All Chapters of รักษาหัวใจนายมาเฟีย: Chapter 31 - Chapter 40

“ดีค่ะ ตอนนี้แผลดูแห้งดี ขอบแผลก็ติดกันแล้ว ไม่มีรอยแดงหรือบวมผิดปกติ แต่คุณยังต้องระวังเรื่องการออกแรงอยู่นะคะ โดยเฉพาะการยกของหนักหรือขยับตัวเร็ว ๆ เพราะเนื้อเยื่อข้างในยังต้องใช้เวลาฟื้นตัวอีก” อันดามองใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังตรวจแผลให้เขาอย่างตั้งใจ ก่อนจะตอบรับเบา ๆ “ครับคุณหมอ” มินตราเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที “รับปากแล้วก็ต้องทำด้วยนะคะ ไม่ใช่พอฉันออกไปทำงาน คุณก็แอบไปทำอะไรตามใจตัวเองอีก” “ผมไปทำอะไรตามใจตัวเองตอนไหน” มินตราหยุดมือ ก่อนจะจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง “ยังจะถามอีกเหรอคะ ก็ตอนที่คุณอุ้มฉันลงจากรถไง ฉันบอกแล้วว่าแผลคุณยังไม่หายดีแต่คุณก็ยังฝืนอุ้มฉันอยู่ได้ ถ้าวันนั้นแผลปริขึ้นมาจะทำยังไง” อันดามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ก็ตอนนั้นคุณหลับ ผมเรียกตั้งหลายรอบแล้วคุณไม่ตื่น จะให้ผมปล่อยคุณนอนอยู่ในรถจริง ๆ เหรอ” “คุณก็ให้พี่ดิวช่วยปลุกฉันสิคะ หรือไม่ก็รอให้ฉันตื่นก่อน ไม่เห็นจำเป็นต้องอุ้มเลย” “ดิวก็อาสาจะอุ้มคุณแล้ว” “แล้วทำไมคุณไม่ให้เขาอุ้มล่ะคะ” คำถามนั้นทำให้อันดาเงียบไปเล็กน้อย เขามองหญิงสาวที่กำลังรอฟังคำตอบ ก่อนจะต

“น่าตกใจเหมือนกันนะครับที่คุณหมอลาออกโดยไม่บอกผมเลยสักคำ ผมเพิ่งรู้เรื่องจากคนอื่นเมื่อสองวันก่อน ตอนแรกยังคิดว่าเขาเข้าใจผิดอยู่เลย” น้ำเสียงของพีพีไม่ได้แข็งกร้าว แต่คำพูดนั้นทำให้มินตรารู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย เธอไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังใคร เพียงแต่ช่วงที่ต้องย้ายไปอยู่บ้านอันดาและจัดการเรื่องตารางงาน ทุกอย่างเกิดขึ้นค่อนข้างรวดเร็ว เธอจึงแจ้งเรื่องกับหัวหน้าแผนกและคนที่เกี่ยวข้องโดยตรงเท่านั้น “อ๋อ... พอดีมินคิดว่าถึงจะลาออกจากงานประจำ แต่ก็ยังกลับมารับเวรพาร์ทไทม์อยู่ค่ะ ยังไงเราก็ต้องได้เจอกันที่โรงพยาบาลเหมือนเดิม มินก็เลยไม่ได้บอกใครเป็นพิเศษ ขอโทษด้วยนะคะ” พีพีมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “แต่ยังไงหมอมินก็น่าจะบอกผมบ้างนะครับ อย่างน้อยผมจะได้รู้จากคุณหมอเอง ไม่ใช่มารู้ทีหลังจากคนอื่นแบบนี้” “มินต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ มินไม่ได้คิดว่าจะทำให้หมอพีรู้สึกไม่ดี พอดีมินเห็นว่าตัวเองก็ยังไม่ได้ไปไหน ยังมาทำงานที่เดิมอยู่เลยคิดว่าเรื่องนี้ไม่ได้สำคัญอะไรมาก” “สำคัญสิครับ” พีพีตอบกลับทันที ก่อนจะลดน้ำเสียงลงเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาวชะงักไป “สำหรับผมมันสำคัญนะครับ เราท

หลังจากส่งชื่อของหมอพีไป มินตราก็รอคำตอบจากอันดาอยู่พักหนึ่ง แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาอีก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูซ้ำอีกครั้งก่อนจะเห็นว่าข้อความที่ส่งไปนั้นถูกอ่านเรียบร้อยแล้ว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้เขายังเป็นฝ่ายถามเธออยู่เลยว่าจะไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานคนไหน แต่พอเธอบอกว่าเป็นหมอพีเขากลับเงียบหายไปเฉยเลย มินตรารออีกสักพักเผื่อว่าเขากำลังพิมพ์ข้อความตอบกลับมา ทว่าหน้าจอก็ยังคงเงียบสนิท ไม่มีข้อความใหม่ปรากฏขึ้นมาแม้แต่ข้อความเดียว 'คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง' หญิงสาวคิดในใจก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ อย่างน้อยเธอก็บอกเขาเรียบร้อยแล้วว่าเย็นนี้จะไปไหน และคนที่ไปกินข้าวด้วยคือใคร ส่วนที่อันดาไม่ตอบอะไรกลับมา ก็น่าจะหมายความว่าเขาไม่ได้มีปัญหากับเรื่องนี้ เพราะถ้าไม่อยากให้เธอไปจริง ๆ ป่านนี้คงส่งข้อความมาห้ามเธอไปแล้วหรือไม่ก็คงโทรมาแล้วมั้ง “งั้นก็คงไปได้แหละ... แค่ไปกินข้าวเองคุณแม่อันตรายอะไรขนาดนั้นหรอกมั้ง” มินตราพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ใส่กลับเข้าไปในกระเป๋า แล้วหันไปจัดเตรียมเอกสารกับอุปกรณ์ที่ต้องใช้สำหร

@ เย็นของวัน “หมอมิน!” เสียงเรียกคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้มินตราที่กำลังยืนอยู่บริเวณด้านหน้าโรงพยาบาลหันกลับไปมอง ก่อนจะเห็นพีพีกำลังรีบก้าวตรงมาหาเธอ “ค่ะ...” “รอนานไหมครับ” พีพีถามทันทีที่เดินมาถึง แต่ท่าทางยังดูรีบร้อนอยู่ไม่น้อย เพราะทันทีที่จัดการงานของตัวเองเสร็จ เขาก็แทบจะตรงมาหามินตราทันที ไม่อยากปล่อยให้เธอต้องยืนรอเขานาน “ไม่นานค่ะ มินเองก็เพิ่งออกมาเมื่อกี้เหมือนกันค่ะ เพิ่งเสร็จเคสผ่าตัดไป” “อ๋อ... งั้นเหรอครับ ผมนึกว่าคุณหมอออกมารอนานแล้วซะอีก ขอโทษนะครับที่ต้องให้รอ” “ไม่เป็นไรเลยค่ะ มินเพิ่งมาเองจริง ๆ” มินตราตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้เขา วันนี้เคสผ่าตัดของเธอกินเวลานานกว่าที่คิดเอาไว้เล็กน้อย ตอนแรกเธอยังกลัวด้วยซ้ำว่าจะกลายเป็นตัวเองที่ต้องทำให้พีพีรอ แต่โชคดีที่อีกฝ่ายเองก็เพิ่งเสร็จงานเหมือนกัน “ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเลยดีกว่าครับ” พีพีรีบเอ่ยขึ้นแทบจะทันที เขารอมื้อเย็นนี้มาตั้งแต่ช่วงเช้า พอถึงเวลาจริงจึงไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้แม้แต่นาทีเดียว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ขยับตัว เสียงของมินตราก็ดังขึ้นก่อน “เอ่อ... หมอพีคะ” “ครับ” พี

@ ร้านอาหาร “เชิญครับหมอมิน” ทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะ พีพีก็รีบก้าวเข้าไปเลื่อนเก้าอี้ออกให้มินตราด้วยท่าทางตั้งอกตั้งใจเสียจนคนที่เดินตามหลังมาตลอดทางอย่างดารินถึงกับหยุดมอง สายตาของเธอไล่มองตั้งแต่พีพีที่กำลังจับพนักเก้าอี้ ไปจนถึงเพื่อนสนิทที่ดูเหมือนจะไม่ได้เอะใจอะไรเลยแม้แต่น้อย ก่อนริมฝีปากจะเบ้ออกอย่างไม่คิดจะปิดบังความรู้สึก ดูแลดีเหลือเกินนะ... ตั้งแต่เดินออกจากโรงพยาบาลมา เธอก็พอจะมองออกอยู่แล้วว่าพีพีตั้งใจชวนมินตรามากินข้าวด้วยกันแค่สองคน ส่วนเธอน่ะหรือ... ถ้าเลือกได้เขาคงอยากเอาเธอไปฝากไว้ที่โต๊ะอื่นมากกว่า “ขอบคุณค่ะ” มินตราหันไปยิ้มให้ชายหนุ่ม ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่เขาเลื่อนให้โดยไม่ได้คิดอะไรมาก พีพียิ้มรับอย่างพอใจ จากนั้นจึงเดินอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้าม ส่วนดารินก็เลือกนั่งลงข้างมินตราซะเลย ราวกับตั้งใจประกาศให้คนตรงหน้ารู้ว่าอย่างน้อยมื้อเย็นนี้ก็ไม่มีทางได้อยู่กับเพื่อนของเธอตามลำพังแน่นอน เมื่อทุกคนนั่งเรียบร้อย พนักงานจึงนำเมนูอาหารมาวางให้ “วันนี้หมอมินอยากกินอะไรก็สั่งได้เลยนะครับ” พีพีเอ่ยขึ้นพลางส่งเมนูให้มินตรา ก่อนจะเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้