Alle Kapitel von แผนกลลวงใจรัก: Kapitel 11 – Kapitel 20

“ห๊ะ! อะไรนะยัยรักษ์ แกอยากมีลูก” สุดาตะโกนออกมาด้วยความตกใจ เรียกสายตารอบๆที่กำลังรับประทานอาหารอยู่หันมามองที่ต้นตอของเสียง “เบาๆหน่อย ตอนนี้คนมองมาที่เรากันใหญ่แล้ว” ธิรักษ์ที่มีสติมากกว่าเตือนสุดาที่กำลังอ้าปากค้างตาโต “แล้วแกก็เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว” “ก็ฉันตกใจนี่ อยู่ดีๆแกก็บอกว่าอยากมีลูก แล้วใครที่ไหนจะไม่ตกใจ” สุดาที่เพิ่งหายจากตกใจก็รีบชี้แจ้งเพื่อนทันที “ฉันอยากมีลูกจริงๆลุงกับป้าจะได้เลิกเซ้าซี้เรื่องที่อยากให้ฉันแต่งงานสักที” ธิรักษ์ย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นสุดาหน้าเหว๋อ บวกกับสีหน้าจริงจังของธิรักษ์ สุดาจึงทำหน้าไม่ถูกนึกว่าธิรักษ์แค่ต้องการอำเธอเล่นขำๆเท่านั้น แต่พอมองสีหน้าจริงของเพื่อน สุดาไม่คาดเดาว่าใครจะโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่ได้ธิรักษ์เป็นแฟน “แล้วไหนล่ะพ่อของลูกแก” สุดาถาม เมื่อต้องการมีลูก ก็ต้องมีพ่อของลูกเสียก่อน “ยังไม่มี แต่ฉันคิดไว้ว่าใครจะมาเป็นพ่อของลูกฉัน” ธิรักษ์ยิ้มน้อยๆ ก่อนก้มหน้าก้มตาทานอาหาร โดยไม่สนใจสุดาที่หรี่ตามองเธออย่างสงสัย “หรือว่าแกคิดจะเอาคุณติณณ์เป็นพ่อขอ

“อ้อเปล่าค่ะ คือ...ฉันลืมโทรศัพท์ไว้ที่รถ” เธอตอบตะกุกตะกัก “ในเมื่อผมก็มาคนเดียว คุณเจนก็มาคนเดียว งั้นเข้าไปเที่ยวด้วยกันนะครับ” อ็องตวนเอ่ยชวน แต่เห็นหญิงสาวมีสีหน้ากังวลเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรสักอย่าง ทำให้เขาลุ้นอย่างใจจดใจจ่อว่าเธอจะตอบว่าเช่นใด “ถ้าคุณห่วงโทรศัพท์เรากลับไปที่รถคุณแล้วเอาโทรศัพท์ก่อนก็ได้ครับ” “ไม่เป็นไร มันไม่ได้สำคัญอะไรแล้ว” ธิรักษ์ตอบ “แล้วคุณจะเข้าไปกับผมไหมครับ” อ็องตวนถามอีกครั้งอย่างมีความหวัง พร้อมกับยกแขนข้างหนึ่งออกมาหวังให้เธอเป็นคู่ควง “ค่ะ” ธิรักษ์ตอบอย่างไม่จำเป็นต้องคิด เพราะเขาคือเป้าหมายของเธอ ก่อนมุ่งหน้าสู่สถานบันเทิงตรงหน้า ไม่ลืมที่จะส่งสัญญาณให้สุดาได้รับรู้ว่าเหยื่อติดเบ็ดแล้ว พอเข้ามาอีกครั้งธิรักษ์ก็ได้รับการบริการอย่างดีจากชายหนุ่ม “ผมดีใจเหลือเกินที่ได้เจอคุณอีกครั้ง” อ็องตวนพร่ำบอกอย่างคนละเมอ “ค่ะ ไม่นึกเลยว่าฉันจะเจอคุณที่นี่อีกครั้ง” ธิรักษ์ยิ้มน้อยๆ “คุณอยากดื่มอะไรเป็นพิเศษไหมครับ” อ็องตวนถาม ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นทำตัวยั

“คุณเจนเป็นอะไรไปครับ เห็นเงียบๆ” อ็องตวนเพ่งสมาธิกับการขับรถ เหล่มองธิรักษ์นั่งเม้มปากแน่นเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรสักอย่าง จนเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอกำลังวิตกเรื่องอะไร “เปล่า! ค่ะ เปล่า” เธอสั่นหัว และรีบเก็บขวดยาใส่กระเป๋าตามเดิม “คุณรู้ไหมว่าผมไปที่ผับนั่นทุกวัน โดยหวังๆลึกๆว่าจะเจอคุณ และตอนนี้เหมือนความพยายามของผมจะสัมฤทธิผล ได้เจอคุณอีกครั้ง” อ็องตวนพูดลอยขึ้นมา ขณะที่สายตายังจดจ้องถนนเบื้องหน้า ต่างจากธิรักษ์ที่เบิกตาโพลงมองเขาอย่างไม่เชื่อ “เหรอคะ” หญิงสาวถามอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่หูตัวเองได้ยิน “ครับ” เขาตอบพร้อมยิ้มกว้าง โปรยเสน่ห์ จนเธอใจหวั่นไหวเพียงรอยยิ้มของเขา บรรยากาศในรถช่างเงียบ เมื่อทั้งสองต่างจดจ้องมองไปข้างหน้า ภายในใจของธิรักษ์เต้นรัว หวั่นไหวเพียงแค่สายตาคมกริบคู่นั้นมองมาที่เธอ อ็องตวนก็ไม่ต่างจากหญิงสาว เขาตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แค่ต้องการจะสานความสัมพันธ์กับผู้หญิงแค่คนเดียว ทำไมเขาถึงต้องตื่นเต้นราวกับชายหนุ่มเพิ่งริรัก “คุณรู้ไหมครับว่าคุณเป็น

วันที่แสนสดใส เหมาะกับการตื่นมาทำงานในเวลาเช้าๆ และไม่ลืมโทร.หาวิทูรและรตีเพื่อถามไถ่ถึงอาการป่วย ซึ่งรตีบอกว่าวิทูรเริ่มมีอาการแช่มชื่นขึ้นทำให้เธอเบาใจว่าอย่างน้อยลุงของเธอก็ยังทำตามคำพูดที่ให้ไว้กับเธอ เป็นเรื่องที่ดีที่คนดื้อดึงอย่างวิทูรยอมทำตามที่เธอขอ ธิรักษ์เดินทางไปทำงาน แต่เหมือนความร่าเริงเมื่อเช้าจะหมดไป แทนที่ด้วยความหม่นหมอง เมื่อติณณ์มายุ่งวุ่นวายกับเธอเสียเหลือเกิน หลังเลิกงานธิรักษ์กว่าจะปลีกตัวออกจาติณณ์ได้ต้องขอความช่วยเหลือจากสุดาที่คอยกันท่า ไม่งั้นเธอคงต้องไปดินเนอร์กับติณณ์ หลังจากเลิกงานธิรักษ์ตั้งใจทำตามแผนที่วางไว้คือเฝ้าสังเกตชายหนุ่มเป้าหมาย เธอจำทางไปคอนโดฯของชายหนุ่มได้ดี วันนี้เธอตัดสินใจว่าจะรุกเขา และจะไม่ลืมว่าเป้าหมายของเธอคืออะไร ก่อนที่จะถึงคอนโดฯของชายหนุ่ม เธอแวะซื้อวัตถุดิบสำหรับอาหารมื้อเย็น อย่างน้อยเธอก็ไม่จำเป็นต้องหาข้ออ้างมากมายมาอธิบายให้เขาฟัง อ็องตวนเพิ่งตรวจความเรียบร้อยของโรงแรมเอ็มธาราเสร็จ ก็รีบกลับคอนโดฯเพราะเขาคงไม่มีสมาธิทำงานต่อได้ เพราะในใจคิดถึงแต่ผู้หญิงที่ทำตัวลึกลับ เหมือนต้องกา

“คะ?” ธิรักษ์ครางรับ เดิมทีเธออยากจะรุก แต่พอเวลามาถึงจริงๆเธอกลับโดนชายหนุ่มรุกก่อนเสียแล้ว อ็องตวนกลั้วหัวเราะ เมื่อเธอยังหน้านิ่ว ก่อนที่แก้มนวลจะเริ่มแดงซ่าน “คุณเจนยังไม่ต้องให้คำตอบผมตอนนี้ก็ได้นะครับ” “ค่ะ” เธอพำพึมรับ...ก้มทานอาหารต่อ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองหน้าชายหนุ่ม ในใจเกิดความกลัวอย่างประหลาด แลมองแก้วน้ำของเขาที่ยังไม่พร่องลงจากเดิมสักนิด อาจเป็นเพราะเขาใช้เวลาในการทานอาหารจ้องมองเธอ “ฉันว่าคุณควรทานข้าวดีกว่ามองฉันแบบนี้นะคะ” “ครับๆ” เขาระเบิดเสียงหัวเราะอีกครั้ง เธอคงอยากให้เขาทานอาหารของเธอมากกว่าการลวนลามทางสายตา ทั้งสองใช้เวลาทานมื้อเย็นนานพอควร จนอิ่มแปล้ไปตามกัน ธิรักษ์จดจ้องเวลาชายหนุ่มยกน้ำขึ้นดื่มอย่างใจจดใจจ่อ จนคนที่กำลังดื่มขมวดคิ้วสงสัย ก่อนจะวางแก้วน้ำลงทั้งๆที่ยังไม่ทันได้ดื่ม “อ้าว!” ธิรักษ์อุทานอย่างลืมตัว “มีอะไรเหรอครับ เห็นคุณจ้องผมแปลกๆ” “เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” หญิงสาวหลบตาที่จ้องเขม็งเธออย่างสงสัย ก่อนที่เธอจะยกแก้วน้ำของเธอขึ้นดื่มบ้าง เพราะกลัวว่าเขาจะจับพิ