บททั้งหมดของ ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!: บทที่ 21 - บทที่ 30

“ข้ารู้แล้วอย่างไร ไม่รู้แล้วอย่างไร คงไม่ได้คิดว่าตัวเองฉลาดแล้วผู้อื่นจะโง่งมไปเสียหมดกระมัง ท่านวางแผนเพื่อตัวเองได้แล้วข้าทำไม่ได้หรือ ตั้งแต่เกิดข่าวลือเรื่องข้ากับท่าน ท่านคงไม่คิดว่าข้าจะปล่อยผ่านไปโดยไม่หาต้นตอ ไม่อยากรู้เรื่องราวของท่าน ไม่สืบสาว ไม่ป้องกัน?”มองใบหน้าซีดขาวสิ้นหวังของเขา ฉินหร่วนเหอไม่ได้รู้สึกสงสารหรือสะใจ นางกล่าวเสียงเรียบ “ที่ข้าเสียใจก็คือท่านตาของข้าเชื่อใจท่านเหลือเกิน คนที่เสียใจที่สุดในเรื่องนี้ก็ยังคงเป็นเขา”เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหลัง สวีเซิ่งก้าวออกมาด้านหลังมีโม่จิ่งหยวน เห็นสีหน้าของโม่จิ่งหยวนนางตระหนักได้ในทันทีว่าท่านตาของนางได้ยินทั้งหมด “เจ้ากลับไปเถิดหากข้าไม่อนุญาตเจ้าห้ามเข้าใกล้เรือนพำนักของข้าอีก”วันนั้นทั้งวันสวีเซิ่งเก็บตัวแต่ในเรือน หลังปรนนิบัติอีกฝ่ายกินมื้อเที่ยง ฉินหร่วนเหอที่เห็นท่าทางเหน็ดเหนื่อยของผู้เป็นตาก็ทนไม่ไหว นางชงชาอย่างดีจากนั้นนำเข้าไปในห้องหนังสือ รินชาจากนั้นยื่นไปให้สวีเซิ่ง “ท่านตาเจ้าคะ”“มีเรื่องอะไรอยากพูดหรือ”“การไว้ทุกข์กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว หลังจากนี้ข้าก็จะปักปิ่นแล้ว ตอนนี้ไม่อยากใช้ข้ออ้างเพื่อให้ได้

ไม่รู้เพราะบังเอิญหรือจงใจ... เวลาที่ขบวนเดินทางมาถึงประตูเมืองหลวงเป็นเวลาที่พลุกพล่านที่สุด ฉินหร่วนเหอมองขบวนต้อนรับที่หน้าประตูเมือง ขุนนางหลายคนสวมชุดสวมหมวกประจำตำแหน่งยืนรอต้อนรับเสี่ยวชวนอุทานเสียงเบา “นายท่าน? เขาถึงขั้นมารับคุณหนูด้วยตัวเอง?!”นางมองตามสายตาของเสี่ยวชวนไป หากมิใช่เพราะเสี่ยวชวนอุทานออกมา อันที่จริงฉินหร่วนเหออาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉินเหิงคือคนไหน มองรองเจ้ากรมโยธาที่สวมชุดขุนนางยืนยิ้มกว้างอยู่ใต้ประตูเมือง หัวใจของนางเย็นชาไร้ซึ่งความรู้สึกใด“มารับข้า?” นางแค่นหัวเราะ “เกรงว่าจะมารับท่านตามากกว่ากระมัง”เสี่ยวชวนถอนหายใจ “นั่นสินะเจ้าคะ เดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมรัชทายาทและท่านอาจารย์สวี มารับที่ประตูเมืองได้หน้าถึงเพียงนี้นายท่านจะไม่มาได้อย่างไร”เพราะมีขบวนขุนนางมาต้อนรับดังนั้นจึงต้องลงจากรถม้า ฉินหร่วนเหอที่ตอนนี้สิ้นสุดการไว้ทุกข์ ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้แต่งตัวฉูดฉาด เมื่อก้าวลงรถม้าจึงไม่ได้โดดเด่นอะไร เดินทางเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทาง ตอนนี้ยังต้องลงจากรถม้าเพื่อให้ขุนนางเหล่านี้กล่าวต้อนรับ นางไม่เข้าใจสักนิดว่าจะต้องทำเอิกเกริกเช่นนี้ด้วยเหตุใดฉินเหิงเดิ

การปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อวานนางชนะมาสนามรบแรกกินแรงไปไม่น้อยจึงนอนตื่นสาย พ่อบ้านให้คนมาแจ้งว่าฉินเหิงออกไปตั้งแต่เช้าแล้วกำชับว่าไม่ให้ผู้ใดเข้ามารบกวนที่สวนฝูหรง ดังนั้นที่นี่ก็ไม่มีอะไรให้นางต้องยุ่งยาก ไม่ต้องสนใจผู้ใด ไม่ต้องทำงาน ไม่ต้องทำอะไรเลย เพียงล้างหน้า หวีผม เปลี่ยนชุด จากนั้นก็กินมื้อเช้า ช่วงสายยังคิดว่าจะค่อยๆ เดินเล่นในสวนฝูหรงโดยรอบ ใครจะคิดว่าพ่อบ้านจะให้คนมาแจ้งว่าสวีเซิ่งส่งรถม้ามารับเพราะเคยชินกับการสวมชุดเรียบๆ ฉินหร่วนเหอจึงไม่ได้ประโคมเครื่องประดับหรือเลือกใช้แพรพรรณหรูหรา พอเดินออกมาจากเรือนก็พบว่าอู่อี๋เหนียงพาบุตรชายและบุตรสาวมารออยู่ก่อนแล้ว “หร่วนเอ๋อร์ได้ยินพ่อบ้านโจวบอกว่าท่านอาจารย์สวีส่งรถม้ามารับเจ้าไปที่จวน พอดีเลยข้าเองก็เลื่อมใสท่านอาจารย์สวีมาก น้องชายของเจ้าเองก็เคยอ่านตำรากวีของอาจารย์สวี มิสู้วันนี้ข้าพาน้องๆ ของเจ้าตามเจ้าไปเยี่ยมคารวะท่านอาจารย์สวี อย่างไรก็เป็นคนกันเองทั้งนั้นถือโอกาสนี้ทำความใกล้ชิดสนิทสนมกันเอาไว้ วันหน้าไปมาหาสู่จะได้ไม่ขัดเขิน”“ขัดเขิน?” นางขึ้นเสียงสูงเล็กน้อย “ใครกันต้องขัดเขิน เป็นท

เพิ่งชงชาเสร็จและจิบไปไม่กี่คำก็ได้ยินเสียงนักเล่านิทานกำลังเริ่มทำการแสดง เซียวเหยียนเฟิงขยับลุกผายมือให้นางไปยังระเบียงที่ยื่นออกไปด้านในหอสุ่ยหลิง ทั้งสองย้ายมานั่งลงและฟังนักเล่านิทานเล่าเรื่องด้วยท่าทางน่าตื่นเต้นเรื่องราวที่เขาเล่าเกี่ยวกับขุนศึกผู้หนึ่ง เมื่อยามที่บ้านเมืองสงบสุขขุนนางแก่งแย่งผลประโยชน์จนชาวบ้านไร้ที่พึ่งพิง ขุนศึกผู้หนึ่งกลับไม่มีความสำคัญในราชสำนัก ขุนนางที่ถือดีว่าตนมีอำนาจ มีอิทธิพล ต่างก็มองข้ามและหาเรื่องกล่าวร้ายเพื่อปลดขุนศึกผู้นั้นลง ทว่าต่อมาบ้านเมืองระส่ำระสายเกิดสงครามขึ้นที่ชายแดน ขุนนางที่ทรงอิทธิพลกลับปิดปากเงียบมีใครกล้าเสนอตัวนำทัพ ขุนนางที่ปากเอาแต่พ่นวาจาปาวๆ ว่าทำเพื่อบ้านเมืองกลับไม่แม้แต่จะอ้าปากส่งเสียงกระทั่งมีขุนนางบางคนโพล่งชื่อของขุนศึกที่ไม่เคยเป็นที่โปรดปราน ไม่เคยได้รับความสำคัญ ทั้งยังถูกกล่าวโทษจนถูกปลด ขุนศึกผู้นั้นยินดีออกรบเพื่อให้ชายแดนสงบสุขโดยไม่ห่วงชีวิต ห้าปีเต็มที่รั้งอยู่ที่ชายแดนกระทั่งชายแดนสงบสุขอีกครั้ง ทว่าขุนศึกผู้นั้นกลับสู่ราชสำนักด้วยอาการป่วยที่รุนแรงไม่อาจรักษา ขุนนางพวกนั้นเห็นว่าเขากุมอำนาจมากเกินไป ยุยงใ

เห็นการแต่งตัวของสามแม่ลูกหยวนฮูหยินถอนหายใจออกมาเสียงเบา “ข้าก็สังหรณ์ใจอยู่แล้ว โชคดีที่ขอราชโองการจากฝ่าบาททันเวลา”ฉินหร่วนเหอเลิกคิ้ว “ท่านป้าเป็นคนทูลขอราชโองการหรือเจ้าคะ”“ใช่ หลังปรึกษากับอาจารย์สวีก็คิดว่าต้องขอแบบกระชั้นชิดจะได้ทำให้คนเขาตั้งตัวไม่ทัน ไม่มีเวลาอ้างโน่นอ้างนี่ หาไม่ให้นางเป็นคนหวีผมให้เจ้า? ข้ายอมไม่ได้!” มองเสื้อผ้าที่แทบจะเป็นสีแดงของเจ้าสาวบนตัวของอู่ซื่อกับบุตรชาย บุตรสาวหรือก็ประโคมเครื่องประดับมากมายบนตัว หยวนฮูหยินเห็นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้า “ไม่รู้จักกาลเทศะยังพอทน แต่นี่ไม่รู้จักเลือกใช้สีที่เหมาะสม คงคิดละสิว่าขอเพียงโดดเด่นกว่าผู้ใด”มองดุชุดสีเหลืองปักลายบุปผาเล็กของตนฉินหร่วนเหอยิ้ม “ข้าโชคดีที่มีท่านป้าคอยดูแล” นางรู้สึกว่าฉินหร่วนเหอโชคดีจริงๆพิธีเริ่มขึ้นแล้วแขกเหรื่อมากมายล้วนเป็นคนที่ไม่คุ้นเคย ในสายตาของฉินหร่วนเหอแล้วทั้งหมดล้วนเป็นคนแปลกหน้าทั้งสิ้น ในสายตาของนางสวีเซิ่งที่นั่งอยู่เก้าอี้ประธาน หยวนฮูหยินที่ยืนรออยู่กลางห้องโถง สองคนนี้ต่างหากจึงจะเป็นคนที่นางไว้ใจได้โดยไม่กังขา คนหนึ่งเป็นท่านตา อีกคนเป็นสหายสนิทที่มารดาขอ