีกอย่างที่นั่นมันก็สงบดี”คิ้วของพศินขมวดมุ่น แล้วที่คอนโดไม่สงบตรงไหน เขาก็อยู่คนเดียวนี่นา“รายงานการประชุมของกูล่ะ” ศิลาถามเรื่องงานกับน้องชาย“อยู่นี่ครับ” พศินยื่นเอกสารที่จดรายงานการประชุมให้พี่ชาย “พี่หินควรมีผู้ช่วยที่เป็นผู้หญิงบ้างนะครับ”“ทำไม มึงไม่อยากทำ?”“เปล่าครับ แต่ผมคิดว่าผู้หญิงทำงานละเอียดมากกว่าผู้ชาย” ดวงตาคมเข้มของพศินวูบไหวเล็กน้อย “อีกอย่างจะได้ช่วยพี่หินตรวจสอบงานด้วย” เพราะตอนนี้ศิลามีงานล้นมือ จนไม่มีเวลาตรวจสอบแผนกต่าง ๆ ด้วยตนเองศิลามองน้องชายด้วยสายตาค้นคว้า “ทำไม มึงกำลังสงสัยใครอยู่อย่างนั้นเหรอ”“เปล่าครับ ผมก็แค่ไม่อยากให้พี่เหนื่อย พี่หินเหนื่อยมามากแล้วนะครับ” เก้าปีแล้วที่พี่ชายแบกรับทุกอย่างไว้เพียงคนเดียว“อย่ามาดรามาน่า กูไม่ชอบ เอาเป็นว่ากูจะลองคิดดู กลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้ว”“ครับ” ความจริงวันนี้พศินลาหยุดพักผ่อน แต่เพราะมีประชุม

เดินออกมาจากห้องน้ำ ศิลาก็ตื่นขึ้นมาแล้ว “ไม่นอนต่อล่ะคะ” “นอนเยอะแล้ว” แค่ได้หลับลึกสักสามสี่ชั่วโมง สำหรับเขาก็ถือว่าเพียงพอแล้ว “ถ้าอย่างนั้นก็ไปอาบน้ำเถอะค่ะ จะได้มากินข้าวด้วยกัน” “ฉันไม่กินข้าวกลางวัน” มื้อแรกของเขาคือหกโมงเย็น ส่วนมื้อถัดไปคือตอนสี่ทุ่ม และส่วนมากจะเป็นกับแกล้ม “ถึงได้ปวดท้องบ่อย ๆ ยังไงคะ” “ไอ้ยศปากมากอีกล่ะสิ” ศิลารู้ทันทีว่าใครเป็นคนบอกเธอ “เขาก็แค่เป็นห่วงเสี่ยค่ะ” ศิลาถอดบ็อกเซอร์ออก เปลือยกล้ามก้นต่อสายตาเธอ จับผ้าขนหนูขึ้นพาดบ่าแล้วเดินเข้าห้องน้ำหน้าตาเฉย อัยลดาถึงกับพูดไม่ออก ผู้ชายอะไรหน้าไม่อายจริง ๆ ก็รู้ว่าทั้งใหญ่ทั้งยาว แต่ทำไมต้องอวดด้วย พอคิดว่าเขาทำอย่างนี้กับผู้หญิงทุกคนก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา เขาเดินออกมาจากห้องนอน อัยลดาก็จัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้ว “ทำอะไรกิน” เขานั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเธอ “แกงมัสมั่นหมู ไข่ต้ม กับบรอกโคลีผัดกุ้งค่ะ” อัยลดาตักข้าวให้เขา “ไม่ต้องเยอะนะ” เพราะไม่เคยกินหนักในมื้อนี้ ศิลาจึงกลั

เกือบตีสี่ครึ่งอัยลดาได้ยินเสียงรถยนต์เลี้ยวเข้ามาจอดจึงวิ่งออกมาดู เมื่อเห็นหน้าเขาก็คล้ายกับว่าความกังวลในใจทุกอย่างได้คลายลง อัยลดาเพิ่งเดินกลับไปเอาร่มในบ้าน ศิลาก็วิ่งฝ่าสายฝนเข้ามาในบ้านแล้ว “ทำไมยังไม่นอน” เสียงของเขาฟังดูเนือย ๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือข้างหนึ่งยกขึ้นปัดผมให้น้ำกระเซ็นออกมา อัยลดาไม่ได้ตอบ แต่กลับถามออกไป “ทำไมวิ่งตากฝนมาแบบนี้ล่ะคะ เดี๋ยวก็เป็นหวัดกันพอดี” “ไม่เป็นหรอกฉันหนังเหนียว แล้วทำไมถึงยังไม่นอนฮึ” “อัยทำงานยังไม่เสร็จค่ะ” เธอพยายามนอนแล้วแต่นอนไม่หลับ จึงลุกขึ้นมาทำงานต่อ อีกอย่างในใจยังคิดจะรอเขาจนถึงเช้า “ทำไมถึงหักโหมขนาดนี้ เขาให้เงินเดือนเท่าไร” “หมื่นห้าค่ะ” ศิลาไม่ได้ถามเรื่องงานของเธออีก อัยลดายื่นผ้าให้เขาซับผม แต่เขากลับไม่ยอมรับไป “เช็ดให้หน่อยได้ไหม” “เสี่ยไม่ถือเหรอคะ” ผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ชอบให้ผู้หญิงที่ไม่ใช่เมียจับหัว “ไม่เป็นไร เช็ดไปเถอะ หิวจัง มีอะไรกินบ้าง” “เสี่ยจะกินตอนนี้เหรอคะ” “อืม กินข้าวกับอัยท

อัยลดาหลุดขำออกมา “แล้วทีตัวเองแทงคนอื่นทำไมไม่คิดว่าเขาจะกลัวบ้างเหรอคะ” “ไม่ กลัวเขาไม่เสียวอย่างเดียว” ศิลามองคนตรงหน้าด้วยสายตากรุ้มกริ่ม “ทะลึ่ง” “อัยเริ่มก่อนนะ” “ตกลงจะไม่ไปหาหมอจริง ๆ เหรอคะ ไม่ต้องฉีดยาก็ได้” “ไม่ไป ให้ไอ้ยศซื้อยามาให้ก็พอ” “เดี๋ยวอัยไปซื้อให้ดีกว่าค่ะ ร้านขายยาอยู่ใกล้แค่นี้เอง” อึดใจเดียวเธอจึงพูดขึ้นอีก “เสี่ยเดินไปหน้าปากซอยไหวไหมคะ” “น่าจะไหว” “งั้นไปซื้อยาด้วยกัน จะได้บอกอาการเภสัชกรถูก ดีไหมคะ” “ไปก็ได้” “เดี๋ยวอัยอาบน้ำเสร็จก่อนค่อยมาเช็ดตัวให้นะคะ” “อืม วันนี้ไม่ได้ทำความสะอาดน้องจีจี้ให้เลย” เพราะหลังจากอัยลดาขึ้นให้แล้ว เขาก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว “ไม่ต้องทำให้ทุกวันก็ได้ค่ะ อัยทำเองได้” “ก็อยากทำให้นี่นา อีกอย่างมันก็น่ารักด้วย ฉันอยากมองมันทุกวัน” ทุกวันที่ทำความสะอาดน้องจีจี้ให้เธอ เขาแอบจูบมันทุกครั้ง บางครั้งยังอยากสอดลิ้นเข้าไปชิมรสชาติภายในแต่ก็กลัวเธอตื่น “พอแล้วค่ะ ไม่พูดเร

เดินออกมาจากตรงนั้นแล้ว ณัฐวดีจึงถาม “รุ่นน้องมหาวิทยาลัยจริงเหรอ” “จริงสิครับ ผมจะโกหกคุณทำไม” ทั้งน้ำเสียงทั้งท่าทางณเรศพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ จนทำให้คนฟังเชื่อสนิทใจ “แต่สายตาที่ยัยนั่นมองนาย ไม่ใช่สายตารุ่นน้องมองรุ่นพี่” เธอจึงรู้สึกไม่พอใจ และไม่อยากซื้อเสื้อผ้าที่ร้านนั้น “นั่นมันก็เรื่องของเธอครับ” “ไม่สนใจจริงเหรอ ยัยนั่นเด็กและสวยกว่าฉันนะ” ณัฐวดียังลองหยั่งเชิงอีกครั้ง “ไม่สนครับ ผมสนใจคุณเพียงคนเดียว ที่ผ่านมาคุณก็เห็นว่าผมไม่เคยมีใคร ไม่เคยคุยกับใครด้วย” จะให้เขาสนใจคนอื่นได้อย่างไร ในเมื่อณัฐวดีเป็นลูกเจ้าของบริษัทที่ทำเกี่ยวกับอะไหล่รถยนต์ที่เขาทำงานอยู่ ถ้าเขาเลือกอัยลดาที่มีแต่ตัวก็ถือว่าโง่เต็มที แต่หากให้เก็บไว้เป็นชู้ก็ว่าไปอย่างอัยลดาหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าถือขึ้นมาดู ณเรศตอบกลับข้อความเธอจริง ๆ ‘ขอโทษที พี่งานยุ่งจริง ๆ’ เธอมองตามสองคนนั้นด้วยความสับสน ณเรศไม่ได้แนะนำเธอกับผู้หญิงคนนั้นว่าเป็นแฟนกัน อีกทั้งเขายังบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเจ้านาย ทั้งที่ตอนทักทายกันครั้งแรก เขาเรียกเธออย่างสนิทสนม อีกทั้งย