All Chapters of ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!: Chapter 41 - Chapter 50

อีกฟากของทางเดินริมระเบียงบนชั้นสาม อยู่ๆ ก็มีเสียงสนทนาของสตรีหลายคนดังขึ้น ตามปกติแล้วชั้นสามจะจัดเอาไว้สำหรับแขกสูงศักดิ์เท่านั้น วันนี้ฝั่งที่อยู่ตรงกันข้ามพอดีกลับมีคนมาจองห้องเอาไว้ ทั้งยังมีถึงสองห้องในเวลาเดียวกัน ฉินหร่วนเหอมองผ่านฉากกั้นปักลายพบว่าเสียงนั้นฟังคุ้นหูยิ่ง “คุณหนูเสิ่น?” เสิ่นม่านชิงกับท่านหญิงจวินเสวี่ยกลับอยู่ที่หอสุ่ยหลิงเอาเสียได้?วันหยุดทั้งทียังได้ยินเสียงคนที่คอยหาเรื่องในช่วงเวลาเรียน นางกลอกตาด้วยความเหนื่อยหน่ายมือเท้าคางไม่อยากใส่ใจสตรีทั้งสอง กระทั่งประโยคเสียดสีดังขึ้น “ข้าละอิจฉาประมุขไป๋ยิ่งนัก ไม่ต้องรักษากิริยา ไม่จำเป็นต้องเก็บเนื้อเก็บตัว ใช้การค้าเป็นตัวกลางสามารถพบปะผู้ใดก็ได้ไม่เว้นว่าคนผู้นั้นจะเป็นบุรุษหรือสตรี”ประมุขไป๋? หรือพวกนางจะหมายถึง...ไป๋เยวี่ย? ฉินหร่วนเหอหยัดตัวขึ้นนั่งหลังตรงอีกครั้งใบหน้าหันไปมองเซียวเหยียนเฟิง มีข่าวลือว่าไป๋เยวี่ยชอบพอเซียวเหยียนเฟิง ทว่าไม่รู้เกิดอะไรขึ้นนางกลับหมั้นหมายกับบุตรชายของอัครมหาเสนาบดีเอาเสียได้ …อยู่ๆ ฉินหร่วนเหอก็ขมวดคิ้ว “คุณหนูจวนคหบดีไม่สมหวังกับบัณฑิต??” นิทานเรื่องเมื่อครู่กลับทำให้นา

วันนี้เสี่ยวชวนไม่สบาย... ถงหลี่ฮวากลายเป็นคนติดตามฉินหร่วนเหอเข้ามาเรียนในสำนักศึกษาหลวง ทั้งสองเพิ่งลงจากรถม้าก็พบกับสายตามากมายที่หันมามอง นางรู้อยู่แล้วว่าต้องมีเรื่องเช่นนี้หลังแม่สื่อตระกูลสุยกลับไปอย่างเสียหน้า นี่คือสิ่งที่นางต้องเผชิญเพราะการกระทำของบิดา ฉินหร่วนเหอไม่ได้ใส่ใจกับสายตาของผู้คน นางเดินเข้าไปยังระเบียงทางเดินเพื่อเข้าสู่ห้องเรียน กระทั่งถงหลี่ฮวากระซิบ “คุณหนูท่านหญิงกับคุณหนูพวกนั้นดูเหมือนจงใจรอท่านอยู่ข้างหน้า”“อืม” นางส่งเสียงรับรู้เบาๆถูกขวางทางทันทีไม่ต้องสงสัย ฉินหร่วนเหอมองท่านหญิงจวินเสวี่ย เสิ่นม่านชิง จากนั้นก็กู้หรูอิน นึกถึงครั้งก่อนที่สตรีทั้งสามหาเรื่องเล่นงานไป๋เยวี่ยที่หอสุ่ยหลิง นางมั่นใจว่าครั้งนี้นางก็คือเป้าหมาย “ท่านทั้งสามมีเรื่องจะสนทนากับข้า?” นางถาม“พวกข้าเพียงมาแสดงความยินดี...ไม่ได้หรือ? ฟังว่าใต้เท้าสุยส่งแม่สื่อไปทาบทามสู่ขอเจ้า ชั้นเรียนของเราจะมีข่าวดีถึงสองคนเลยนะ”“ไม่ใช่สิ ได้ข่าวว่าใต้เท้าฉินหวังเกาะกิ่งไม้ที่สูงกว่า คราแรกตกลงเป็นมั่นเหมาะแต่กลับปฏิเสธแม่สื่อตระกูลสุยไปแล้วมิใช่หรือ ใต้เท้าฉินนี่ก็กระไร เป็นถึงขุนนางขั้นสา

นางกำนัลอาวุโสเดินเข้ามาขัดจังหวะเพื่อสอบถาม เรื่องที่เกิดในสวนจะว่าไปจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ก็ได้ แต่จะทำให้เป็นเรื่องเล็กก็ง่ายนิดเดียว ในเมื่อฮองเฮาส่งนางกำนัลอาวุโสมาสอบถาม ฉินหร่วนเหอกำลังจะกล่าวคำฉู่เฟิงกลับเป็นคนตัดบท “อวี้กูกูนี่เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดเท่านั้นไม่มีเรื่องร้ายแรง ตอนนี้ทุกฝ่ายเข้าใจกันแล้ว ข้าคิดว่าเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ไม่ทำให้เป็นที่ขุ่นเคืองพระทัยดีกว่า”อวี้กูกูหันมามองนาง ฉินหร่วนเหอยิ้ม “ในเมื่อฉู่ซื่อเฉิงก็เป็นคนกล่าวเองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย เช่นนั้นก็เป็นไปตามนั้นเถิดเจ้าค่ะ”คุณหนูตระกูลเสิ่นลอบถอนหายใจ คุณหนูและนายหญิงหลายคนในเหตุการณ์มองหน้ากันไปมา กู้หรูอินเอาแต่ก้มหน้าน้ำตารินด้วยท่าทางน่าสงสาร ฉินหร่วนเหอหมุนตัวจะเดินจากไปฉู่เฟิงกลับเดินตามนางมา “คุณหนูฉิน”นางหยุดทันทีและหมุนตัวไปมองเขา สายตาของนางแข็งกร้าวเล็กน้อย “ใต้เท้าฉู่ ข้าคิดว่าท่านกับข้าไม่มีเรื่องให้สนทนากันอีก หรือท่านรังเกียจว่าเรื่องยังวุ่นวายไม่พอหรือ”“ข้าเพียง...เพียงอยากขอโทษ เมื่อครู่ข้าไม่ควร...”“ไม่จำเป็น ท่านไม่ได้ทำผิดอะไรเลยนี่ มิใช่หรือ ท่านกับข้าไม่ได้รู้จักมักคุ้นมาก่อนดัง

ลั่วกูกูเห็นองค์หญิงหย่งหนิงเสวยได้มากกว่าทุกวันก็น้ำตาคลอ ยิ่งมีเยียนอ๋องเสด็จมาด้วยนางก็ยิ่งวางใจ ชงชากับของว่างเข้าไปในห้องนั่งเล่น จากนั้นทุกคนก็ล่าถอยออกไปพร้อมกับกำชับไม่ให้ใครเข้ามารบกวนเซียวเหยียนเฟิงมองใบหน้าซูบเซียวขององค์หญิงหย่งหนิง “ซู่ซู่ ผ่านไปนานถึงเพียงนี้แล้ว เจ้าก็...ปล่อยวางเถิด”ฉินหร่วนเหอเลิกคิ้วทว่าองค์หญิงหย่งหนิงกลับดวงตาแดงก่ำเม้มปากสนิท “เสด็จอาหม่อมฉันรู้ว่าเรื่องเช่นนี้เป็นเรื่องธรรมดาของวังหลวง ทว่าแม่นมฝางเป็นคนดี ดีมากจริงๆ นะเพคะ ไม่ยุติธรรมกับนางสักนิดที่เกิดเรื่องเช่นนี้”นางรู้สึกว่าอยู่ผิดที่ผิดทางจึงขยับจะถอยออกมา ติดที่ว่ามือถูกองค์หญิงหย่งหนิงกุมเอาไว้แน่น อีกฝ่ายยิ้มให้นาง “ไม่เป็นไร เจ้าเป็นสหายของข้า เจ้าฟังได้” แต่นางไม่ได้อยากฟังนี่นา!! “แม่นมฝาง แม่นมของข้า นางถูกโบยจากนั้นถูกส่งออกมาจากวังหลวงโดยไม่รู้ชะตากรรม ข้าให้คนออกตามหานางลับๆ กระทั่งรู้มาว่านางสิ้นใจแล้วตั้งแต่วันที่นางถูกโบย เสด็จแม่ทรงปิดบังข้ามาตลอด เป็นความผิดของข้าเองตอนนั้นข้าไม่ควรอยากแอบหนีออกมาเที่ยวจนทำให้นางต้องรับเคราะห์ ข้า...”ฉินหร่วนเหอปลอบองค์หญิงหย่งหนิงที่ยังค

เสียงหอบเพราะความเหนื่อยและร่างกายที่ไม่เชื่อฟัง...ฉินหร่วนเหอถูกลากไปข้างหน้า เดี๋ยวเดิน เดี๋ยววิ่ง เดี๋ยวหลบ ขาทั้งสองข้างตอนนี้แทบจะก้าวไม่ออกแล้ว ด้านหลังมีเสียงประมือกันให้ได้ยินเป็นระยะเห็นชัดว่ายังมีคนชุดดำอีกไม่น้อย “เหตุใดไม่ทรงประทับในตำหนักดีๆ วิ่งออกมาข้างนอกตำหนักให้หม่อมฉันต้องเหนื่อยด้วยทำไมกัน...” นางบ่นปนหอบแต่ก็กุมมือของเขาแน่น สองขายังคงบังคับให้ตัวเองวิ่งต่อไม่เพิ่มภาระให้เขา“ข้าจะรู้หรือว่าเจ้าอยู่ข้างนอกนี่ คิดจะล่อพวกมันไปให้ไกลจากตำหนักอิ่นสือ ใครจะรู้ว่าเจ้าอยู่ข้างนอกนี่เล่า ขนมน่ะกินวันไหนก็ได้เหตุใดต้องออกมาเก็บเกสรดอกสนวันนี้วันที่ข้าถูกลอบสังหาร”นางเลิกคิ้วศีรษะถูกกดลงจึงล้มไม่เป็นท่า เซียวเหยียนเฟิงกอดศีรษะนางร่างทั้งสองคนล้มกลิ้งไปกับพื้น เงยหน้าขึ้นก็มองเห็นมีดสั้นเล่มเล็กๆ คล้ายอาวุธลับ เขาถามขึ้น “บาดเจ็บหรือไม่”“ไม่เป็นไรเพคะ” นางตอบจากนั้นลุกขึ้นตามแรงฉุด มองไปด้านหลังเห็นเยวี่ยสือและกู้เจียงกำลังรับมือกับคนชุดดำ ไกลออกไปมีโม่จิ่งหยวนที่มองมายังนางเช่นกัน แรงฉุดทำให้นางหันไปมองเซียวเหยียนเฟิง ตอนนั้นเองที่เขาส่งเสียงอุทานในลำคอกระบี่ยาวเล่มหนึ่