All Chapters of รักษาหัวใจนายมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

"แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะคุณหมอ ถ้าผมไม่อยากมี ผมก็ไม่จำเป็นต้องมีนี่" "ก็จริงของคุณ แต่ฉันแค่ไม่เคยได้ยินใครตอบแบบนี้มาก่อน ปกติคนอื่นเขาก็จะบอกว่ายังไม่พร้อมบ้าง ยังไม่เจอคนที่ใช่บ้าง แต่คุณนี่แปลกดีนะ ตอบเหมือนการมีแฟนเป็นงานอย่างหนึ่งที่คุณไม่อยากทำเลย" อันดามองใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังรอคำตอบอยู่ เขาไม่ได้รู้สึกรำคาญที่เธอถามเรื่องส่วนตัว เพียงแต่คำถามนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่ค่อยได้พูดถึงกับใครนัก เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดว่าการมีใครสักคนเข้ามาในชีวิตเป็นเรื่องที่จำเป็นสำหรับตัวเอง การใช้ชีวิตเพียงลำพังทำให้เขาไม่ต้องคอยกังวลว่าใครจะถูกดึงเข้ามาเกี่ยวข้องกับปัญหาของเขา ไม่ต้องคอยอธิบายว่าแต่ละวันเขาไปไหน ทำอะไร หรือทำไมถึงกลับบ้านไม่ตรงเวลา และที่สำคัญที่สุด เขาไม่ต้องคอยระแวงว่าคนที่อยู่ข้างตัวจะกลายเป็นเป้าหมายของศัตรูเมื่อไหร่ อันดาเหลือบมองมินตรา ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นเล็กน้อย "แล้วใครอยากจะมาใช้ชีวิตกับคนแบบผมล่ะคุณ แค่เดินออกจากบ้านยังโดนตามฆ่าเลย ถ้าผมมีแฟนขึ้นมาจริง ๆ แล้ววันหนึ่งคนพวกนั้นรู้ว่าผมมีใครอยู่ข้าง ๆ คุณคิดว่ามันจะปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นใช้ชีวิตอย่

เวลาต่อมา ภายในรถ หลังจากทานอาหารเสร็จอันดาก็ขับรถพามินตรากลับบ้าน ระหว่างทางหญิงสาวยังคงพูดถึงเรื่องที่เขาแย่งมาม่ากระป๋องออกจากมือเธอไม่เลิก ถึงแม้จะยอมรับแล้วว่าอาหารที่ร้านอร่อยกว่ามาม่า แต่เธอก็ยังยืนยันว่าการที่เขาแย่งของกินคนอื่นไปโดยไม่ขออนุญาตเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำ อันดาไม่ได้เถียงอะไรกลับไปมากนัก เขาเพียงตอบรับเป็นบางครั้ง ก่อนจะปล่อยให้คนข้าง ๆ บ่นไปตามเรื่องตามราว จนกระทั่งเสียงของเธอค่อย ๆ เงียบลงไปเอง ตอนแรกเขาคิดว่าเธอคงเลิกบ่นแล้ว แต่เมื่อเหลือบมองไปทางเบาะข้างคนขับ กลับเห็นว่ามินตรากำลังนั่งหลับอยู่ ศีรษะของเธอเอนพิงเบาะเล็กน้อย ริมฝีปากเผยอออกนิด ๆ ขณะที่มือทั้งสองข้างวางอยู่บนหน้าตักอย่างสบายตัว อันดามองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไปสนใจถนนตรงหน้าตามเดิม เมื่อครู่ยังเถียงเขาไม่หยุดอยู่เลย เผลอแป๊บเดียวกลับหลับไปซะแล้ว เขานึกถึงตารางงานของเธอในวันนี้ ตั้งแต่ช่วงเช้ามินตราต้องเข้าโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดคนไข้ พอกลับมาถึงบ้านก็ยังต้องมาตัดไหมและตรวจแผลให้เขาอีก กว่าจะได้ออกไปกินข้าวด้วยกันก็เกือบค่ำแล้ว ดูท่าทางเธอคงเหนื่อยมาทั้งวันจริง ๆ อันดาจึงลดเสียงเพลงในรถล

"คุณอันดา!" อันดาหลุดยิ้มที่มุมปากเบา ๆ เมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวเริ่มแดงขึ้นกว่าเดิม เขามองท่าทางที่เธอพยายามทำเป็นโมโหเพื่อกลบเกลื่อนความอาย ก่อนจะยกมุมปากขึ้นอย่างอดไม่ได้ มินตราเห็นเขายิ้มก็ยิ่งรู้สึกหมั่นไส้ เธอจึงรีบเดินผ่านเขาเข้าไปในบ้านทันที โดยไม่ลืมหันมาพูดทิ้งท้าย "คราวหลังถ้าฉันหลับอยู่ก็ปลุกฉันดี ๆ สิคะ ไม่ต้องมาอุ้มก็ได้ค่ะ ฉันเดินเองได้ แล้วก็ไม่ต้องเอาเรื่องเมื่อกี้มาล้อฉันอีกด้วย" อันดามองตามแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่เดินหนีเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับมาหาดิวซึ่งยังคงยืนอยู่ข้างประตู "ขำอะไร" คำถามนั้นทำให้ดิวรีบปรับสีหน้าเป็นปกติทันที "เปล่าครับนาย ผมไม่ได้ขำอะไรเลยครับ" อันดาหรี่ตามองคนสนิทเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าไปทางด้านในบ้าน "งั้นก็ไปทำงานของนายได้แล้ว" "ครับนาย" ดิวรีบก้มศีรษะรับคำ ก่อนจะเดินแยกออกไปอย่างรวดเร็ว อันดามองตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะบริเวณหน้าท้องของตัวเอง ความตึงที่แผลยังคงมีอยู่เล็กน้อยจากการอุ้มมินตราเมื่อครู่ แต่ไม่ได้รุนแรงจนทำให้เขาต้องหยุดเดิน เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะมองเข้าไปในบ้านอีกครั้ง อุต

"คุณอันดาไม่ค่อยเรื่องมากเรื่องอาหารหรอกค่ะ ทำอะไรให้ก็ทาน แต่ถ้าเป็นอาหารทะเลคุณอันดาก็ทานได้ดีนะคะ แมงปอเลยทำกั้งทอดกระเทียมวันนี้ เผื่อคุณหมอจะชอบด้วย" "ชอบค่ะ มินชอบมากเลย" มินตราตอบพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เตาเล็กน้อยเพื่อดูว่าแมงปอกำลังทำอะไรต่อ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเตรียมกระเทียมที่เธอเพิ่งแกะเสร็จ มินตราก็รีบยื่นถ้วยไปให้ด้วยความกระตือรือร้น "นี่ค่ะพี่แมงปอ กระเทียมที่มินแกะไว้ ถ้าไม่พอเดี๋ยวมินแกะเพิ่มให้อีกนะคะ" "พอแล้วค่ะคุณหมอแค่นี้ก็เยอะมากแล้ว เดี๋ยวแมงปอเอาไปสับก่อนนะคะ คุณหมอช่วยหยิบจานตรงนั้นให้หน่อยได้ไหมคะ" "ได้เลยค่ะ" มินตรารีบเดินไปหยิบจานตามที่อีกฝ่ายบอก ก่อนจะนำมาวางไว้บนโต๊ะเตรียมอาหารอย่างเรียบร้อย แมงปอมองท่าทางคล่องแคล่วของหญิงสาวแล้วอดเอ็นดูไม่ได้ เพราะถึงมินตราจะเป็นแขกของเจ้านาย แต่เธอกลับไม่เคยทำตัวให้คนอื่นต้องคอยรับใช้เลยสักครั้ง แถมยังชอบเดินเข้ามาช่วยงานในครัวเหมือนเป็นคนในบ้านอีกต่างหาก ระหว่างที่ทั้งสองกำลังช่วยกันเตรียมอาหาร เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังเข้ามาใกล้จากทางด้านหลัง อันดาซึ่งเพิ่งเดินลงมาจากชั้นบนหยุดอยู่ต

“ผู้หญิงตัวคนเดียวกับไอ้อันดาที่โดนยิงไปแล้ว พวกมึงยังปล่อยให้มันหนีไปได้อีกเหรอวะ! กูส่งคนไปตั้งยี่สิบกว่าคน ไม่ใช่สองคน! แค่รถคันเดียวพวกมึงยังตามไม่ทัน แล้วถ้ากูสั่งให้พวกมึงไปยึดท่าเรือของมัน พวกมึงจะทำได้ไหม!” “นายครับ ตอนนั้นพวกผมพยายามตามแล้วจริง ๆ ครับ แต่รถมันออกไปก่อน แล้วพวกผมก็ไม่รู้ว่ามันจะเลี้ยวไปทางไหน...” “แล้วทำไมไม่ตามให้รู้!” รามสะดุ้งอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม กรรชัยมองลูกน้องด้วยความหงุดหงิด เขาอุตส่าห์รอจังหวะที่อันดาเดินทางโดยไม่มีกำลังคุ้มกันมากนัก กว่าจะหาโอกาสแบบนั้นได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่คนของเขากลับปล่อยให้เป้าหมายหนีไปเพราะมีคนขับรถผ่านมาเพียงคนเดียว “แล้วพวกมึงรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้ไอ้อันดามันอยู่ที่ไหน” “ยังไม่ทราบแน่ชัดครับนาย” “แล้วมันตายหรือยัง” รามเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงเบา “ยังไม่มีใครยืนยันได้ครับ แต่ผมคิดว่ามันน่าจะยังไม่ตาย” “มึงคิดงั้นหรอ” กรรชัยก้าวเข้ามาใกล้จนรามต้องเผลอถอยหลัง “กูไม่ได้ถามว่ามึงคิดอะไร! กูถามว่ามันตายหรือยัง! ถ้ามันยังไม่ตาย พวกมึงก็ต้องไปหามาให้ได้ว่าตอนนี้มันกบดานอยู่ที่ไหน เข้าใจไหม!”