Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

“สุดท้ายนายก็แพ้ทางตัวเอง ไหนบอกว่าเจอเธออีกครั้งก็แค่คนแปลกหน้าเท่านั้น” กิตติพูดไปยิ้มไป มองที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ดูท่าคงมีความสุขที่กลับมาประเทศไทยได้ทั้งภรรยาและลูก น่าหมั่นไส้จริงๆเลย “แต่ตอนนี้ เธอคงไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับฉันแล้ว” เขาฉีกยิ้ม ดวงตาพราวระยับ คำพูดของกิตติถูกทุกอย่างเขาแพ้ทางตัวเอง จากที่คิดว่าได้เจอเธออีกครั้งเธอจะเป็นแค่คนแปลกหน้า เหมือนผู้หญิงที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ด้วยเท่านั้น ครั้นเมื่อเจอเธออีกครั้งใจเขาสั่นไหว อยากทวงถามถึงค่ำคืนที่เธอทิ้งเขา พอมารู้จากกิตติว่าเธอตั้งครรภ์ขาแทบเขาอ่อนราวกับโดนยาชามาหลายเข็ม พอตามเธอไปที่ห้องได้เห็นเธอเต็มตา เขารู้ทันทีว่าเขาไม่ควรปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปอีก เธอช่างงดงามมากกว่าในคืนนั้น ยิ่งเซ็กซี่บาดใจด้วยสภาพหลอแหลม เป็นเขาที่ต้องกลับไปปลดปล่อยอารมณ์ความเร่าร้อนราวกับไอ้โรคจิตอย่างที่เธอต่อว่าไม่มีผิด “แน่ล่ะ กลายเป็นแม่ของลูกนายแล้วนี่ นายจะทำยังไงกับคุณธิรักษ์” กิตติอดถามไม่ได้ ถ้าอ็องตวนต้องการแค่เด็กในท้อง ธิรักษ์คงเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารมาก แต่ดูท่าแล้วอ็องตวนคงไม่ต้องกา

“ทำความรู้จักกันดีหรือยัง ยัยดา” ธิรักษ์หมั่นไส้ เมื่อเห็นสุดายิ้มหน้าบาน “เพื่อนของที่รัก ก็เหมือนเพื่อนของผมใช่ไหมจ๊ะ” เขาหันมายิ้มกว้างให้เธอ “พูดบ้าอะไรของคุณ ฉันไม่ใช่ที่รักของคุณเสียหน่อย” โต้กลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่เบานัก เธออยากให้เขาไปจากตรงนี้เสียที ยิ่งเห็นสายตาของสุดาที่มองเธอและเขาด้วยสายตาหวานเยิ้ม ลอบอมยิ้มคนเดียว ทำให้เธอหยั่งรู้ความคิดของสุดา “หยุดคิดอะไรบ้าๆเลยนะ ยัยดา” เธอร้องห้าม คนที่กำลังคิดไปไกล “ฉันเปล่าคิดอะไรเสียหน่อย แค่ไม่คิดว่าคุณอ็องตวนจะตามแกมาที่นี่ต่างหาก เขาคงตกหลุมรักแกจริงๆล่ะมั่ง ตามไปห้องแล้วยังมาที่นี่อีก” สุดาเดินมาใกล้ธิรักษ์ ก่อนจะกระซิบข้างหูเบาๆ ไม่นำพาชายหนุ่มที่กำลังจ้องมองพวกเธออยู่ “คุณธิรักษ์ครับ” เสียงครางยานของติณณ์ดังขึ้น เรียกความสนใจจากในห้องทำงานได้ดี วินาทีถัดมาติณณ์เข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว ไม่สนใจเสียงร้องห้ามของทั้งธิรักษ์และสุดา พอเข้ามา ติณณ์จ้องเขม็งมองชายที่ร่างกายกำยำกว่าเขาหลายเท่าอย่างหาเรื่อง “ไอ้หมอนี่เป็นใครกันครับ มันทำอะไรคุณหรือเปล่า” ติณณ์หันมา

“ผมก็ไม่ยอมไปจากที่นี่เด็ดขาด อย่าเถียงซะให้ยากเลยที่รัก เราตกลงกันแล้ว” อ็องตวนโบกมือห้าม เขาไม่อยากชวนเธอทะเลาะ เพราะมันดึกมากแล้ว และตอนนี้อยากให้เธอพักผ่อนมากกว่าเสียแรงโต้เถียงเขาเปล่าๆ “ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้” “คุณไม่เหนื่อยบ้างเหรอ ที่รัก เอาน่ายังไงเราก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว ถึงจะยังไม่ได้จดทะเบียนกันก็เถอะ” “ฉันไม่คิดว่าผู้หญิงที่นอนกับคุณเพียงแค่คืนเดียวจะเป็นภรรยาคุณได้ งั้นคงมีอีกหลายคนที่เป็นภรรยาคุณ” เธอประชด ย่นจมูกอย่างหมั่นไส้ “นั่นก็ถูก ผมอาจจะเคยนอนกับผู้หญิงหลายคน แต่คุณคือคนพิเศษสำหรับผม” เขาเน้นคำว่าพิเศษให้เธอได้เข้าใจ ในสิ่งที่เขาสื่อสาร “ฉันควรดีใจ?” ธิรักษ์เลิกคิ้ว มองหน้าชายหนุ่ม พลางประชดถามเขา “อย่างน้อยผมสามารถดูแลปกป้องคุณกับลูกได้ก็แล้วกัน และตอนนี้ผมก็ง่วงมากแล้ว” อ็องตวนปิดปากหาว เดินเข้าไปห้องนอนหญิงสาวหน้าตาเฉย ไม่สนใจหญิงสาวที่อ้าปากค้าง “หยุดนะ...ฉันบอกให้คุณออกไป” ธิรักษ์เริ่มเหนื่อยหอบ วิ่งตามชายหนุ่มเข้าห้อง วันนี้ทั้งวันเธอใช้เสียงกับการออกคำสั่

“ฉันไปทำงานเองได้” ธิรักษ์บอกด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “ไม่ได้ ผมเป็นสามีคุณนะ จะยอมปล่อยให้คุณกับบ้านคนเดียวอันตรายแย่เลย” อ็องตวนไม่สนใจคำโต้เถียงของเธอ คว้ามือบางเดินตามเขาไปที่รถอย่างรวดเร็ว ธิรักษ์มองคนที่บอกว่าตนเองเป็นสามีของเธออย่างเต็มปาก แรงของเขาที่มีมากกว่าทำให้เธอไม่อยากขัดขืน...จำใจต้องเดินตามเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอจดจ้องมือหนาที่กำลังจับมือเธอแน่น ราวกับกลัวว่าจะสูญเสียเธอไป “คุณเดินทางไปกับผมประหยัดพลังงานตั้งเยอะ แถมมีคนบริการมารับมาส่งถึงที่” “ย่ะ” เธอย่นจมูก “ผมคงต้องเลื่อนการเดินทางกลับฝรั่งเศสอีกครั้งแล้วล่ะ หรือไม่อาจลงหลักปักฐานที่นี่เลยน่า” คนถามต้องการให้หญิงสาวได้รับรู้ เหมือนช่วยเขาตัดสินใจ แต่ต้องการจะแกล้งเธอมากกว่า “ใครถามกันยะ คุณจะอยู่ที่นี่อีกกี่วันก็ไม่เกี่ยวกับฉัน” พูดจบ เธอหันมองออกนอกหน้าต่างรถ ทว่าคำตอบของเธอเรียกรอยยิ้มจากใบหน้าคมคายได้เสมอ “งั้นผมตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่กับคุณทุกวัน” ชายหนุ่มหันมาส่งฉีกยิ้มจนแทบจะถึงใบหู ยักคิ้วเล็กน้อย ก่อนกลับไปสนใจเส้นทางต

“จะให้พี่บอกสักกี่ครั้งว่า คิดกับเราได้แค่พี่น้องเท่านั้น” อ็องตวนให้คำขาดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น โดยไม่มองสีหน้าของสาวน้อย “เอมมี่ไม่ดีตรงไหนล่ะ ถึงไม่สนใจเอมมี่บ้าง หรือว่าพี่อ็องตวนมีคนอื่นใช่ไหม?” เอมมิกาเค้นเอาคำตอบจากอ็องตวน โดยไม่สนใจสายตาของพนักงานและแขกที่กำลังเข้ามาพักในโรงแรม อ็องตวนถอนใจเฮือกใหญ่ ส่ายหน้ากับเด็กที่ไม่รู้จักโตตรงหน้า ยอมรับว่าเอมมิกาเป็นสาวไทยที่สวยมากคนหนึ่ง ทว่าความผูกพัน และการเจอหน้ากันแค่ครั้งคราวในวัยเด็กจะสามารถก่อเกิดเป็นความรักที่ฝังใจหญิงสาวตรงหน้าได้ “พี่ว่าเราไปคุยกันที่ห้องดีกว่าคนมองใหญ่แล้ว” เขาเตือนด้วยเสียงราบเรียบ “ไม่! เอมมี่ไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าพี่อ็องตวนว่าพี่มีคนอื่นใช่ไหม” ความหัวดื้อที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก และความไม่ยอมใครทำเธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากชายหนุ่มตรงหน้า ความรักที่มีมาเนินนาน ไม่อาจตัดลงไปได้ง่ายๆ “ใช่ พี่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว” อ็องตวนยอมรับออกมาตามตรง เดินกลับห้องทำงานของตัวเองด้วยอารมณ์ขุ่นมัว จากที่เคยสดใส เขาไม่สามารถรักเธอ เหมือนที่เธอรักเขาเขา