All Chapters of รักษาหัวใจนายมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

"คนอย่างผมไม่ตายง่าย ๆ หรอก" อันดาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่งเหมือนเดิมราวกับคำถามเมื่อครู่ไม่ได้มีอะไรน่ากังวลเลยสักนิด เขาไม่ได้พูดเพื่อปลอบใจเธอด้วยซ้ำ แต่พูดออกมาเหมือนเป็นเรื่องที่เขามั่นใจอยู่แล้วว่าตัวเองจะไม่มีวันปล่อยให้เกิดขึ้นง่าย ๆ มินตรามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เหมือนกำลังใช้คำตอบของเขาเป็นข้อมูลสุดท้ายในการตัดสินใจ ส่วนอันดากลับมองใบหน้าคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างพิจารณา ก่อนจะอดคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้ช่างมีคำถามเยอะกว่าที่เขาคาดเอาไว้มาก ตั้งแต่เรื่องเงิน เรื่องงาน เรื่องรถ เรื่องความปลอดภัย ไปจนถึงเรื่องถ้าเขาตายก่อนเธอเกษียณแล้วใครจะเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้ เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่สามารถคิดเรื่องพวกนี้ได้เป็นขั้นเป็นตอนขนาดนี้มาก่อน คนทั่วไปถ้าได้ยินว่าเขาจะจ่ายเงินเดือนให้สามเท่า แถมยังจ่ายต่อไปจนเกษียณก็คงดีใจจนแทบไม่ถามอะไรแล้ว แต่มินตรากลับนั่งถามเขาจนแทบจะครบทุกข้อเหมือนกำลังอ่านสัญญาจ้างงานทีละบรรทัด ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าขำ สงสัยเขาน่าจะเจอตัวซีเคร็ตเข้าให้แล้วจริง ๆ อันดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะเห็นว

"ใครเขาเคยมองว่าแผลสวยกัน ก็คงจะมีแต่หมอนั่นแหละที่มองว่าแผลสวย" "หึ... ค่ะ ก็หมอเป็นหมอนี่คะ การที่มองว่าแผลสวยก็คงไม่แปลก" อันดานิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เขาเพียงมองหญิงสาวที่กำลังตั้งอกตั้งใจอยู่กับหน้าท้องของเขา ก่อนจะปล่อยให้เธอทำงานต่อไป คราวนี้มินตราไม่พูดอะไร เธอตั้งสมาธิอยู่กับงานตรงหน้าอย่างเต็มที่ มือข้างหนึ่งจับอุปกรณ์ ส่วนอีกข้างคอยประคองบริเวณผิวหนังรอบแผลอย่างเบามือ ทุกการเคลื่อนไหวของเธอแม่นยำและระมัดระวังสมกับเป็นศัลยแพทย์ อันดาเองก็ยอมนั่งนิ่งตามที่เธอสั่ง แม้สายตาจะเผลอมองใบหน้าของเธออยู่เป็นระยะ เพราะหลายวันที่ผ่านมาเขาเริ่มคุ้นเคยกับการมีผู้หญิงคนนี้อยู่ในบ้านมากขึ้น จากตอนแรกที่คิดว่าเธอคงอยู่ได้ไม่นานเพราะต้องเปลี่ยนชีวิตจากหน้ามือเป็นหลังมือ กลับกลายเป็นว่ามินตราปรับตัวได้เร็วกว่าที่เขาคิด เธอตื่นเช้าไปทำงานบ้างเป็นบางวัน แล้วเธอก็กลับมาดูแผลให้เขา ทำอาหารกินเอง บางครั้งก็มีทำให้เขากินบ้าง บ่นเรื่องบ้าน บ่นเรื่องเขา และบางครั้งก็นั่งทำงานของตัวเองอยู่ในห้องรับแขกจนดึก บ้านที่เคยเงียบจนแทบไม่มีเสียงกลับมีเสียงของเธอเพิ่ม

"ไม่เข้า ฉันบอกแล้วไงว่า..." มินตรายังพูดไม่ทันจบ มือหนาก็แตะลงบนศีรษะของเธอเบา ๆ แล้วกดให้เธอก้มศีรษะลงเพื่อไม่ให้ชนขอบประตู ก่อนจะดันคนตัวเล็กเข้าไปนั่งบนเบาะข้างคนขับ "โอ๊ย... นี่คุณ! ฉันเข้าเองได้ ไม่ต้องกดหัวฉันขนาดนั้นก็ได้!" "นั่งเฉย ๆ แล้วก็อยู่นิ่ง ๆ ด้วย" "นี่..." ปัง! ยังไม่ทันที่มินตราจะได้พูดต่อ ประตูรถก็ถูกปิดลงก่อน หญิงสาวได้แต่นั่งอ้าปากค้างอยู่ด้านใน ดวงตากลมโตมองตามแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินอ้อมหน้ารถไปอีกฝั่ง ผู้ชายอะไรเผด็จการชะมัด ฉันเป็นหมอที่ถูกจ้างมาดูแลเขานะ ไม่ใช่เด็กอนุบาลที่เขาจะจับขึ้นรถแล้วพาไปไหนก็ได้ตามใจชอบ พรึบ... ไม่นานประตูฝั่งคนขับก็ถูกเปิดออก อันดาก้าวเข้ามานั่งด้วยสีหน้านิ่งราวกับเมื่อครู่ไม่ได้เพิ่งลากผู้หญิงคนหนึ่งออกมาจากบ้าน เขาดึงประตูปิด ก่อนจะคาดเข็มขัดนิรภัยให้ตัวเองอย่างสบายใจ มินตราที่นั่งรอจังหวะอยู่แล้วรีบหันไปหาเขาทันที "นี่ ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ!" อันดาชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย "อืม... พูดต่อสิ" "พูดต่ออะไรล่ะ! คุณปิดประตูใส่หน้าฉันไปแล้วเนี่ยนะ แล้วนี่ก็อีกอย่าง ฉันไม่เข้าใจว่าท

"อืม ก็ให้คุณนั่นแหละ จะให้ใครล่ะคะ โต๊ะนี้ก็มีกันอยู่สองคน" "แล้วทำไมไม่กินเอง" "ฉันกินไปตั้งหลายตัวแล้ว เห็นคุณเอาแต่กินอย่างอื่น ไม่เห็นตักกุ้งสักที ฉันก็เลยตักให้ หรือคุณไม่ชอบกิน" มินตราทำท่าจะเอื้อมมือกลับมาเอากุ้งคืน "ใครบอกว่าไม่กิน" มินตรามองท่าทางของเขาแล้วหลุดยิ้ม "ก็เห็นจ้องอยู่นาน ฉันก็นึกว่าไม่ชอบ" "กินสิ" "งั้นก็กินค่ะ" "อืม" อันดาก้มมองกุ้งในจานอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ "ขอบคุณ" "แค่กุ้งตัวเดียวเองคุณ ไม่ต้องทำหน้าเหมือนฉันยกบ้านให้ขนาดนั้นก็ได้" มินตราพูดติดขำ ก่อนจะหันกลับไปสนใจอาหารของตัวเองเหมือนเรื่องเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ได้มีความหมายอะไร แต่สำหรับคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับไม่ใช่แบบนั้น อันดายังคงมองกุ้งในจานตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้ส้อมตักมันขึ้นมากินเงียบ ๆ ความจริงมันก็เป็นเพียงอาหารธรรมดา มินตราเองก็คงไม่ได้คิดอะไรด้วยซ้ำ เธอแค่เห็นว่าเขายังไม่ได้กินจึงตักมาให้ตามปกติเท่านั้น แต่สำหรับอันดา เรื่องเล็กน้อยแบบนี้กลับเป็นสิ่งที่เขาไม่ค่อยได้สัมผัสมานานแล้ว ที่ผ่านมาเขาแทบจะกินข้าวคนเดียวมาตลอด ไม่ใช่เพราะไม่มีใค

"รู้แล้วค่ะ" เธอรีบก้มหน้าลงมองจานข้าวของตัวเอง แล้วตักอาหารเข้าปากต่อเหมือนตั้งใจจะหลบสายตาของเขา อันดาเองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงมองคนตัวเล็กข้าง ๆ อยู่เงียบ ๆ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นอีกครั้ง แต่ทว่าความเงียบสงบอยู่ได้ไม่ถึงสิบวินาทีมินตราก็เงยหน้าขึ้นมาใหม่ "แต่ฉันไม่ได้เตี้ยนะ" อันดาหลุดหัวเราะออกมาทันที "ครับ ๆ ไม่เตี้ยก็ไม่เตี้ย" "น้ำเสียงคุณไม่ได้เชื่อฉันเลย!" "ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ" "ก็หน้าคุณมันฟ้อง!" เสียงเถียงกันเบา ๆ ของทั้งคู่กลับมาดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางบรรยากาศภายในร้านอาหาร และเป็นอีกครั้งที่อันดารู้สึกว่าการมีใครสักคนนั่งเถียงอยู่ข้าง ๆ ระหว่างมื้ออาหารก็ดูไม่ได้แย่อย่างที่เขาเคยคิดเลย หลังจากเถียงกันเรื่องส่วนสูงอยู่พักใหญ่ มินตราก็เลิกสนใจคนข้าง ๆ แล้วหันกลับมากินข้าวต่อ เธอตักกุ้งทอดกระเทียมเข้าปากอีกคำ ก่อนจะเอื้อมมือไปตักต้มยำใส่ถ้วยของตัวเอง ขณะที่อันดานั่งกินอาหารอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ พอไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็กลับมาสงบอีกครั้ง มินตราเหลือบมองชายหนุ่มเป็นระยะ ก่อนจะนึกถึงเรื่องที่ตัวเองสงสัยมาตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของเข