All Chapters of รักษาหัวใจนายมาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

“จำได้สิครับ เมื่อก่อนเวลาออกไปกินข้าวกับพวกหมอด้วยกัน คุณก็สั่งกุ้งเกือบทุกครั้ง” มินตราหัวเราะเบา ๆ ไม่คิดว่าเขาจะสังเกตขนาดนั้น “มินยังจำไม่ได้เลยนะคะว่าตัวเองสั่งบ่อยขนาดนั้น” “เรื่องของหมอมิน ผมจำได้ค่อนข้างเยอะครับ” มือที่กำลังตักข้าวของดารินชะงักไปทันที เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองคนพูด ก่อนจะเหลือบมองเพื่อนตัวเองที่ยังคงนั่งกินข้าวหน้าตาเป็นปกติราวกับไม่ได้สังเกตความหมายบางอย่างในคำพูดนั้นเลยแม้แต่น้อย ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกเหรอวะยัยมิน... “อ๋อ... สงสัยเพราะเมื่อก่อนเราไปกินข้าวกับเพื่อน ๆ ด้วยกันบ่อยด้วยมั้งคะ” มินตราตอบตามที่ตัวเองเข้าใจ ก่อนจะตักกุ้งขึ้นมาชิม “อร่อยจริงด้วยค่ะ” “ถ้าชอบก็กินเยอะ ๆ ครับ” พีพียิ้มออกมาทันที ก่อนจะเลื่อนจานกุ้งเข้ามาใกล้เธออีกนิด @ดิว “นายครับ ตอนนี้คุณหมอมาถึงร้านแล้วครับ” เสียงของดิวดังผ่านโทรศัพท์เข้ามา อันดาที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนโซฟาจึงวางปากกาในมือลง ก่อนจะเอนหลังพิงพนักอย่างช้า ๆ “แล้วไปกันทั้งหมดกี่คน” “สามคนครับนาย มีหมอผู้ชายน่าจะเป็นหมอพีที่นายบอก แล้วก็ผู้หญิงอีกคนหนึ่งครับ” อันดาขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อ

“ผมดูเหมือนมีเรื่องหรือไง” “ก็ดูแปลก ๆ ตั้งแต่มินเข้ามาแล้วค่ะ” อันดานิ่งไปเล็กน้อย ในที่สุดหญิงสาวก็สังเกตเสียทีว่าเขาไม่ปกติ แต่แทนที่จะบอกความจริงเขากลับเบือนสายตาไปทางอื่น “ผมก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วครับ” “ไม่จริงค่ะ” มินตราตอบทันที “ปกติคุณกวนประสาทมินจะตาย วันนี้ตั้งแต่มินกลับมาคุณแทบไม่มองหน้ามินด้วยซ้ำ” คราวนี้อันดาหันกลับมามองเธอเต็มตา “แล้วคุณอยากให้ผมมองเหรอครับ” “เอ๊ะ...” “เห็นกลับมาเกือบเที่ยงคืน ผมนึกว่าคุณคงเหนื่อยจนไม่อยากคุยกับใครแล้ว” น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังขึ้นเลยแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้มินตรารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแปลก ๆ ซ่อนอยู่ในประโยค เธอกะพริบตามองเขา ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้ง “อ๋อ... วันนี้กลับดึกไปหน่อยค่ะ พอดีนั่งคุยกันเพลินจนลืมดูเวลา” “คุยกันเพลินเลยเหรอครับ” “ค่ะ” มินตราพยักหน้าอย่างไม่ทันคิดอะไร “ไม่ได้เจอเพื่อน ๆ แบบนี้นานแล้วด้วยค่ะ พอได้คุยกันก็เลยยาวไปหน่อย” อันดาพยักหน้าช้า ๆ “ท่าทางจะสนุกมากเลยนะครับ” “ก็สนุกดีค่ะ” “ถึงได้กลับเกือบเที่ยงคืนสินะครับ” คราวนี้มินตราเริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างได้จริง ๆ เธอหร

“เอ่อ... เปล่านะคะ หมอไม่ได้เขิน” มินตรารีบปฏิเสธทันที ทั้งที่น้ำเสียงของเธอฟังดูไม่มั่นคงเอาเสียเลย หญิงสาวพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ยิ่งเห็นใบหน้าคมขยับเข้ามาใกล้หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ ทำไมเขาต้องมองฉันแบบนั้นด้วยเนี่ย... มินตราแอบกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวถอยหนี ทว่ามือหนาที่ยังคงประคองอยู่ตรงเอวทำให้เธอขยับออกห่างจากเขาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น “ถ้าไม่ได้เขิน แล้วทำไมหน้าแดงครับ” “ก็... ก็คุณเข้ามาใกล้เกินไปค่ะ” “ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ” “แล้วคุณจะขยับเข้ามาทำไมอีกล่ะคะ” คำถามของเธอไม่ได้รับคำตอบในทันที อันดาเพียงมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ ก่อนจะค่อย ๆ โน้มลงมาอีกเล็กน้อย จนมินตราสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันที “คะ... คุณอันดา” เสียงเรียกของเธอแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ อันดาหยุดอยู่ตรงนั้นชั่วขณะ สายตาของเขาเลื่อนจากดวงตาของเธอลงไปยังริมฝีปากบางอีกครั้ง ราวกับกำลังลังเลกับความคิดบางอย่างของตัวเอง แต่สุดท้ายความรู้สึกที่พยายามกดเอาไว้กลับเป็นฝ่ายเอาชนะเหตุผล พรึบ.

พรึ่บ! “คนบ้า...” ทันทีที่ปิดประตูห้องลง มินตราก็รีบหันหลังกลับไปพิงบานประตูเอาไว้เหมือนกับคนหมดเรี่ยวแรง ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเล็กน้อย ใบหน้าหวานของเธอร้อนผ่าวไปหมด โดยเฉพาะพวงแก้มทั้งสองข้างที่ตอนนี้แดงระเรื่อจนลามไปถึงใบหู แม้จะเดินหนีขึ้นมาถึงห้องนอนของตัวเองแล้ว แต่ความรู้สึกประหม่าจากเหตุการณ์เมื่อครู่กลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องอย่างคนทำอะไรไม่ถูก ทั้งที่ภายในห้องก็ยังคงเป็นห้องนอนเดิมที่เธอคุ้นเคย ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากตอนเช้าเลยสักนิด แต่ทำไมตอนนี้เธอถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าจะรับมือยังไงดี "ซี๊ดดดด ฟู้ว..." มินตราสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนออกมา ทว่าลมหายใจของเธอกลับยังถี่และแรงกว่าปกติ ราวกับเพิ่งวิ่งขึ้นบันไดมาหลายชั้น ทั้งที่ความจริงเธอเพียงแค่เดินหนีผู้ชายคนหนึ่งขึ้นมาบนห้องเท่านั้น ผู้ชายที่เพิ่งจูบเธอไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน... เมื่อนึกถึงตรงนั้นมือเล็กข้างหนึ่งก็ค่อย ๆ ยกขึ้นมาแตะริมฝีปากของตัวเองอย่างเผลอไผล ปลายนิ้วเรียวสัมผัสลงบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ก่อ

“ป่านนี้คุณหมอจะโกรธหรือเปล่าวะ...” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันไปมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาแล้วกดเปิดหน้าจอ จากนั้นจึงเลื่อนเข้าไปในแอปพลิเคชันแชทที่ใช้ติดต่อกับมินตราเป็นประจำ ข้อความล่าสุดที่ปรากฏอยู่ยังคงเป็นข้อความที่หญิงสาวส่งมาบอกเขาเมื่อช่วงกลางวันว่าเธอจะออกไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงาน และอาจกลับช้ากว่าที่บอกเอาไว้ อันดามองข้อความนั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากเธอกลับมาถึงบ้าน เขารู้ดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายทำให้เธอตกใจ และถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องราวออกมาเป็นแบบนั้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเป็นคนเริ่มจูบเธอก่อนโดยไม่ทันถามความสมัครใจ นิ้วเรียวยาวจึงค่อย ๆ ขยับพิมพ์ข้อความลงไปในช่องสนทนา 'เมื่อกี้ผมขอโทษนะครับ' เมื่อพิมพ์เสร็จแล้วเขากลับไม่ได้กดส่งในทันที อันดานั่งมองข้อความสั้น ๆ นั้นอยู่พักใหญ่ ก่อนนิ้วที่กำลังจะกดปุ่มส่งจะหยุดชะงักลง “ไม่สิ...” ชายหนุ่มพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย เรื่องแบบนี้เขาควรจะขอโทษเธอต่อหน้ามากกว่า ไม่ใช่เพียงแค่ส่งข้อความไ