All Chapters of แผนกลลวงใจรัก: Chapter 91 - Chapter 100

เปรี้ยง! แจกันที่วางอยู่โต๊ะ ตอนนี้แตกของเป็นเสี่ยง ๆ กระจัดกระจายเต็มพื้นเกลื้อนกาน สร้างความตกใจชายร่างใหญ่แต่ใจหญิง “ว้าย! เอมมี่ โวยวายอะไรฮึ ถึงกลับทำลายข้าวของขนาดนี้” นนท์ร้องตะโกนด้วยความตกใจ มองใบหน้าของเพื่อนแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ “ทำไมมันต้องแย่ทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน” มือของเอมมิกากำแน่น ดวงตาฉายแววคลุกไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “แนนซี่ว่าเอมมี่ใจเย็นๆก่อนนะ” นนท์ที่มีสติมากกว่าห้ามปรามเพื่อนก่อนจะเสียสติไปมากกว่านี้ “ทำไมล่ะแนนซี่ พี่อ็องตวนถึงไม่รักฉันบ้าง ฉันสวยสู้ธิรักษ์ไม่ได้เหรอ เขาถึงไม่เลือกฉัน” เอมมิกาคร่ำครวญ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม จนคนมองส่ายหน้า “ฟังนะเอมมี่ ความรักมันบังคับกันไม่ได้หรอก ถึงไม่มีคุณธิรักษ์ พี่อ็องตวนก็ไม่ได้ชอบเอมมี่” พูดจบ สายตาแดงก่ำกลับมองมาที่นนท์ “แล้วแนนซี่รู้ได้ไงว่าถ้าไม่มีนางนั่น แล้วพี่อ็องตวนจะไม่ได้สนใจเอมมี่” เอมมิกาตระวาดถามเพื่อน “แนนซี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น คือถ้าคนเกิดมาเป็นเนื้อคู่ ยังไงเขาต้องคู่กันอยู่ดี” นนท์ยกเหตุผลที่ทำให้เพื่อนเข้า

“อะไรนะครับ? ธิรักษ์ถูกลักพาไป” อ็องตวนร้องตะโกนถามเสียงดังอย่างตกใจ เขาแปลกใจไม่น้อยที่ทุกคนพาเขามาคุยในห้องรับรอง ขณะที่แขกกำลังทยอยเข้างาน เขาไม่น่าปล่อยให้หญิงสาวคาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว รู้แบบนี้ตามติดเธอทุกฝีเท้าเลยดีกว่า ยิ่งท้องอยู่ด้วย ถ้าใครหน้าไหนกล้าทำร้ายลูกเมียเขา เขาต้องเอาคืนให้สาสม “ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ” สุดาพูดให้ทุกคนใจเย็นขณะที่สถานการณ์ในห้องตรงอยู่ในสภาวะเคร่งเครียด “ใครกันนะที่จับตัวยัยรักษ์” รตีพึมพำเป็นห่วงหลานสาวจับใจ แถมยังพลอยห่วงเหลนที่กำลังจะเกิดมาอีก “อ้าว! ทุกคนมาอยู่กันที่นี่เองเหรอคะ ใกล้ถึงเวลางานเริ่มแล้วนะคะ” เอมมิกาเดินตามอ็องตวนมาแอบฟังอยู่นอกห้องนานพอควร แสร้งเรียกทุกคนให้กลับเข้างาน “เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ ทำไมทุกคนเครียดกันจัง” เอมมิกาถามพาซื่อ “ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ หนูเอมมี่” กรองแก้วยิ้มเจื้อน “อ้าว แล้วนี่เจ้าสาวของงานหายไปไหนคะ” เอมมิกาแกล้งถามทั้งที่อยู่แก่ใจ จะสนุกขนาดไหนถ้างานแต่งงานไม่มีเจ้าสาว ปล่อยให้หากันทั่วโรงแรมก็ไม่มีวันเจอ “ยัยรักษ์จะไปไหน แล้วม

“ทางตำรวจว่าไงบ้างครับ” อ็องตวนเดินวนเวียนไปทั่วห้องเอ่ยถามวิทูรที่เพิ่งโทร.แจ้งตำรวจ “ยังไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมง ตำรวจยังไม่รับคดี” วิทูรส่ายหน้าอย่างจนไม่ต่างกัน “โธ่เว้ย ใครกันที่กล้าทำแบบนี้” อ็องตวนเริ่มหัวเสีย วันนี้ควรเป็นวันที่เขามีความสุขที่สุดเพราะกำลังมีภรรยาแสนสวย ครอบครัวอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา งานแต่งงานถูกยกเลิกกะทันหันสร้างความแปลกใจแขกเหรื่อ โดยการบอกว่าเจ้าสาวของเขาไม่สบาย แต่ยังไม่สำคัญเท่าคนที่หายไป เขาได้แต่ภาวนาให้เธอกับลูกน้อยในครรภ์ปลอดภัย “ใจเย็น ๆ นะอ็องตวน เชื่อว่าหนูธิรักษ์จะต้องปลอดภัย เราทุกคนก็เป็นห่วงหนูธิรักษ์ไม่น้อยไปกว่าลูก” กรองแก้วพยายามปลอบลูกชายที่กำลังหัวเสียอย่างมาก “เราคงต้องกลับไปพักผ่อนกันก่อน แล้วพรุ่งนี้ทางตำรวจระดมพลไปตามหาธิรักษ์ เราทำอะไรไม่ได้นอกจากรอ” วิทูรส่ายหน้าอย่างจนใจไม่ต่างจากอ็องตวน “เอาน่าล่ะ พ่อพอจะรู้จักเพื่อนเก่าอยู่บ้างจะให้ช่วยตามหาอีกแรง” ราฟาเอลตบไหล่ลูกชายเบา ๆ เป็นการปลอบโยน “ไปพักเถอะนะ” “ครับพ่อ” อ็องตวนรับคำสั้น ๆ โกรธตัวเองที่ไม

“ปล่อยฉันไปเถอะ” เธอวอนขอ หยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อโดนล้อมกรอบ “เอมมิกาจ้างพวกนายเท่าไหร่ ฉันจะให้มากกว่า ขอแค่ปล่อยตัวฉันไป ฉันจะไม่เอาเรื่อง พวกนายคงไม่อยากติดคุกหรอกใช่ไหม” “ไม่มีประโยชน์หรอกธิรักษ์” เสียงของเอมมิกาดังขึ้น และเดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ “แสบนักนะ” เอมมิกาฟาดมือลงบนแก้มหญิงสาวจนเป็นรอยแดง “เอาตัวมันไป” สิ้นคำสั่ง ชายฉกรรจ์ทั้งสองมัดมือมัดเท้า แบกหญิงสาวฟาดบ่าพาเธอมาไว้ที่เดิม แต่คราวนี้กลับผูกเธอกับเก้าอี้แน่นหนากว่าเดิม “พวกแกเฝ้าให้ดี อย่าให้หลุดไปได้ ไม่ใช่แค่พวกแกจะชวดเงินก้อนโตแล้ว ยังจะไม่ได้อะไรจากฉันอีก” เอมมิกาสั่งย้ำ ปรายตามองหญิงสาวเก้าอี้อย่างเครียดแค้น “แล้วเจ๊จะไปไหน” “จะไปไหนก็เรื่องของฉัน” เอมมิกาเดินไปเอาอุปกรณ์สำหรับทำแผลจากในรถ ก่อนกลับมารอเวลาให้ใครบางคนมาช่วยตัวประกัน ถึงเวลาของเธอแล้วที่เอาคืนทุกคนที่สร้างบาดแผลในใจของเธอ อ็องตวนไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาสักนิด ทั้งที่เธอพยายามทำทุกอย่าง แต่กลับหญิงสาวที่ถูกผูกติดกับเก้าอี้สามารถคว้าใจของชายหนุ่มไปได้ทั้งหัวใจ ในเมื่อเธอไม่

“อ็องตวนเป็นไงบ้าง” ราฟาเอลถลาคลายแกะเชือกที่ผูกติดลูกชายไว้กับเสา พร้อมตำรวจห้านายไล่ตามกลุ่มคนร้าย “ผมต้องไปช่วยธิรักษ์ เธอถูกเอมิกาจับตัวไป” เขาบอกบิดา ลุกรี้ลุกรนวิ่งไปตามตำรวจ เขารู้ว่าเอมมิกาเป็นคนไม่ยอมแพ้ และไม่ล้มเลิกอะไรง่าย ๆถ้าไม่ได้ในสิ่งที่เธอต้องการ ตำรวจขึ้นรถตามชายฉกรรจ์สองคนที่หอบหิ้วเงินจำนวนสิบล้านขึ้นรถ ในรถกลับว่างเปล่าไร้ร่องรอยของเอมมิกาและธิรักษ์ หรือแม้กระทั่งชายทั้งสองคน อ็องตวนรีบวิ่งไปอีกฝั่งของโกดัง เมื่อคิดเอมมิกายอมมีแผนสำรองไว้เสมอ และมันเป็นตามอย่างที่เขาคาด “หยุดเถอะ เอมมี่” เขาเตือนสติเอมมิกา พร้อมยกมือขึ้นเดินเขาไปใกล้เอมมิกาที่ตอนนี้กำลังใช้ปืนจี้ผู้หญิงที่เขารัก และชายสองเตรียมจะออกรถ “ไม่มันสายเกินไปแล้วค่ะ” เอมมิกาส่ายหน้า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอจะไม่หยุด... “ไม่ว่ายังเอมมี่ก็ต้องติดคุกอยู่แล้ว เอมมี่ไม่เชื่อด้วยว่า พี่อ็องตวนจะยอมปล่อยเอมมี่ไปง่าย ๆ เอมมี่ทำกับเมียพี่ซะขนาดนี้” “พี่จะไม่เอาเรื่องเอมมี่ เรื่องที่เกิดขึ้นมันคือฝันร้ายเท่านั้นเอง”