All Chapters of แผนกลลวงใจรัก: Chapter 61 - Chapter 70

ช่วงเย็นธิรักษ์ย้ายข้าวของจากคอนโดมิเนียมมาที่บ้านอัครกุลเสร็จเรียบร้อย เธอไม่ลืมที่จะชวนสุดาเพื่อนสาวมารับประทานอาหารเย็นด้วยกัน และไม่ลืมฝากคอนโดมิเนียมให้สุดาดูแลในช่วงที่เธอต้องมาพักอาศัยอยู่ที่บ้านกับครอบครัวที่แสนอบอุ่นเสียเหลือเกิน พ่วงด้วยสมาชิกใหม่ที่เป็นขวัญใจผู้ใหญ่ประจำบ้านอย่างอ็องตวน อากาศที่ร้อนอบอ้าวทำให้เธอรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว เธอไม่รอช้ารีบผสมน้ำอุ่นกับกลิ่นครีมอาบน้ำที่ชอบ ธิรักษ์รีบถอดเสื้อผ้า เร่งฝีเท้ามายังอ่างอาบน้ำ ทิ้งตัวลงนั่งเอนศีรษะพิงขอบอ่าง หลับตาพริ้ม ทิ้งความเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งวัน อ็องตวนแง้มประตูออกอย่างแผ่วเบาทำราวคนโรคจิตเหมือนอย่างที่เธอมักกล่าวหาเขาบ่อยๆ ทำไงได้ เมื่อมาเฉกเช่นคนปกติก็โดนต่อว่าตามเคย สู้เข้ามาแบบโจรเสียยังจะดีกว่า อย่างน้อยยังเห็นเวลาเธอเผลอไผล...ช่างเป็นช่วงเวลาที่สวยงาม ไม่คิดว่าตัวเองจะตกหลุมรักเพียงแค่มองอิริยาบถของเธอ ในห้องของธิรักษ์ช่างเงียบเฉียบ...ไร้วีแววเจ้าของห้อง สายตาคมกริบเหลือบเห็นภาพหญิงสาวในวัยเด็กที่วางบนโต๊ะเครื่องแป้ง เพียงแค่มองเขาก็รู้ดีว่าลูกสาวคงหน้าตาน่

ธิรักษ์พลัดผ้าเรียบร้อยด้วยชุดลำลองเบาสบายสำหรับอยู่บ้าน เธอนั่งเช็ดผมบนโซฟาตัวเขื่อง ยิ่งคิดก็ยิ่งอายกับเหตุการณ์เมื่อครู่ ความซาบซ่านเร่าร้อนเหมือนล่องลอยอยู่ในความฝัน ทว่าสิ่งนั้นกลับเป็นความจริงที่แสนอาย ปรือตาพบว่าร่างกายแกร่งทาบทับร่างกายเธออย่างสนิทชิดเชื้อในอ่างอาบน้ำที่แสนคับแคบ เธอไม่อาจโกหกตัวเองได้ว่าไม่หวั่นไหวกับเขา ถ้าเธอไม่ได้สติเสียก่อนคงหลงละเมอไปกับสัมผัสเร่าร้อนที่เขาค่อยปรนเปรอ สายตาเลื่อนลอยมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายของหญิงสาว...ทำให้ชายหนุ่มเปลือยกายช่วงบนรู้ว่าเธอกำลังคิดไปไกลขนาดไหน อ็องตวนยิ้มกว้าง เมื่อพบว่าเธอไม่ได้ไปไหน เขาคิดว่าเธอคงเขินอายจนลงไปข้างรอทานอาหารเย็น เพราะไม่กล้าสู่หน้าเขา “มองแบบนั้น ผมอดคิดไม่ได้ว่าคุณยังอยากสัมผัสอ็องตวนน้อยอยู่นะ” ธิรักษ์หันหลังขวับ กำลังอ้าปากจะต่อว่าเขากลับหยุดชะงัก เมื่ออ็องตวนอยู่ในสภาพที่เซ็กซี่บาดใจไม่ต่างจากนายแบบนู้ดในนิตยสาร หยดน้ำเกาะตามไรขนอ่อนเรียกร้องให้เพสตรงข้ามสัมผัส “คิดว่าคนอื่นจะคิดเป็นอยู่อย่างเดียวเหมือนคุณหรือไง” ธิรักษ์แขวะ เบือนหน้าหนี ไม่ต้องการมองภ

สุดสัปดาห์ควรเป็นวันพักผ่อนสำหรับธิรักษ์ แต่อ็องตวนหอบหิ้วมาทำงานด้วย เพราะไม่ต้องการให้เธอนั้นห่างจากเขา โดยให้เหตุผลว่าอยากให้เธอมาเป็นอาหารตาที่ถูกเขาแทะโลม เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาเยี่ยมเยือนธุรกิจโรงแรมของอ็องตวน ไม่แปลกใจเลยสักนิดว่าทำไมถึงผู้คนใช้บริการที่นี่นักหนา พนักงานค่อยบริการอย่างไม่ขาดตกบกพร่องจนน่าทึ่ง หรูหราแต่มีเอกลักษณ์ความเป็นไทยปะปนถือว่าการผสมผสานที่ลงตัว “เป็นไงบ้างที่รัก คุณชอบไหม” “ชอบค่ะ” เธอตอบอย่างเผลอไผล “มานี่ดีกว่า...ผมมีงานต้องทำและไม่ยอมปล่อยให้คุณหนีไปไหนหรอกนะ” อ็องตวนหรี่ตามองหญิงสาว พร้อมจูงมือให้เธอเดินตาม ไม่แคร์สายตาของลูกน้องที่พยายามสอดรู้สอดเห็นเรื่องของเจ้านาย “ปล่อยนะคุณอ็องตวน ฉันไม่ใช่นักโทษเสียหน่อย ถึงไม่ยอมปล่อยให้คาดสายตา” มาถึงห้องทำงานธิรักษ์ก็รีบสะบัดออกจาการเกาะกุมของชายหนุ่ม “ใช่สิ คุณเป็นนักโทษที่กล้าขโมยหัวใจผมไปยังไงล่ะ” อ็องตวนหยอดคำหวาน พลางขยิบตาอย่างเจ้าเล่ห์ส่งให้ว่าที่เจ้าสาวอายสะท้าน “เพ้อเจ้ออะไรของคุณ บ้าไปแล้ว” ถึงจะต่อว

ไม่นานหนึ่งหนุ่มกับสองสาวก็มาถึงภัตตาคารเลื่องชื่อ อ็องตวนให้เอมมิกาเลือกร้านอาหารเพราะไม่ต้องการให้เธอน้อยอกน้อยใจ ธิรักษ์ที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา พยายามเก็บซ่อนความหึงหวงเอาไว้ ไม่อยากจะยอมรับความรู้สึกของตัวเอง แต่เมื่อเห็นเขาสนอกสนใจคนอื่นมากกว่า...มันก็อดน้อยใจไม่ได้ มาถึงเอมมิกาก็รีบเดินนำโดยมีเธอเดินปิดท้าย ริมฝีปากบางบ่นขมุบขมิบ... เธอเลือกนั่งด้านข้างชายหนุ่ม และคงไม่ต้องบอกว่าตรงข้ามเป็นใคร “พี่อ็องตวนรู้ไหมคะ ว่าร้านนี้มีแต่อาหารที่พี่ชอบทั้งนั้น” เอมมิการับเมนูอาหารจากบริกรหญิง พร้อมแนะนำอาหารรายการต่างๆให้ชายหนุ่มด้านเธอฟัง “แล้วพี่อ็องตวนอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ” “แล้วแต่เอมมี่เลยจ๊ะ” อ็องตวนอมยิ้มก่อนเอ่ยตอบ ‘แล้วแต่เอมมี่เลยงั้นเหรอ’ ธิรักษ์ทวนคำพูดของอ็องตวนในใจ เธออยากจะข่วนหน้าหล่อๆนั่นนัก เสน่ห์เหลือร้ายของเขาทำเอาสาวน้อยสาวใหญ่หลงไปตามๆกัน ถ้ากลับถึงบ้านเมื่อไหร่เธอจะจัดการเสียให้เข็ด “งั้นเอมมี่สั่งเลยนะคะ” “เดี๋ยวฉันยังไม่ได้สั่งเลย” ธิรักษ์ร้องห้าม เหลือบมองชายหนุ่ม สลับ

ธิรักษ์เบื่อหน่ายกับการนั่งเป็นตุ๊กตาประดับห้องทำงานของอ็องตวน ลักลอบออกมาเดินเล่นรอบๆโรงแรม จะเรียกว่าลักลอบก็ไม่ถูก เพราะยังมีอิสระในการทำสิ่งต่างๆ อยู่ เธอเดินไปเรื่อยๆลงลิฟต์ หาซื้อขนมปังกับขนมด้านล่าง เพราะท้องเริ่มร้องขึ้นมาอีกครั้ง ช่วงนี้เธอมักจะหิวบ่อยๆ จนบ้างครั้งอดคิดไม่ได้ถ้าลูกน้อยเกิดมาคงจะจ้ำม้ำน่าดู แต่ละอย่างที่เธออยากทานมีแต่ขนมหวาน นมเนย ล้วนเป็นจำพวกเพิ่มน้ำหนักทั้งนั้น เธอหยุดชะงักฝีเท้าเมื่อหางตาแลเห็นหลังกว้างที่คุ้นหูคุ้นตาอย่างประหลาด พอเหลียวมองเท่านั้นล่ะ ถึงกลับอ้าปากค้าง อ็องตวนที่สวมกอดเอมมิกาอยู่ในห้องปฐมพยาบาล ไม่รู้จักอายพนักงานบ้างหรือไง ธิรักษ์ได้แต่บ่นงึมงำในใจ สะบัดหน้าหนีจากภาพบาดตาบาดใจ เธอรีบเดินออกมาจากโรงแรม เรียกแท็กซี่กลับบ้าน ความน้อยอกน้อยใจพลั้งพลู ไม่คิดว่าเขาจะกล้ากับเธอขนาดนี้ ทั้งที่บอกว่ารักเธอนักหนา แต่กลับมาพลอดรักกอดกันกลมกับหญิงอื่น “อ้าว รักษ์ทำไมกลับมาคนเดียว แล้วอ็องตวนล่ะ” รตีนั่งบนโซฟาในห้องโถงเอ่ยถาม เมื่อเธอย่างก้าวเข้ามาในบ้าน “ไม่รู้ไม่สน จะเป็นตาย