All Chapters of แผนกลลวงใจรัก: Chapter 31 - Chapter 40

กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส คฤหาสน์หรูหราใจกลางเมือง ผู้คนละแวกนั้นแม้กระทั่งนักท่องเที่ยวก็ยังอิจฉา ชื่นชมในความสวยงาม ทว่ากลับไม่สร้างความสุขให้ชายหนุ่มที่กำลังพักผ่อนอยู่บนห้องนอนที่กว้างแสนกว้าง เครื่องอำนวยความสะดวกครบครันไม่สามารถทำให้อ็องตวนยิ้มหรือมีความสุขไปมากกว่าเดิม เขาตื่นในช่วงสายของวัน ในเช้าวันอาทิตย์ เป็นประจำวันที่เขาจะวิ่งออกกำลังกายในยามเช้า แต่วันนี้กลับเมื่อยล้าเกินกว่าที่จะพากายกำยำของตนเองออกไปข้างนอก หลังจากกลับมาจากเมืองไทย เขาก็ทำงานหามรุ่งหามค่ำ ไม่สนใจสิ่งอื่นใดนอกจากงานตรงหน้า มารดาสังเกตเห็นความผิดปกติในตัวเขาเอ่ยถาม ซึ่งได้คำตอบที่ไม่น่าพอใจสักเท่าไหร่ เขาไม่กล้าตอบตามตรงเพียงเพราะเรื่องผู้หญิง เขาเห็นว่ามันไร้สาระ ทว่าเขาไม่สามารถลืมผู้หญิงใจร้ายคนนั้นไปได้ สุดสัปดาห์ ราฟาเอลกับกรองแก้วมีแผนจะไปสูดอากาศบริสุทธิ์แทบชานเมือง เขาเหนื่อยเกินกว่าจะไปที่ไหน เลยขออยู่คฤหาสน์หลังโตคนเดียว และเขาไม่อยากเป็นก้างขว้างคอคู่รักที่ใช้ชีวิตอยู่รวมกันนานถึงสามสิบกว่าปี แต่ความรักของพวกเขายังหวานชื่นไม่ต่างหนุ่ม

“ไม่ได้ แกต้องไป ไม่งั้นฉันจะปลดแกออกจากตำแหน่งรองประธาน และเทขาดหุ้นทั้งหมดที่แกมี มรดกฉันก็จะยกให้...มูลนิธิเด็กกำพร้า” ราฟาเอลสุดจะทนกับอ็องตวนที่หัวแข็ง เหมือนเขาในช่วงวัยหนุ่มไม่มีผิดเพี้ยน เขาอาจจะเชื่อภรรยาบ้างแล้ว กรรมตามสนอง! จริงอยู่ที่คำขู่แค่นี้ไม่เป็นผลต่ออ็องตวน แต่เพราะความสะใจอยากแกล้งบุตรชายที่ไม่เชื่อฟังเขาดีนัก “คุณคะ” กรองแก้วเขย่าแขนสามีที่กำลังโต้เถียงกับบุตรชาย เตือนให้เขาใจเย็นลง ไม่ว่าจะเรื่องธุรกิจหรือเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ลงลอย มักจบด้วยการทะเลาะเล็กๆน้อยๆระหว่างพ่อลูกตัวแสบ “นี่พ่อขู่ผมเหรอ?” อ็องตวนถามย้ำ ทั้งที่รู้ว่าบิดาขู่เพื่อต้องการให้เขาทำตามเท่านั้น “ใช่! หรือว่าแกกลัวกลับไปเจอผู้หญิงที่หักอกแก” ราฟาเอลกระตุกคิ้วสองทีอย่างมีชัยเหนือกว่าบุตรชาย เขาถึงกลับอึ้ง ไม่คิดว่าบิดาจะลวงรู้ความในใจของเขา นี่เขาแสดงออกมามากจนทุกคนจับสังเกตได้เชียวเหรอ “ผมไม่ได้กลัว” ตอบกลับไปด้วยแววตาที่ไม่มั่นคง “งั้นแกก็กลับประเทศไทยได้โดยไม่มีข้อแม้ได้แล้วนะ” ไม่ว่าจะเถียงกันยาวนานขนาดไหน สุดท้ายก็

“พี่อ็องตวน” หญิงสาวโผล่เข้ากอด จนคนตัวโตยื่นแข็งทื่อ “มาได้ยังไง แล้วอยู่ได้ไงว่าพี่อยู่ที่นี่” อ็องตวนถามหลังจากที่หญิงสาวเข้ามาเรียบร้อยแล้ว เอมมิกาหมุนตัวหันมาเผชิญหน้ากับเขา พร้อมกับยิ้มกว้าง “มาแท็กซี่ ส่วนที่อยู่ของพี่อ็องตวนเอมมี่แค่โทรไปหาป้ากรองแก้วก็รู้ว่า พี่อ็องตวนพักอยู่ที่ไหน” เอมมิกาตอบแต่ละข้ออย่างฉะฉาน “พี่ว่าเอมมี่ไม่ควรอยู่ที่นี่ ตอนนี้มาก็ดึกแล้ว” “เอมมี่เพิ่งมา ก็ไล่ซะแล้ว” เอมมิกาส่งเสียงงอนๆ พร้อมย่นจมูกใส่ชายหนุ่มเล็กน้อย เธออุตส่าห์คิดถึงเขาก็เลยมาหา คราวก่อนที่อ็องตวนกลับมาเธอก็พลาดโอกาสได้เจอเขาอย่างน่าเสียดาย ต้องทำเรื่องจบจากมหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่ง แถมตอนนั้นเธออยู่ต่างจังหวัดอีกต่างหาก “เราเป็นผู้หญิง ไม่ควรอยู่กับผู้ชายสองต่อสอง” เขาให้เหตุผลหญิงสาว “พี่เพิ่งรู้ว่าเราจบมหาลัยแล้วได้งานที่ไหนบ้างหรือยัง” อ็องตวนถามไถ่สาวน้อยด้วยความเป็นห่วง “พี่อ็องตวนต้องดีใจมากแน่ๆ เอมมี่สมัครงานที่โรงแรมของพี่ แค่โทรไปหาป้ากรองแก้วกริ๊งเดียว ก็ได้ตำแหน่งเลขาของพี่ทันที”

“ยัยดา!” ธิรักษ์เรียกเพื่อนอย่างเหนื่อยหอบ แววตาตื่นตระหนกระคนหวาดกลัว “เป็นอะไรยัยรักษ์ แล้วทำไมถึงเหงื่อตกขนาดนี้” สุดาถามก่อนเหลียวมองพนักงานหลายคนกำลังมองพวกเธออย่างสงสัย “แกท้องอยู่น่ะ” เตือนเสียงแผ่วเบา “ฉันเห็น...คุณอ็องตวนในบริษัทของเรา” “อะไรนะ?” เป็นสุดาเองที่เปล่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ “ฉันว่าเราไปคุยที่ห้องแกดีกว่านะ” เมื่อมองไปรอบๆเรียกสายตาอยากรู้อยากเห็นของใครหลายคนที่เดียว “ฉันกลัวเหลือเกินดา ถ้าเขารู้ความจริงไม่อยากจะคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่นหลังเข้ามาอยู่ในห้องทำงานของเธอแล้วเรียบร้อย เธอยังจำสายตาที่เขามองเธอในลิฟต์ได้ดี สายตาคมกริบทอดมองเขาอย่างเดือดพล่านด้วยความโกรธเกรี้ยว “แล้วเขามาที่นี่ได้ยังไง ไหนแกบอกว่าเขากลับประเทศเขา หรือว่าเขามาที่นี่เพื่อต้องการเอาคืนแก” ข้อสันนิษฐานของสุดายิ่งเพิ่มความกลัวแก่ธิรักษ์มากขึ้นกว่าเดิม “ฉันกลัวยัยดา กลัวว่าเขารู้ว่าฉันท้องแล้วเขาจะทำลายลูกของฉัน” “แกอย่าคิดมาก บางทีอาจไม่เป็นอย่างที่แกคิดเสมอไปหรอกนะ”

พระเจ้าช่วย! เธอควรจัดการกับปัญหาตรงหน้า ยังไงดี แผนทุกอย่างต้องมาพังก็เพราะว่าเขาคนเดียว “ฉันขอรับผิดชอบเด็กคนเดียว คุณจะเรียกเท่าไหร่ฉันไม่เกี่ยง” หญิงสาวพูดพร้อมเบือนหน้าหนี เสนอแนวทางที่พอใจกันทั้งสองฝ่าย “เมื่อคุณคิดถึงลูก ก็มาเยี่ยมได้ตามสะดวก” “คิดเหรอว่าคนอย่างผมจะต้องการเงิน เมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่ตอนนี้ผมต้องการอย่างอื่นมากกว่า” อ็องตวนปดความแข็งขื่นสัมผัสกับปลีนองอย่างเย้ายวน “แล้วคุณต้องการอะไร” ธิรักษ์กัดฟันพูด ซบตาคมกริบแน่นิ่ง แต่ใจกลับสั่นไหวกับคำพูดและการกระทำของเขา “ต้องการ...ลูกและ...คุณ” อ็องตวนพูดชัดถอยชัดคำ พร้อมกับนิ้วชี้ที่จิ้มลงบนหน้าท้องแบนราบ ก่อนเคลื่อนมาที่ริมฝีปากที่เม้มจนช้ำ “คนเห็นแก่ตัว!” อ็องตวนส่ายหน้าไม่รู้เธอกลัวเขาจนสมองกลับไปแล้วหรือไง ที่ว่าคนที่กำลังรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น “คุณกล้าว่าผมเหรอ คงยังไม่รู้สินะว่าการเห็นแกตัวจริงๆมันเป็นยังไง” เขาพูดจบ ซุกไซ้ซอคอระหง รวบมือบางทั้งสองข้างเหนือศีรษะ “หยุดนะ! คนบ้า” เธอสะอื้นไห้เล็กน้อย หวั่