Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

ธิรักษ์มองนาฬิกาข้อมือสลับนาฬิกาบนผนังห้องทำงาน ปากบอกว่าไม่ต้องการให้เขามารับ แต่จิตใจเฝ้าคอยให้ถึงเวลาเลิกงาน เธอสลัดความคิดบ้าๆออกจากหัว เธอจะคิดถึงชายหนุ่มแสนเจ้าเล่ห์ทำไมกัน เขาไม่ได้สำคัญเสียหน่อย “กำลังคิดถึงผมอยู่ใช่ไหมครับ” เสียงดังฟังชัดของติณณ์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตูในคราวเดียวกัน “คุณติณณ์เข้ามาได้ยังไงคะ” ผิดหวังนิดๆที่ไม่ใช่ชายหนุ่มที่เธอคิด แต่ก็ต้องหาทางรับมือกับชายตรงหน้าเหมือนกัน “มันไม่จริงใช่มั้ยครับที่ไอ้หน้าฝรั่งมันบอกว่าเป็นแฟนของคุณ” ติณณ์โวยวายทันที หลังจากเข้ามาในห้อง “เอ่อ...” ธิรักษ์ตอบไม่ถูกเช่นกันว่าจะทำอย่างไร เมื่อติณณ์คอยรังคว้านเธอไม่จบไม่สิ้น เธอได้แต่ถอนหายใจยาวเหยียด “จะต้องให้พูดอีกกี่รอบครับคุณติณณ์ว่า ที่รักคือแฟนของผม” เหมือนเสียงสวรรค์ช่วยชีวิตของธิรักษ์ได้ทันเวลาพอดี “นี่แกอีกแล้วเหรอ ไอ้หน้าฝรั่ง” ติณณ์กัดฟันกรอด มองหน้าชายหนุ่มที่เดินเข้ามาใกล้ธิรักษ์พร้อมกับโอบเอวบางด้วยความหมั่นไส้ “ใช่ครับ” อ็องตวนรับคำอย่างยิ้มๆ ถึงจะหงุดหงิดเล็ก

เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง...แม้จะมาถึงคอนโดฯ ธิรักษ์ไม่ปริปากพูดกับชายหนุ่มสักประโยค ถึงห้องเธอก็วิ่งปร๊าดเข้าห้องน้ำ ไม่สนอ็องตวนที่กำลังทำอาหารเอาใจว่าที่คุณแม่ หน้าตาอาหารแต่ละอย่างออกมาช่างไม่น่าทานเอาเสียเลย แม้กระทั่งไข่คนที่เป็นเมนูง่ายๆสำหรับใครหลายคน แต่กลับเป็นสิ่งที่อยากไปเสียแล้ว เมื่อพยายามทำออกมาสุดฝีมือ แล้วไม่สำเร็จ อ็องตวนมีแผนสำรองเสมอ นึกขึ้นได้ว่าเคยเห็นร้านอาหารใกล้คอนโด ฯเขารีบลงไปซื้อ เพื่อให้ทันเวลาธิรักษ์ออกมาจากห้องน้ำ หลังทำธุระส่วนตัวเสร็จ เมื่อได้ทานอาหารแล้ว เธอคงจะอารมณ์ดีขึ้นนะ ธิรักษ์แง้มเปิดประตูห้องน้ำ สอดส่องสายตามองห้องนอนเผื่อจะมีชายหนุ่มร่างยักษ์นอนแผ่หลาบนเตียงเช่นเคย ทว่าสิ่งที่เห็นเตียงนอนถูกปูเรียบดึงเช่นเดิม เธอคิดว่าไม่จำเป็นต้องปกปิดอะไรมาก เพียงแค่ผ้าเช็ดผืนเดียวอยู่ในอกก็พอ เธอเลือกชุดนอนที่ไม่หวือหวามากนัก เพราะต้องมาอยู่ร่วมชายคากับคนโตแสนจะเจ้าเล่ห์ เหลียวมองปฏิทินตั้งโต๊ะอีกหนึ่งสัปดาห์วิทูรกับรตีคงกลับมาจากปฏิบัติจากต่างจังหวัด แล้วที่นี้เธอจะปกปิดเรื่องเธอท้อง แถมพ่วงด้วยพ่อของลูกที่เรียกร

“อย่าห้ามผมเลยที่รัก คุณต้องการผมเช่นกัน” คำพูดของเขาเหมือนมีมนต์สะกดให้เธอเคลิบเคลิ้มหลงไปกับคำพูดที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “ขอให้ผมได้สัมผัสเจ้าตัวน้อย...” มือหนาซุกสอดใต้ชุดนอนเนื้อผ้าชั้นดี “อะ...อย่า” ถอยคำห้ามปรามถูกกลืนหายหายด้วยจุมพิตที่เว้าวอน อ่อนหวาน ตรึงใจหญิงสาว อ็องตวนยิ้ม เมื่อเธออ่อนระรวยราวขี้ผึ้งเหลว รีบถอดเสื้อแขนยาวตัวสวยที่ขว้างกั้นการสัมผัสที่แนบชิด.... ทว่าจังหวะที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม กลับถูกขัดจังหวะเสียก่อน... “นี่มันอะไรกัน! รักษ์” เสียงของวิทูรดังขึ้น พร้อมเดินไปที่เตียงนอนคว้าตัวผู้ชายเขื่อนหน้าฝรั่งที่กำลังคร่อมหลานสาว ถึงเขาจะอยากให้ธิรักษ์แต่งงาน ทุกสิ่งทุกอย่างต้องอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ เขากับรตีใช้กุญแจสำรองที่เธอเคยให้จะมาเซอร์ไพรส์หลานสาว แต่พวกเขากลับโดนเซอร์ไพรส์เสียเอง “ลุงวิทูร ป้ารตี ฟังรักษ์อธิบายก่อนะคะ” ธิรักษ์ส่ายหน้า..ลนลานรีบแต่งกายให้เรียบร้อย วิ่งตามวิทูรที่ลากชายหนุ่มออกไปข้างนอก “แกเป็นใครไอ้ฝรั่ง กล้าดียังไงมาปลุกปล้ำหลานฉันถึงในห้อง” วิทูรผลักอ็องตวนล้มลงบนพื้น

“ใครว่ารักษ์จะแต่งงานคะ?” ธิรักษ์เริ่มทนไม่ไหวกับการตกลงเพียงแค่สามคน โดยไม่ถามความเห็นเธอเลย “อ้าว..พูดแบบนี้ได้ยังไงรักษ์ เราเป็นผู้หญิงแถมตอนนี้กำลังท้องกำลังไส้ ฝ่ายชายเขาต้องการรับผิดชอบก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ” รตีปรามหลานสาวบ้าง “คือเรื่องนี้เราสองคนตกลงกันแล้วค่ะ มันเป็นสัญญาระหว่างเราโดยที่ไม่มีงานแต่ง” หญิงสาวจ้องเขม้นไปที่อ็องตวนที่ทำหน้าไม่รู้เรื่อง ทั้งๆที่เขาเองเป็นคนเสนอ...คิดจะมัดมือชกเธอฝันไปเถอะ “ไม่ได้!” วิทูรห้ามด้วยน้ำเสียงดุดัน ในเมื่อธิรักษ์มีเหลนให้เขาสมใจ เขาจะไม่ยอมให้หลานสาวต้องกลายเป็นซิงเกิลมัม โดยไร้คนดูแล เป็นตายร้ายดียังไงธิรักษ์ต้องแต่งงานถึงจะไม่ชอบพ่อหนุ่มฝรั่งคนนี้สักเท่าไหร่ แต่เขามองออกว่าอ็องตวนคงจะตกหลุมรักธิรักษ์เข้าเต็มๆ “ลุงจะไม่ยอมให้หลานท้องไม่มีพ่อเด็ดขาด” “หลานจะเลี้ยงลูกคนเดียวได้ยังไง ตัวเองเป็นผู้หญิงอยู่ด้วยแล้ว” รตีเสริม ปรายตามองธิรักษ์ที่นั่งบูดบึ้งอย่างไม่พอใจ “งั้นถ้าคุณลุงกับคุณป้าเห็นดีด้วย ผมจะจัดงานแต่งงานให้เร็วที่สุด” แววตาของชายหนุ่มเป็นประกาย อดเหลียวมอง

รุ่งเช้าธิรักษ์ต้องเริ่มเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวเพื่อย้ายไปอยู่กลับบ้าน อดใจหายไม่ได้ที่ต้องย้ายออกจากคอนโดมิเนียมที่เคยอาศัยอยู่ แต่อย่างน้อยเธอก็จะได้อยู่ห่างจากผู้ชายเจ้าเสน่ห์อย่างอ็องตวนสักพัก ไม่ใจหวั่นไหวไปกับเขามากกว่านี้ รู้ดีที่เขาพยายามทำดีให้ก็เพื่อต้องการได้อยู่กับลูกน้อยเท่านั้น “เหม่ออะไรอีกแล้วที่รัก” เสียงทักท้ายนุ่มนวลพร้อมกับการฉวยโอกาสงามๆด้วยจุมพิตที่แก้มนวลหนึ่งฟอด “ว้าย..คนฉวยโอกาส” ธิรักษ์ลูบแก้มที่เพิ่งโดนสัมผัส เหลียวมองวิทูรกับรตีที่กำลังช่วยกันเก็บข้าวของด้านนอก“หลังจากนี้คุณคงไม่ได้เจอหน้าคุณอีกหลายวันหรืออาจจะนานกว่านั้น ข้อตกลงของเราอาจจะยกเลิกก็ได้” เธอสรุป “ใครว่าล่ะที่รัก เราจะอยู่ด้วยกันต่างหากล่ะ ผมจะย้ายไปอยู่กับคุณที่บ้านของคุณลุงคุณป้า” “อะไรนะ?” ธิรักษ์ถามทวนอย่างไม่เชื่อหู ไม่คิดว่าวิทูรจะยอมให้ชายหนุ่มตัวโตอยู่ในบ้านด้วยกัน “จริงจ๊ะ ไม่เชื่อก็ลองถามคุณลุงวิทูรดูก็ได้” เขาย้ำ พร้อมแนะให้เธอถามผู้เป็นลุงที่กำลังเก็บกระเป๋าด้านนอก ธิรักษ์ไม่รอช้ารีบเดินออกไปถามญาติผู