All Chapters of ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!: Chapter 51 - Chapter 57

เคยหรือไม่...ในเมื่อคิดจะชอบใครสักคน เช่นนี้แล้วก็อยากจะชอบให้หมดใจจนไม่ทำให้ตัวเองรู้สึกเสียใจในภายหลังฉินหร่วนเหอเก็บตัวเงียบงันหลังกลับจากตำหนักอิ่นสือ เรื่องที่เกิดขึ้นแน่นอนย่อมถูกปิดเงียบ เยียนอ๋องถูกลอบสังหารเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ คนตายมากมายในป่าสน กลิ่นคาวเลือดที่ถูกกลบฝัง ความหวาดหวั่นในใจที่ยังคงชัดเจน นางเคยฝันร้ายนึกถึงคนที่ถูกสังหาร คนผู้นั้นอาจจะเป็นบุตรชาย เป็นบิดา เป็นพี่ชาย เป็นน้องชาย เป็นสามีของใครสักคน คนที่รออยู่จะล่วงรู้หรือไม่ว่าคนเหล่านั้นจะไม่มีวันได้กลับไปแล้ว...เพราะฝันร้ายจึงนอนไม่หลับ เพราะนอนไม่หลับสุขภาพจึงย่ำแย่ ถึงอย่างนั้นยาเทียบแล้วเทียบเล่าผ่านไปสามวันหลังกลับจวนอาการนอนไม่หลับก็ยังคงไม่ดีขึ้น ไม่มีใครล่วงรู้ดีไปกว่านางว่านี่คืออาการป่วยทางใจ นางกำลังรู้สึกผิด... แม้ไม่ได้เป็นคนลงมือสังหาร แต่หนึ่งในคนที่ตายนางเองก็มีส่วนร่วมทำให้เขาตาย แม้อีกฝ่ายเป็นนักฆ่าแต่นั่นก็คือคนที่มีเลือดเนื้อมีชีวิต ในใจรู้ดีว่าคนหลายคนไม่มีทางเลือก บางคนอาจไม่ได้เต็มใจเข่นฆ่าสังหาร จะด้วยถูกบังคับ จะด้วยคำสั่ง หรืออะไรก็ตาม คนเหล่านั้นล้วนไม่ต่างไปจากนางที่ถูกม้วนเ

...ดังนั้นจึงไม่มีใครสงสัยระแคะระคายเลยว่ารัชทายาทจะสนิทสนมกับเยียนอ๋อง เพราะคนนอกย่อมคิดว่าตระกูลหยวนจะต้องแค้นเคืองเขาอย่างแน่นอน เช่นกันกับศัตรูที่คิดว่าเขาคงต้องตายอยู่ที่แดนเหนือด้วยน้ำมือตระกูลหยวน“จะว่าไปข้ากับเจ้าเองก็คล้ายชะตาเล่นตลกเหลือเกิน ตอนที่เจ้าสูญเสียมารดาข้าเองก็สูญเสียอาจารย์ ปีที่เจ้าออกจากเมืองหลวงเพื่อไว้ทุกข์ข้าเองก็ต้องออกจากแดนเหนือเพื่อเสาะหายาแก้พิษ”!!! หรือว่าแม่ทัพหยวน...“แม่ทัพหยวนกับข้าล้วนถูกพิษ เขาไม่โชคดีเหมือนข้าที่รอดตายมาได้จนได้ลูกกลอนยอดโอสถ”นางอยากยื่นมือออกไปลูบหลังปลอบโยน แม้กระทั่งกุมมือของเขาให้แน่นเท่าที่จะแน่นได้ ทว่าที่นางทำได้คือยื่นมือออกไปคว้าจับแขนเสื้อของเขากุมเอาไว้ ขอบตาของนางร้อนผ่าวน้ำตาหยดหนึ่งค่อยๆ กลิ้งลงไปบนสองข้างแก้ม ความเศร้าปกคลุม ความสงสารจับหัวใจ “ท่านอ๋อง”อยู่ๆ เขาก็หันมามองนางจากนั้นหัวเราะออกมา “เจ้าสงสารข้าแล้วหรือ ข้าเพิ่งโกหกเจ้าก็เชื่อแล้ว? ตอนนี้แม่ทัพหยวนยังแข็งแรงดีเดินเหินแข็งแรงกว่าข้าอีก”นี่เรียกว่าโดนช็อตฟีลหรือเปล่านะ ความรู้สึกของนางถูกแทนที่ด้วยความโกรธ มือปล่อยแขนเสื้อของเขายกขึ้นปาดน้ำตาแรงๆ คว

บรรยากาศในงานเลี้ยงอึดอัดเงียบงัน อวี๋หรงหลันคุกเข่าอยู่ที่กลางโถงงานเลี้ยง กล่าวคำสะอื้นคำท่าทางไม่ได้รับความเป็นธรรมน่าสงสาร“ตอนนั้นหม่อมฉันดีใจที่พี่เซี่ยยังมีชีวิตอยู่ ทั้งที่หม่อมฉันสิ้นหวังไปแล้วแท้ๆ ตอนที่เขาให้คนมารับไปยังสำนักปราชญ์จึงไม่แม้แต่จะลังเล รีบออกเดินทางไปหาเขาทันที ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าการไปถึงของหม่อมฉันกลับทำให้ความสัมพันธ์ของศิษย์พี่ฉินกับพี่เซี่ยเปลี่ยนไป หม่อมฉันไม่ได้อยากเป็นต้นเหตุจึงบอกพี่เซี่ยว่าจะจากไปเงียบๆ หากแต่สัญญาหมั้นหมายเป็นบิดามารดาสองตระกูลให้คำมั่น พี่เซี่ยตัดสินใจรักษาคำมั่นของบิดามารดา ทว่ากลับต้องแลกมาซึ่งความสัมพันธ์ที่ขาดสะบั้น หม่อมฉันเดินทางมาเมืองหลวงครั้งนี้ หวังเพียงว่าศิษย์พี่ฉินจะคลายความโกรธ หวังเพียงว่าท่านปราชญ์จะให้อภัยพี่เซี่ย”เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบด้านทุกคนมองไปยังฉินหร่วนเหอด้วยสายตาตำหนิ ทว่านางกลับรินชาและยกขึ้นจิบด้วยท่าทางนิ่งเฉย หยวนฮูหยินหันไปมองนางทว่านางเพียงยิ้มจากนั้นส่ายหน้าให้อีกฝ่าย ข้างๆ กันนั้นหยวนอวี้มีสีหน้าโกรธขึ้ง หากมิใช่เพราะฉินหร่วนเหอรั้งเอาไว้ดูแล้วอีกฝ่ายคงลุกคนมาด่าทอคนแล้วกระมัง“ที่แท้ก็มีเรื่องเช่นน